Οταν το καλοκαίρι 2016 προσγειώθηκε στο Μάντσεστερ για να αναλάβει τη Σίτι, ο Πεπ Γκουαρδιόλα μοιράστηκε ένα ταξί με έναν επτάχρονο πιτσιρικά φίλαθλο της ομάδας ονόματι Μπρέιντον.
Σε εκείνη την ολιγόλεπτη, κοινή διαδρομή, το ενθουσιασμένο για τη συνάντηση παιδί έλεγε στον Καταλανό προπονητή ότι «μαζί σου θα τα πάρουμε όλα, που θα τα βάλουμε τόσα τρόπαια;», προκαλώντας τα γέλια του Πεπ.
Δέκα χρόνια και είκοσι τρόπαια αργότερα, Πεπ και Μπρέιντον συναντήθηκαν και πάλι, για να δείξει ο Γκουαρδιόλα στον έφηβο πλέον φίλο του πού έβαλε ο σύλλογος όλα αυτά τα τρόπαια που κατέκτησε επί εποχής του.
Αυτό το αντάμωμα, μαζί με ένα συγκλονιστικά τρυφερό βίντεο έξι λεπτών, στο οποίο οι φίλαθλοι της Σίτι τον ευχαριστούσαν για «τα δέκα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας», με αποτέλεσμα να βουρκώσει, είναι δύο από τις πιο πολύτιμες στιγμές που παίρνει μαζί του φεύγοντας ο Γκουαρδιόλα.
Και ναι, οι τίτλοι είναι ξεχωριστοί και σημαντικοί, αλλά η ανάμνηση των ταξιδιών για να βρεθείς στο πλευρό της ομάδας, η θύμηση όσων έφυγαν αλλά είναι πάντα εδώ καμαρώνοντας από ψηλά για τη δική τους Σίτι, αξίζουν όσο όλα τα τρόπαια του κόσμου.
Σε αυτήν τη δεκαετία, κατά την οποία η Σίτι κατέκτησε μόλις μια φορά το Champions League και έφτασε σε έναν ακόμα τελικό, ο σύλλογος επένδυσε πάνω από δύο δισ. ευρώ σε μεταγραφές, αν και τα καθαρά έξοδα είναι 1,1 δισεκατομμύριο ευρώ, αφού πρέπει να αφαιρεθούν και τα έσοδα από πωλήσεις.
Ακόμα και έτσι, ο Γκουαρδιόλα μένει δικαίως στην Ιστορία ως ο προπονητής που άλλαξε την Premier League, ο τεχνικός που, μαζί με τον Γιούργκεν Κλοπ και μετά την εποχή των σερ Αλεξ Φέργκιουσον και Αρσέν Βενγκέρ, είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στο αγγλικό ποδόσφαιρο.
Λουίς Ενρίκε και Μίκελ Αρτέτα πίνουν νερό στο όνομά του. Μπορείς να τα πεις και «παιδιά» του, παρότι ο προπονητής της Παρί Σεν Ζερμέν είναι οκτώ μήνες μεγαλύτερός του και αυτός της Αρσεναλ έντεκα χρόνια μικρότερος.
«Είναι ο μεγαλύτερος προπονητής όλων των εποχών. Το νούμερο ένα. Είναι πρότυπο. Οχι μόνο λόγω των τροπαίων, αλλά και γιατί άλλαξε το παιχνίδι», λέει ο «Λούτσο» για τον καλό του φίλο και επί χρόνια συμπαίκτη στην Μπαρτσελόνα και στην εθνική Ισπανίας, τον οποίο μπορεί να φτάσει σε κούπες με τα μεγάλα αυτιά αν κάνει «ριπίτ» το απόγευμα του Σαββάτου (30/05) στο «Πούσκας Αρένα» της Βουδαπέστης.
Ο Γκουαρδιόλα έχει κατακτήσει τρεις φορές το Champions League ως προπονητής, δύο με την αγαπημένη του(ς) Μπαρτσελόνα (2009, 2011) και μία με τη Σίτι (2023), ενώ ο Λουίς Ενρίκε έχει ένα με την Μπάρτσα (2015) και ένα με την Παρί (2025).
