Το 2011, οι Κέβιν Σπέισι (ό,τι και αν έχει συμβεί, μέγας ηθοποιός), Κόλιν Φάρελ και Τζένιφερ Ανιστον υποδύθηκαν τρία μοχθηρά αφεντικά που έβρισκαν χίλιους και έναν τρόπους για να βασανίζουν και να εκμεταλλεύονται, επίσης με κάθε τρόπο, τους υπαλλήλους τους Τζέισον Μπέιτμαν, Τσάρλι Ντέι και Τζέισον Σουντέικις.
Στην κωμωδία «Αφεντικά για σκότωμα», που ξεπέρασε τα 200 εκατ, δολάρια σε εισπράξεις, τα τρία αφεντικά, εκτός από την κακία και την έπαρσή τους, είχαν ένα ακόμα κοινό: Δεν είχαν ιδέα από ποδόσφαιρο ή soccer, όπως το λένε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εντάξει, ο Φαρέλ ως Ιρλανδός κάτι πρέπει να κατέχει.
Αυτό ελάχιστα απασχόλησε στη συγκεκριμένη ταινία τον εξαιρετικά συμπαθή Σουντέικις, ο οποίος όμως μπήκε για τα καλά (έστω και από το… παράθυρο) στον κόσμο του ποδοσφαίρου στην απολαυστική σειρά «Ted Lasso», όπου υποδύεται έναν προπονητή αμερικανικού φούτμπολ που αναλαμβάνει, χωρίς καν να γνωρίζει τους κανονισμούς του ποδοσφαίρου, τη Ρίτσμοντ, ομάδα της αγγλικής Premier League!
Η σειρά, βεβαίως, είναι μυθοπλασία, αλλά λέει πολλές αλήθειες. Και η πρώτη που πληροφορούνται όσοι την παρακολουθούν είναι ότι η νέα ιδιοκτήτρια της ομάδας, Ρεμπέκα Γουέλτον, προσλαμβάνει τον παντελώς άσχετο Λάσο γιατί θέλει η Ρίτσμοντ να καταρρεύσει και να διαλυθεί, επειδή ήταν ό,τι περισσότερο αγαπούσε ο άνδρας της, με τον οποίο χώρισε γιατί δεν μπορούσε πλέον να περάσει κάτω από τις πόρτες λόγω… κέρατου.
Το σχέδιο της Γουέλτον, προς δική της τέρψη στη συνέχεια, απέτυχε παταγωδώς, σε μια απρόσμενη εξέλιξη που όμως υπενθυμίζει σε όλους ότι τα αφεντικά στις ομάδες είναι απαραίτητα, για να διοικούν και ενίοτε να βάζουν χρήματα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές τους.
Η φετινή σεζόν, η οποία ολοκληρώνεται σε λίγες εβδομάδες, μπορεί να χαρακτηριστεί έως και «καταστροφική» για τις δύο πρώτες ομάδες στη λίστα των πολυνικών του Champions League (Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν), τη μοναδική ομάδα που έχει κατακτήσει και τις τέσσερις ευρωπαϊκές διοργανώσεις που έχουν διεξαχθεί (Τσέλσι), αλλά και την πρώτη γαλλική ομάδα που κάθισε στον θρόνο της Ευρώπης, όταν η Παρί Σεν Ζερμέν ήταν ακόμα μια απλή κομπάρσος (Μαρσέιγ).
Τι συνέβη στους τέσσερις αυτούς ευρωπαϊκούς κολοσσούς; Τα αφεντικά τους, τα οποία κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι αγαπούν τις ομάδες τους, έκαναν λάθος χειρισμούς οι οποίοι και στοίχισαν τίτλους και, ενδεχομένως, ευρωπαϊκά εισιτήρια.
Στην Μαδρίτη, ο μεγαλοεργολάβος Φλορεντίνο Πέρεθ, παρότι είναι βάσει τίτλων ο πιο πετυχημένος πρόεδρος στην Ιστορία της Ρεάλ, έδωσε για ακόμα μία φορά στους ποδοσφαιριστές περισσότερη εξουσία απ’ ό,τι πρέπει να έχουν.
