Περπατήσαμε τον πεζόδρομο της οδού Σαλαμίνος στον Κεραμεικό και μπήκαμε μέσα ένα κυριακάτικο μεσημέρι, με τον ήλιο ακριβώς από πάνω μας. Κάποιοι είχαν επιλέξει τραπεζάκια στον πεζόδρομο, εμείς καθίσαμε στην εσωτερική αυλή που έχει γυάλινη οροφή. Η ροτόντα μας με το λευκό τραπεζομάντιλο, τις σεμπρεβίβες και τα αποξηραμένα αγριολούλουδα, η ώχρα ζεστή στους τοίχους, ένα παράθυρο σε ένα δωμάτιο-τραπεζαρία, και γύρω γύρω τα πολύ ωραία έπιπλα αυλής, μας μετέφεραν νοητά σε κάποιο σπίτι στη Βόρεια Ιταλία. Στο Osteria Mamma η αίσθηση ενός άλλου τόπου είναι πολύ αληθινή και ξεκινά από τις γλάστρες με τα λουλούδια και τα φυτά. Ενα σκηνικό ιταλικής αυλής που οι άνθρωποί του έχουν μεταφέρει πολύ ανεπιτήδευτα στον χώρο. Ενα άνοιγμα προς τα έξω, μια αίσθηση φωτός και καλωσόρισμα που σε χαλαρώνει αμέσως.
Δεν θα σας λείψει καθόλου το ζηλευτό στιλ των Ιταλών, που είναι “perfetto” χωρίς πολλά πολλά και φαίνεται τόσο απλό που θέλεις να το αντιγράψεις και στο σπίτι σου. Να βάλεις ένα μικρό αγαλματάκι μέσα στον μαρμάρινο νεροχύτη, να ακουμπήσεις τις φιάλες σου σε μεγάλες χάλκινες λεκάνες-σαμπανιέρες για να δροσίζονται, να γυαλίσεις ένα παλιό φωτιστικό και να το ανάψεις μέρα μεσημέρι για μια έξτρα στρώση φωτός πάνω σε εκείνη τη στοίβα με τα υφασματόδετα βιβλία.
Η κουζίνα της Ελένη Σαράντη είναι ιταλικής έμπνευσης και αρκετά comfort. Η σεφ έχει αποφασίσει να έχει στην κουζίνα της μόνο γυναίκες και το μενού, παρότι πατά σε γνώριμες γεύσεις, δεν είναι το πιο τυπικό ιταλικό της πόλης. Υπάρχει διάθεση να γνωρίσεις και πιάτα λιγότερο αναμενόμενα. Ξεκινήσαμε με το ψωμί, που έρχεται σε ορντεβιέρα με ζωγραφισμένα λεμονάκια και συνοδεύεται από τραγανά λαχανικά πίκλα, ρικότα με μέλι και πιπέρι αλλά και το ωραίο στρακίνο, το κρεμώδες τυρί που δίνει δροσιά. Προζυμένια φοκάτσια, panisse, τηγανητά στικ από ρεβυθάλευρο, και χειροποίητα gnocchi fritti για αρχή.
Πήραμε και τα πολύ νόστιμα αραντσίνι καρμπονάρα με γκουαντσιάλε (αλλαντικό από το μάγουλο του χοίρου, πιο λιπαρό, με πιπεράτο χαρακτήρα) και αλμυρή κρεμ ανγκλέζ. Μικρά, σφιχτά μπαλάκια ρυζιού, σε μια πιο αμπιγιέ εστιατορική εκδοχή του comfort snack του δρόμου.
Φίλοι μάς είχαν πει ότι εδώ είναι must η cacio e pepe, με πολύ πεκορίνο ρομάνο, μαύρο πιπέρι και μπουκατίνι. Και όντως ήταν, τέλεια βρασμένα ζυμαρικά μέσα σε μια πλούσια σάλτσα. Με αυτά κάποιος έχει κιόλας χορτάσει βεβαίως. Πήραμε και το τορτέλι σε μπισκ, πολύ ανάλαφρη σάλτσα, φρέσκο ζυμαρικό απίθανα μαλακό και απαλό, ενώ το τραγανό σέλερι στην επιφάνεια λειτουργούσε σαν ένα ωραίο αρωματικό ξύπνημα.
