Την Ανοιξη κάθε χρόνου, η παγκόσμια κωπηλατική κοινότητα ζει και αναπνέει στον ρυθμό της ιστορικής μονομαχίας των Πανεπιστημίων Κέμπριτζ και Οξφόρδης στον ποταμό Τάμεση του Λονδίνου, γνωστή ως «The Boat Race» (Η λεμβοδρομία).
Ο πρώτος αγώνας έλαβε χώρα στις 10 Ιουνίου του 1829 (!), έκτοτε έχει διεξαχθεί συνολικά 170 φορές και, με εξαίρεση τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους και την χρονιά του κορονοϊού, δεν έχει σταματήσει ποτέ. Φέτος, το Κέμπριτζ νίκησε για τέταρτη διαδοχική χρονιά, με το σκορ μεταξύ των δύο Πανεπιστημίων να είναι 89-81 υπέρ του.
Ο Τζέραλντ Τζόσεφ Καρντινάλε, Τζέρι για τους φίλους, πάντα θα βρει χρόνο για να παρακολουθήσει την λεμβοδρομία, είτε από κοντά, είτε από μακριά. Το 1990, άλλωστε, ως κωπηλάτης του Χάρβαρντ ήταν μέλος της αναπληρωματικής ομάδας της Οξφόρδης, Isis.
Εκείνη την χρονιά, η Οξφόρδη πέτυχε μια από τις επτά διαδοχικές νίκες που είχε από το 1987 έως και το 1992, με τον Αμερικανό-Ιταλό να συνδέεται ακόμα πιο στενά με το άθλημα, το οποίο υπηρετεί πλέον φιλανθρωπικά και διοικητικά στα 59 του χρόνια, όντας ένας πολύ πετυχημένος επιχειρηματίας.
Παρότι κοντεύει τα 60, ξέρει ότι μπορεί ακόμα να κωπηλατήσει με δύναμη. Και, αν αυτή ήταν η λύση, δεν θα δίσταζε να μπει στην λέμβο για να δώσει με αυτόν τον τρόπο ώθηση στην Μίλαν, το τελευταίο επιχειρηματικό του εγχείρημα στον χώρο του αθλητισμού, το οποίο όμως δείχνει εσχάτως να… βουλιάζει στη κοντινή, πανέμορφη λίμνη του Κόμο.
Την ώρα που η ομάδα της συγκεκριμένης περιοχής, με εγκέφαλο τον Σεσκ Φάμπρεγας και μπροστάρηδες τους Νίκο Πας και Τάσο Δουβίκα, πανηγυρίζει την παρθενική ευρωπαϊκή της συμμετοχή και μάλιστα στο Champions League, οι Ροσονέρι των επτά κυπέλλων με τα μεγάλα αυτιά (δεύτεροι στην σχετική λίστα, πίσω μόνο από την Ρεάλ Μαδρίτης των 15) έμειναν εκτός της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης για δεύτερη διαδοχική σεζόν.
Και προσοχή, σε μια χρονιά που δεν είχαν ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και, θεωρητικά τουλάχιστον, μπορούσαν να αφοσιωθούν στο πρωτάθλημα, σε συνδυασμό με την επιστροφή μετά από 14 χρόνια ενός προπονητή συνδεδεμένου με πολλές επιτυχίες τους, όπως είναι ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι.
Λίγες ώρες μετά την ήττα – μαχαιριά από την αδιάφορη Κάλιαρι στο «Τζουσέπε Μεάτσα» το βράδυ της Κυριακής (24/05), σε έναν αγώνα όπου η Μίλαν χρειάζονταν απλώς έναν βαθμό για να τερματίσει στην πρώτη τετράδα, ο Καρντινάλε, πρόεδρος της RedBird Capital Partners, επενδυτικής εταιρείας που κατέχει το 99,93% των μετοχών του ιταλικού συλλόγου, πήρε την κατάσταση στα χέρια του.
Απέλυσε με μια κοινή ανακοίνωση τέσσερα (!) επιφανή στελέχη της Μίλαν, κάνοντας ένα πρωτοφανές ξεκαθάρισμα. Εκτός, λοιπόν, από τον Αλέγκρι, ο οποίος οδεύει προς Νάπολι για να καλύψει το κενό που άφησε φεύγοντας ο Αντόνιο Κόντε, παρελθόν αποτελούν ο εκτελεστικός διευθυντής Τζόρτζιο Φουρλάνι, ο αθλητικός διευθυντής Ιγκλι Τάρε και ο τεχνικός διευθυντής Ζοφρουά Μονκαντά.
Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος για «αναμφισβήτητη αποτυχία» και ενδέχεται να την συνέταξε ο ίδιος ο Καρντινάλε, ο οποίος αποφάσισε να κρατήσει μόνο τον ειδικό σύμβουλο του προέδρου, θρύλο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, παρότι οι φίλαθλοι, ακόμα και με πανό έξω από τα γραφεία του συλλόγου, ζήτησαν την απομάκρυνση και του Σουηδού, ο οποίος αντίθετα φαίνεται να παίρνει ακόμα μεγαλύτερη εξουσία.
Γιατί, όμως, το γεμάτο ενθουσιασμό πρότζεκτ του Καρντινάλε στην πρώτη του πλήρη σεζόν στην Μίλαν οδηγήθηκε στα βράχια; Η κατάρρευση ήρθε τους τελευταίους δυόμισι μήνες και, όπως τις επιτυχίες τις πιστώνονται οι ποδοσφαιριστές, έτσι και οι αποτυχίες βαραίνουν πρωτίστως αυτούς.
Ποδοσφαιριστές χωρίς δυναμική, χωρίς προσωπικότητα (λαμπρή εξαίρεση ο 40χρονος Λούκα Μόντριτς), ευθυνόφοβοι και σε καμία περίπτωση συγκεντρωμένοι για τον κοινό στόχο που ήταν η εξασφάλιση της επιστροφής στο Champions League, όταν πλέον φάνηκε ξεκάθαρα ότι η άσπονδη συμπολίτισσα Ιντερ δεν έχανε με τίποτα το δεύτερο πρωτάθλημα τα τελευταία τρία χρόνια.
Αγώνας – κλειδί αποδείχθηκε αυτός με την Λάτσιο στις 15 Μαρτίου. Η ήττα στο «Ολίμπικο» έβαλε τέλος στα όνειρα για τον τίτλο, αλλά για την απαραίτητη (από οικονομικής πλευράς και πρεστίζ) τετράδα υπήρχε μια υπερβολική σιγουριά, αφού άλλωστε η Μίλαν ήταν βαθμολογικά μέσα στον στόχο από την τέταρτη αγωνιστική μέχρι, όπως αποδείχθηκε, την (προ) τελευταία.
Οι επιθετικοί σκόραραν με το σταγονόμετρο, ο Ραφαέλ Λεάο έδειχνε να έχει το μυαλό του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν έβγαινε κανείς μπροστά και, ταυτόχρονα, τα δημοσιεύματα που άφηναν στον αέρα το μέλλον των Αλέγκρι και Τάρε, δεν μπορούσαν παρά να επηρεάσουν (προφανώς αρνητικά) το ήδη βαρύ κλίμα στα αποδυτήρια.
Ο Αλέγκρι απέτυχε να διαχειριστεί την κατάσταση και να κρατήσει σε εγρήγορση τους παίκτες και το πλήρωσε με την δουλειά του, με τον Καρντινάλε να φέρεται αποφασισμένος να εμπλακεί πολύ περισσότερο στην καθημερινότητα του συλλόγου, παρά τις πολλές (και προσοδοφόρες) δουλειές που έχει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στο πλευρό του θα έχει τον Ιμπραΐμοβιτς και όχι τον Πάολο Μαλντίνι, απόλυτο θρύλο του συλλόγου που αρνήθηκε να επιστρέψει και όλα δείχνουν ότι θα αναλάβει χρέη τεχνικού διευθυντή της Φενέρμπαχτσε, εφόσον ο Χακάν Σαφί κερδίσει το χρίσμα στις προεδρικές εκλογές του τουρκικού συλλόγου.
Η Μίλαν μπαίνει σε ένα σκληρό, δύσβατο μονοπάτι και θα το κάνει χωρίς τον άνθρωπο που την υπηρέτησε 36 (!) χρόνια, τα 31 ως ποδοσφαιριστής μεταξύ φυτωρίου και πρώτης ομάδας και τα πέντε ως αθλητικός διευθυντής αρχικά και τεχνικός διευθυντής στη συνέχεια.
Συνέδεσε, μάλιστα, την θητεία του με την κατάκτηση του πιο πρόσφατου πρωταθλήματος (2022), χάρη στην οποία κέρδισε και το βραβείο του κορυφαίου αθλητικού διευθυντή της σεζόν. Περασμένα μεγαλεία (για την Μίλαν) και διηγώντας τα να κλαις, Πάολο, Τζέρι και Ζλάταν…
