Η αραβική «Ιθάκη» του Γιώργου Δώνη

Δεν ήθελε να δει άνθρωπο. Κλείστηκε στο σπίτι του για μία εβδομάδα, έτρωγε ελάχιστα και έβαλε το στρώμα του κρεβατιού στο σαλόνι, για να κοιμάται εκεί, όποτε τέλος πάντων τον έπαιρνε ο ύπνος.
 
Ηταν 25 ετών, είχε καθιερωθεί σε μια από τις μεγάλες ομάδες της Ελλάδας (Παναθηναϊκός) και ένιωθε έτοιμος για να συμπεριληφθεί στην αποστολή της Εθνικής Ομάδας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
 
Ο Αλκέτας Παναγούλιας, όμως, είχε διαφορετική άποψη και δεν έδωσε την ευκαιρία στον Γιώργο Δώνη να ταξιδέψει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για μια εμπειρία που, εντέλει, αποδείχθηκε τραυματική για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
 
Εκτοτε, παρότι έγινε ο πρώτος Ελληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην αγγλική Premier League, δεν προέκυψε ξανά η πιθανότητα να πάει σε μεγάλη διοργάνωση ως ποδοσφαιριστής της γαλανόλευκης.
 
Η μοίρα, όμως, είχε σχέδια για τον «Μουμπάρακ», όπως τον βάφτισε χαϊδευτικά ο συμπαίκτης του Κώστας Μαυρίδης, επειδή το πρόσωπο και το χρώμα του δέρματός του παρέπεμπε στον Χόσνι Μουμπάρακ, πρόεδρο της Αιγύπτου για σχεδόν τριάντα χρόνια.
 
Τριάντα δύο χρόνια μετά από εκείνη τη χαμένη ευκαιρία, ο προπονητής πλέον Δώνης θα βρεθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο που θα διεξαχθεί και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εν προκειμένω το συνδιοργανώνουν με Καναδά και Μεξικό.
 
Η σταθερά καλή δουλειά του στη Σαουδική Αραβία έπεισε τους επικεφαλής της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας να του δώσουν τα ηνία της εθνικής ομάδας, διαδεχομένου στο τιμόνι της τον Γάλλο Ερβέ Ρενάρ, υπό την καθοδήγηση του οποίου τα «πράσινα γεράκια» πέτυχαν, το 2022, ιστορική νίκη επί της μετέπειτα παγκόσμιας πρωταθλήτριας Αργεντινής.
 
Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Σαουδική Αραβία παρουσιάζεται εκ νέου φιλόδοξη, σε έναν αν μη τι άλλο πολύ απαιτητικό όμιλο αφού, εκτός από τους πρωτάρηδες του Πράσινου Ακρωτηρίου, θα αντιμετωπίσει την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ισπανία, και μια παραδοσιακή δύναμη της Νοτίου Αμερικής όπως η Ουρουγουάη.
 
Το Μαϊάμι και το σπίτι της πρωταθλήτριας Ιντερ του Λιονέλ Μέσι θα φιλοξενήσει το ματς με τη Σελέστε (15 Ιουνίου), η Ατλάντα το αντάμωμα με τους Φούριας Ρόχας (21 Ιουνίου) και το Χιούστον το ραντεβού με το Πράσινο Ακρωτήρι (26 Ιουνίου), στο οποίο οι Σαουδάραβες φιλοδοξούν να φτάσουν με πιθανότητες πρόκρισης στα νοκ άουτ.
 
Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, έκαναν διετές συμβόλαιο στον 56χρονο γεννημένο στη Φρανκφούρτη από μετανάστες γονείς Ελληνα προπονητή, ο οποίος μαζί με τους συνεργάτες του θα λάβουν πέντε εκατομμύρια ευρώ για συμβόλαιο 1,5 έτους.
 
Μια «χρυσή» συμφωνία και μια ευκαιρία ζωής για τον πρώτο Ελληνα προπονητή που θα καθοδηγήσει άλλη ομάδα πλην της Ελλάδας σε μεγάλη διοργάνωση, αφού ο Αγγελος Ποστέκογλου, που το έκανε με την Αυστραλία, λογίζεται (και) ως Αυστραλός, αφού μετανάστευσε πολύ μικρός στη Χώρα των Καγκουρό.
 