Για κυρίως πήραμε τη χοιρινή κοτολέτα με γκοργκοντζόλα και σάλτσα πιπεριού και μουστάρδας. Η κρούστα της ήταν πραγματικά απίθανη, από τις πιο τραγανές και νόστιμες κοτολέτες που έχω δοκιμάσει. Ισως να προτιμούσα η σάλτσα να έρχεται χωριστά, ώστε να μη μαλακώνει η κάτω πλευρά της κοτολέτας όσο μένει στο πιάτο. Το μέγεθός της δεν επιτρέπει να καταναλωθεί γρήγορα. Ερχεται καυτή και είναι σίγουρα για δύο άτομα.
Οσο για το κρασί, η κάβα κινείται κυρίως γύρω από τον ιταλικό αμπελώνα, με μεγαλύτερη εμβάθυνση στο Πιεμόντε, την Τοσκάνη και τη Σικελία, ενώ υπάρχει και μια πολύ ωραία παρουσία από γηγενείς ελληνικές ποικιλίες. Από εκεί και πέρα, ανοίγει προς τον μεσογειακό αμπελώνα (Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία, Κύπρο) αλλά και λίγο προς την Κεντρική Ευρώπη, με Αυστρία και Γερμανία, και τα ωραία Riesling με τα υπολειμματικά τους σάκχαρα που αγαπούν τα πιο γλυκά πιάτα.
Αξίζει να πάρετε το wine pairing εδώ. Ο head sommelier Τηλέμαχος Παπανδρέας επιλέγει τα κρασιά έπειτα από συζήτηση. Μας ρώτησε τι μας αρέσει και πρότεινε αντίστοιχα ποτήρια σε μισή ποσότητα και αντίστοιχη τιμή. Ετσι, ανάλογα με τις επιλογές του φαγητού, μπορεί κανείς με ένα αρκετά δίκαιο αντίτιμο να δοκιμάσει τέσσερα ή πέντε διαφορετικά κρασιά από μια λίστα περίπου 300 ετικετών. Μπορείτε να κινηθείτε από πιο funky συνδυασμούς μέχρι κάτι κλασικό, όπως μια λευκή Βουργουνδία δίπλα σε πλούσια ζυμαρικά.
Κλείσαμε με ένα πολύ ωραίο τιραμισού, ό,τι έπρεπε για το τέλος αυτού του οικογενειακού γεύματος. Χαρήκαμε με την απόφαση να έρθουμε εδώ για κυριακάτικο μεσημεριανό με το μικρότερο μέλος της οικογένειας, που βεβαίως λάτρεψε όλα τα ζυμαρικά και κυρίως τα rigatoni βουτύρου που του σέρβιραν πρώτα πρώτα στο τραπέζι.
Γύρω μας υπήρχαν πολλές οικογένειες με παιδιά, το κλίμα ήταν χαλαρό, το σέρβις άνετο και η μουσική γνώριμη, με δημοφιλή ιταλικά τραγούδια. Παρ’ όλα αυτά, όσο καθόμουν εκεί και έβλεπα το φως να αλλάζει, σκεφτόμουν ότι θα ήθελα πολύ να έρθω και βράδυ, όταν σκοτεινιάζει, ανάβουν τα κεριά και πέφτουν οι εντάσεις, και μάλλον το εστιατόριο λειτουργεί εξίσου ωραία και για οικογενειακό τραπέζι αλλά και για ένα κανονικό ραντεβού για ενήλικες.
Υπολογίστε περίπου 40 ευρώ το άτομο με ένα ποτήρι κρασί.
Σαλαμίνος 64, Κεραμεικός, Τηλ. 6936607794
* Τα καταστήματα και τα προϊόντα που προτείνονται είναι επιλογές της δημοσιογράφου και δεν έχουν εμπορικό σκοπό.