Δεν στήριξε ποτέ τον προπονητή (Τσάμπι Αλόνσο) και δεν τον βοήθησε με την απόκτηση ενός (ή και δύο) πραγματικά σπουδαίου μέσου που θα κάλυπτε εν μέρει το (τεράστιο) κενό που άφησε με τη σταδιακή αποχώρησή της η θρυλική τριάδα Καζεμίρο – Τόνι Κρόος – Λούκα Μόντριτς.
Ο Κροάτης, συγκλονιστικός ποδοσφαιριστής και τεράστια προσωπικότητα, είναι πλέον σαράντα ετών και δεν μπορεί να τραβάει με τόση δύναμη το κουπί. Παρ’όλα αυτά, ήταν επί της ουσίας η μοναδική «μεγάλη» (από κάθε άποψη) μεταγραφή που έκανε ο τραπεζίτης Πάολο Σκαρόνι στον Μασιμιλιάνο Αλέγκρι, αφήνοντας με χτυπητές ελλείψεις τη Μίλαν, σε μια σεζόν που έπρεπε, υποχρεούνταν να διεκδικήσει μέχρι τέλους το πρωτάθλημα, αφού δεν είχε και την (γλυκιά) επιβάρυνση των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων.
Χωρίς τέτοιες για την επόμενη σεζόν κινδυνεύει να μείνει πλέον η Τσέλσι, η οποία έχει δώσει πάνω από 1,1 δισ. ευρώ σε 48 μεταγραφές και έχει αλλάξει έντεκα προπονητές από τότε που ο Τοντ Μποέλι αγόρασε τον σύλλογο από τον Ρόμαν Αμπράμοβιτς, επειδή η βρετανική κυβέρνηση ήθελε να ξεφορτωθεί τους Ρώσους ολιγάρχες, με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Ο Αμερικανός επιχειρηματίας έχει παραδεχθεί δημοσίως ότι, όταν ανέλαβε, δεν είχε ιδέα πώς λειτουργεί ο χώρος του ποδοσφαίρου, αλλά εξακολουθεί να αποδεικνύεται ανεπίδεκτος μαθήσεως και αναζητά νέο προπονητή για να προσθέσει στην ατελείωτη λίστα του, όπως άλλωστε η Ρεάλ αλλά και η Μαρσέιγ.
Στην ομάδα της Μασσαλίας έχει υπερβολικά μεγάλη βαρύτητα η άποψη των οργανωμένων οπαδών, ο Ρομπέρτο ντε Τσέρμπι δεν έβγαλε ποτέ άκρη με τη διοίκηση και αποχώρησε ανακουφισμένος, όπως και ο πρόεδρος Πάμπλο Λονγκόρια, με αποτέλεσμα το πρότζεκτ του Αμερικανού επιχειρηματία Φρανκ ΜακΚουρτ να οδηγείται και πάλι προς τα… βράχια.
Το ψάρι βρωμάει ξεκάθαρα από το κεφάλι και, παρότι ημερολογιακά από τις 21 Μαρτίου έχει μπει η άνοιξη, στους τέσσερις συλλόγους κυριαρχεί (ποδοσφαιρικός) χειμώνας: Η Ρεάλ βλέπει ξανά την πλάτη της Μπαρτσελόνα και, πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια, έμεινε δύο διαδοχικές σεζόν χωρίς σημαντικό τίτλο.
Η Μίλαν όχι μόνο δεν διεκδίκησε μέχρι τέλους το πρωτάθλημα, αλλά είδε την άσπονδη συμπολίτισσα Ιντερ να στέφεται πρωταθλήτρια διά περιπάτου, ενώ η ίδια φλερτάρει πολύ επικίνδυνα με το να μείνει και πάλι εκτός Champions League, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ταμείο της.
Η Τσέλσι, ένατη και καταϊδρωμένη στο πρωτάθλημά της, ψάχνει να γραπωθεί από τον σαββατιάτικο (16/05) τελικό του Κυπέλλου με τη Μάντσεστερ Σίτι, ώστε να μη μείνει εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων για δεύτερη φορά τα τελευταία τρία χρόνια (!), ενώ η Μαρσέιγ έχει αποχαιρετήσει επί της ουσίας το Champions League και παλεύει για να βγει τουλάχιστον στην Ευρώπη.
Θέλουν, λοιπόν, ή δεν θέλουν… σκότωμα τα αφεντικά τους;