Μαθημένος από μικρός να μετακομίζει και να μη μένει σταθερά σε ένα μέρος, ήρθε στα πάτρια εδάφη για μόνιμη εγκατάσταση σε ηλικία έξι ετών, αλλά γνωρίζοντας ενδεχομένως ότι στο μέλλον θα βίωνε το «όπου γης, και πατρίς».
 
Φανατικός φίλαθλος του ΠΑΟΚ, εξαιτίας του πατέρα του, ονειρευόταν να φορέσει την ασπρόμαυρη φανέλα, αλλά η μοίρα θέλησε μετά τα πρώτα βήματα σε Δόξα Νικόπολη και Παύλο Μελά να κατηφορίσει στην Αθήνα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού.
 
Θυμάται να κλαίει επί δύο 24ωρα όταν ο πατέρας του γύρισε στη Θεσσαλονίκη και εκείνος, σε ηλικία 17,5 ετών, έπρεπε να μάθει να ζει μόνος του σε μια μεγαλούπολη που, με τον χρόνο, έκανε δική του, όπως άλλωστε και τη θέση σε μια ομάδα γεμάτη αστέρια που ήξερε μόνο να κάνει πρωταθλητισμό.
 
Γαλουχήθηκε με αυτές τις αξίες και, χάρη στις αξέχαστες κούρσες του και τη συνέπειά του στο σκοράρισμα, άφησε στην άκρη τις σκέψεις για σπουδές στον οικονομικό τομέα, παρότι υπήρξε άριστος μαθητής-απουσιολόγος και είχε περάσει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, για να αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο.
 
Σύντομα έγινε γνωστός εκτός Ελλάδας και, οι εμφανίσεις του με το «τριφύλλι» στο Champions League, με αποκορύφωμα την κούρσα και την ασίστ στον Κριστόφ Βαζέχα για την ιστορική νίκη επί του Αγιαξ στο Αμστερνταμ, αποτέλεσαν το διαβατήριο για καριέρα στο εξωτερικό.
 
Παρότι ο (όχι σερ ακόμα) Αλεξ Φέργκιουσον τον είχε σε μια λίστα με τρεις υποψήφιους για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ είχε πολύ δελεαστικές προτάσεις από Παρί Σεν Ζερμέν, Σεβίλλη, Ρέιντζερς, αλλά και τον εκ νέου ισχυρό Ολυμπιακό του Σωκράτη Κόκκαλη και του Ντούσαν Μπάγεβιτς, επέλεξε την τότε πρωταθλήτρια Αγγλίας Μπλάκμπερν Ρόβερς, κάνοντας μια αξιόλογη πρώτη σεζόν.
 
Με δυσκολίες, βεβαίως, αφού ζορίστηκε στο ξεκίνημα να αντέξει τον εξαντλητικό ρυθμό προπονήσεων, δεχόταν παράπονα από τους φιλάθλους επειδή δεν πήγαινε να τους χαιρετήσει μετά τα παιχνίδια (που να μάθει αυτά στην Ελλάδα;) και, όταν ανέλαβε ο Ρόι Χόντσον, κατάλαβε ότι δεν είχε μέλλον στα «ρόδα».
 
Τον προσέγγισε η Γουέστ Χαμ και μπήκε στο τρένο για το Λονδίνο, προκειμένου να πάει να κλείσει τον δανεισμό του στα «σφυριά». Στη διαδρομή, όμως, δέχθηκε (νέο) τηλεφώνημα από την ΑΕΚ και, επειδή η Ελλάδα πάντα του έλειπε (και του λείπει), αποφάσισε να επιστρέψει για να ντυθεί στα κιτρινόμαυρα.
 
Το μετάνιωσε πολλές φορές έκτοτε, αφού η καριέρα του δεν πήρε τον δρόμο που εκείνος θεωρούσε ότι άξιζε. Στα 31 του χρόνια, άλλωστε, αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να ασχοληθεί άμεσα με την προπονητική. Αυτό, 25 χρόνια μετά, δεν το έχει μετανιώσει, και ορθά.
 
