Πόρος, Υδρα, Σπέτσες: χάντρες ενωμένες στο ίδιο κομπολόι αυτά τα τρία νησιά του Σαρωνικού, έτσι όπως συνδέονται από το πλοίο της γραμμής. Ομολογουμένως όμως είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το πιο προσιτό από τα τρία είναι ο Πόρος, όχι μόνο λόγω εγγύτητας (απέχει μόλις μία ώρα με το γρήγορο), αλλά και για ψυχολογικούς λόγους. Είναι λιγότερο ακριβό, μικρό και καταπράσινο και σε πολλά σημεία διατηρεί την αισθητική οικογενειακού θερέτρου των 90s. Η πρωτεύουσα όμως είναι άλλη υπόθεση – γραφική, με γοητευτική αρχιτεκτονική κι ένα ρολόι ψηλά στην κορυφή. Αν όμως ένα πράγμα σε μαγεύει στον Πόρο που δεν το συναντάς αλλού είναι ότι μοιάζει με διπλό είδωλο: απέναντι, σε απόσταση αναπνοής, βρίσκεται ο Γαλατάς της Πελοποννήσου, ο δίδυμος αδερφός του. Είναι τόσο κοντά που νιώθεις πως θα μπορούσες και να κολυμπήσεις απέναντι, αν δεν είχε τόση κίνηση. Καταμαράν, φέρι μποτ, καΐκια και γιοτ περνούν ασταμάτητα από το στενό θαλάσσιο πέρασμα που όταν ησυχάζει μοιάζει με λίμνη.
Εχει ομορφιές ο Πόρος και αξίζει να τον βάλετε στο πρόγραμμα για το επόμενο τριήμερο. Εχει και νοστιμιές και ωραία μέρη για φαγητό όπως την καταπληκτική χασαποταβέρνα του Δημήτρη για παϊδάκια και το Casanova, άκρη άκρη στη μαρίνα, για εκπληκτικές πίτσες, ζυμαρικά και τα πιο απίθανα νιόκι. Πολύ κοντά σε αυτό, στη συνοικία Πούντα (πάνω στην παραλιακή οδό) βρίσκεται επίσης το μικρό, γουστόζικο ζαχαροπλαστείο Θ. Βεσσαλά σε ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο με κόκκινα παράθυρα. Ιδιοκτήτρια είναι η Σωτηρία Αρώνη, η οποία είναι η τρίτη γενιά στην οικογένειά της που επιλέγει να καταπιαστεί με το γλυκό παίρνοντας τη σκυτάλη από τον παππού και τη μητέρα της. Ο πρώτος είχε ζαχαροπλαστείο στον Γαλατά, με ειδίκευση στα γλυκά ταψιού, ενώ η μαμά της, η Θεοδώρα Βεσσαλά, άνοιξε αργότερα τη δική της επιχείρηση στον Πόρο εμπλουτίζοντας το μενού με γλυκά της εποχής της, όπως τάρτες φρούτων και παρφέ. Σήμερα, που τα ηνία έχει αναλάβει η Σωτηρία, βλέπεις την ίδια εξέλιξη, με νέες συνταγές, νέες γεύσεις αλλά και μια στροφή στο παγωτό.
Η Σωτηρία έχει σπουδάσει στη σχολή Χημικών Μηχανικών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο αλλά το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Η σχέση της με τη γλυκιά πλευρά της κουζίνας ήταν βαθιά εδραιωμένη. Είχε μεγαλώσει στο εργαστήριο μελετώντας τις αλχημείες της ζάχαρης, αναπνέοντας τις μυρωδιές της σοκολάτας και της βανίλιας και σύντομα θέλησε να βρεθεί ξανά στον φυσικό της χώρο. Πριν αναλάβει τη δουλειά, έχτισε το θεωρητικό οπλοστάσιό της: γράφτηκε στη σχολή της Caprigiani (διάσημη κατασκευάστρια επαγγελματικών μηχανών παγωτού) στην Μπολόνια για να μάθει την τέχνη του τζελάτο, έπειτα ταξίδεψε μέχρι την Ecole Lenotre στη Γαλλία για να εντρυφήσει στη βιενουαζερί και σύντομα πέρασε και στην Αγγλία όπου έκανε μαθήματα στη σοκολάτα.
Σήμερα, το ζαχαροπλαστείο είναι ένα ωραίο κράμα παραδοσιακού και σύγχρονου. Παίζει και στα δύο ταμπλό αλλά εξίσου καλά. Το παράξενο είναι ότι όλες αυτές οι συνιστώσες ενσωματώνονται πολύ αρμονικά, δεν νιώθεις την κόντρα. Ισως γιατί όλα τα γλυκά είναι εξαιρετικά δουλεμένα, έχουν μια λεπτοδουλειά και μια φινέτσα. Ο χώρος δεν είναι στημένος σαν κλασικό ζαχαροπλαστείο, με τις μεγάλες κουρμπαριστές βιτρίνες. Κυριαρχεί μια μικρή βιτρίνα παγωτού που είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που θα έρθεις εδώ. Είναι παγωτό ιταλικού τύπου, δηλαδή δεν έχει πολύ αέρα και όγκο, είναι όμως πιο πλούσιο και πιο γευστικό. Τα σορμπέ είναι εποχικά, από φρέσκα φρούτα και επίσης φτιάχνουν αξέχαστο παρφέ σοκολάτα και κρέμα, με καβουρδισμένο αμύγδαλο και φρουί γκλασέ (το μόνο παρφέ κρέμα που έχω φάει που δεν είναι υπερβολικά γλυκερό). Εξαιρετική είναι η σειρά με τα παγωμένα γλυκά τους, τα οποία σερβίρουν σε κάτι πολύ όμορφα πλαστικά κυπελάκια με καπάκι. Δοκιμάστε το εκμέκ με βάση από κανταΐφι, παγωτό καϊμάκι και βύσσινο.
Εχουν και ωραία κουλουράκια και βουτήματα, μπακλαβά, κανταΐφι, σαραγλί και άλλα παραδοσιακά ταψιού, αλλά και πάστες, πάστα φλώρα με δικές τους μαρμελάδες, τις οποίες πουλούν κιόλας, όπως και γλυκά του κουταλιού. Τα εσπεριδοειδή είναι από το οικογενειακό τους κτήμα στην Πελοπόννησο.
Τέλος, θέλω να κάνω ειδική μνεία σε ένα πολύ αγαπημένο μου κέρασμα: κάνουν εκπληκτικές καριόκες! Για την ακρίβεια, τις κατατάσσω στις top καριόκες που έχω δοκιμάσει ποτέ. Να διευκρινίσω ότι στην καριόκα έχω πολύ συγκεκριμένα γούστα: θέλω να είναι λεπτή, από πολύ καλή σοκολάτα, χωρίς έντονα μπαχαρικά και με χοντροκομμένο καρύδι. Αν είστε της ίδιας άποψης, περάστε. Θα σας αρέσουν.