Εκτός από τον Πεπ, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών/Champions League στη συλλογή τους έχουν ο θρυλικός Μπομπ Πέισλι (όλα με τη Λίβερπουλ) και ο Ζινεντίν Ζιντάν, όλα με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Η «βασίλισσα», υπό την καθοδήγηση του «Ζιζού», ήταν και η τελευταία που έκανε το back to back, ήτοι να το κατακτήσει δύο φορές σερί, αν και εν προκειμένω εκείνη τα κατάφερε τρεις, από το 2016 έως το 2018. Τι «βασίλισσα» θα ήταν άλλωστε;
Ποιος μπορεί να τον εμποδίσει; Ο κατά δώδεκα χρόνια μικρότερός του «Μικελίτο», όπως τον αποκάλεσε χαϊδευτικά ο Λουίς Ενρίκε όταν ρωτήθηκε για το αντάμωμα στον τελικό. Οταν, άλλωστε, πρωτογνωρίστηκαν οι δυο τους, ο Αρτέτα όντως ήταν… Μικελίτο, αφού έπαιζε στα τμήματα υποδομής της Μπαρτσελόνα, την ώρα που ο «Λούτσο» ήταν στην πρώτη ομάδα.
Ο Βάσκος δεν έμελλε ποτέ να φορέσει τη φανέλα της πρώτης ομάδας των «μπλαουγκράνα» (μάλιστα έγινε επαγγελματίας παίζοντας δανεικός στην… Παρί Σεν Ζερμέν!), αλλά μπολιάστηκε από μικρός με τη φιλοσοφία τους, σύνδεση που έγινε ακόμα πιο έντονη με τη συνεργασία με τον Βενγκέρ στην Αρσεναλ αλλά, βεβαίως, και με τον Γκουαρδιόλα, στο πλευρό του οποίου εργάστηκε ως άμεσος συνεργάτης στη Σίτι, προτού αποδεχθεί την πρόκληση ζωής να αναλάβει το τιμόνι των «κανονιέρηδων».
«Ο Πεπ μου έδειξε τον δρόμο για να ξεκινήσω την προπονητική μου καριέρα», λέει με ευγνωμοσύνη ο Αρτέτα, ο οποίος θα επιχειρήσει να στέψει πρωταθλήτρια Ευρώπης την Αρσεναλ για πρώτη φορά σε 139 χρόνια ιστορίας και στον πρώτο της τελικό έπειτα από είκοσι χρόνια. Τότε, το 2006, η ομάδα του Βενγκέρ, του Σεσκ Φάμπρεγας και του Τιερί Ανρί (μετέπειτα παίκτες της Μπάρτσα επί Γκουαρδιόλα) είχε αντιμετωπίσει την… Μπαρτσελόνα και, μάλιστα, στο… Παρίσι!
Πολλές συμπτώσεις που επιτρέπουν, μαζί με την εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει στον λονδρέζικο σύλλογο, να ελπίζει ότι θα γίνει ο έβδομος Ισπανός που κατακτά το Αγιο Δισκοπότηρο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο μετά τους Χοσέ Βιγιαλόνγκα, Μιγκέλ Μουνιόθ, Βιθέντε ντελ Μπόσκε (όλοι με τη Ρεάλ Μαδρίτης), Ράφα Μπενίτεθ (με τη Λίβερπουλ στο «θαύμα της Κωνσταντινούπολης») και, βεβαίως, τους Πεπ Γκουαρδιόλα και Λουίς Ενρίκε.
Με τον «Λούτσο», παρότι ποδοσφαιρικά μοιράστηκαν μόνο μερικές προπονήσεις όταν ανέβαζαν πιτσιρικάδες για να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους με την πρώτη ομάδα, τους συνδέει αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση.
«Τον θυμάμαι πολύ καλά για το πώς φερόταν στους μικρούς και το τι εκπροσωπούσε ως ποδοσφαιριστής», λέει για τον αντίπαλό του. «Ως προπονητής είχε την ηγετική προσωπικότητα για να ακολουθήσει τον δρόμο του παρά τον θόρυβο γύρω του και εντέλει κέρδισε με τον τρόπο που το έκανε. Είναι ένα παράδειγμα για όλους», προσθέτει.
Δύο προπονητές με κοινές ποδοσφαιρικές ρίζες, που έχουν καταφέρει να προσαρμόσουν στα δικά τους «θέλω» και πιστεύω όσα διδάχθηκαν δίπλα στον Γκουαρδιόλα και που τους χωρίζει μόνο ένα πράγμα: το τρόπαιο του Champions League.