Εφτιαξε το όνομά του ανεβάζοντας δύο κατηγορίες τον Ηλυσιακό, βάζοντας στους παίκτες βίντεο της Αρσεναλ του ινδάλματός του, Αρσέν Βενγκέρ, επανέφερε την ΑΕΛ στην πρώτη κατηγορία και, σε μια γεμάτη τετραετία, βίωσε πολλές σημαντικές στιγμές, με δύο όμως να ξεχωρίζουν. Κατά σύμπτωση, μάλιστα, εις βάρος ομάδων με τις οποίες αγωνίστηκε!
 
Κατέκτησε το δεύτερο Κύπελλο στην ιστορία του συλλόγου και πρώτο μετά από 22 χρόνια, ενώ οδήγησε τους Λαρισαίους στους ομίλους του Κυπέλλου UEFA (νυν Europa League), αποκλείοντας στα προκριματικά την… Μπλάκμπερν!
 
Η ΑΕΚ, όπως συνέβη και ως παίκτη, τον πλήγωσε και ως προπονητή, με τον Ατρόμητο έφτασε σε δύο (χαμένους) τελικούς Κυπέλλου, στον ΠΑΟΚ δεν έβγαλε άκρη με τον Πάμπλο Γκαρσία και τότε άρχισε να ανακαλύπτει και πάλι τις ομορφιές εκτός ελληνικών συνόρων που είχε ήδη γνωρίσει ως ποδοσφαιριστής.
 
Στην Κύπρο, οδήγησε τον ΑΠΟΕΛ δύο φορές στους ομίλους του Champions League και μια του Europa League, εργάστηκε για πρώτη φορά στη Σαουδική Αραβία και μάλιστα στον μεγαλύτερο σύλλογο της χώρας (Αλ Χιλάλ), έκανε μια ατυχή (όπως παραδέχεται ο ίδιος) επιλογή με τη Σαρτζά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και, μετά από δεύτερη θητεία στον ΑΠΟΕΛ, επέστρεψε στην Ελλάδα.
 
Ο Παναθηναϊκός, τον οποίο δεν βλέπει ως απλή δουλειά αλλά ως καθήκον, πόνταρε επάνω του, αλλά δεν του το έδειξε με πράξεις και το διαζύγιο ήρθε αναπόφευκτα, με τον ίδιο να νιώθει ότι άφησε κάτι στη μέση.
 
Η επιλογή του Ισραήλ και της Μακάμπι Τελ Αβίβ εν μέσω κορωνοϊού θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί και, έκτοτε, η Σαουδική Αραβία έγινε το δεύτερο σπίτι του, με Αλ Γουέχντα (δύο θητείες), Αλ Φατέχ και Αλ Καλίτζ, στην οποία πήρε μαζί του τρεις Ελληνες ποδοσφαιριστές: Δημήτρης Κουρμπέλης, Κώστας Φορτούνης και Γιώργος Μασούρας.
 
Πλέον, θα κάθεται στην άκρη του πάγκου της εθνικής ομάδας μιας χώρας που, όπως λέει, τον άλλαξε ως άνθρωπο. Το άγχος στην Ελλάδα τον έπνιγε, αλλά πλέον η ψυχή του έχει γαληνέψει και έχει μάθει να αντιμετωπίζει πολύ πιο ψύχραιμα και μετρημένα κάθε κατάσταση.
 
Δεν θα μπορούσε να αντιδράσει έτσι όταν δύο ένοπλοι μπήκαν στο σπίτι του και πήραν ομήρους δύο από τους τέσσερις γιους τους, σε μια πολύ δυσάρεστη περιπέτεια που ευτυχώς είχε ομαλή κατάληξη.
 
Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του, Χρήστος και Τάσος, έγιναν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και οι μικρότεροι, Κωνσταντίνος και Μιχαήλ, βαδίζουν στα ίδια χνάρια, αφού έχουν το σημείο αναφοράς στο σπίτι.
 
Εναν γεννημένο για το ποδόσφαιρο άνθρωπο ο οποίος, όπως λέει ο ίδιος, θα μπορούσε να είχε γίνει σεφ, αν δεν τον κέρδιζε η μπάλα. Ποιος ξέρει, αν η Σαουδική Αραβία τα πάει καλά στο Μουντιάλ, ίσως να γιορτάσει η ομάδα με έναν μουσακά και ένα τιραμισού από τα χέρια του προπονητή της…