Είναι πολύ συχνό για τους πρόσφυγες που προσπαθούν να χτίσουν μια νέα ζωή σε άλλη χώρα, να καταπιάνονται με την εστίαση. Το έχουμε δει εδώ και πολλά χρόνια μελετώντας τις τοπικές κουζίνες άλλων χωρών στο περιοδικό «Γαστρονόμος». Η γευστική μνήμη αποδεικνύεται ο πιο σύντομος δρόμος για να επιστρέψει κανείς στο σπίτι που άφησε πίσω. Το οικείο για αυτούς φαγητό είναι μια ζωντανή παρηγοριά, κάθε πιατάκι χάρτης τους. Κάπως έτσι και η οικογένεια Κλντζιάν, που ξαναέχτισε τη ζωή της στην Αθήνα και δημιούργησε το 4Α, ένα μικρό οικογενειακό εστιατόριο στη Νέα Σμύρνη με φαγητά της Αρμενίας. Εδώ και 11 χρόνια αποτελεί στέκι όχι μόνο για την κοινότητα, αλλά και για όσους αγαπούν διαφορετικές τοπικές κουζίνες.
Την ώρα που βρεθήκαμε εκεί, μια παρέα ανδρών από την Αρμενία έπαιρναν το απογευματινό τους με λαχματζούν, τηγανητές πατάτες και μπίρα Kilikia. Ο Ακόμπ Κλντζιάν έχει τον συντονισμό, μπαίνει και στις ψησταριές, αλλά στην κουζίνα μαγειρεύει η μητέρα του, πρώην σεφ στην Αρμενία.
Σε σχέση με άλλα αρμενικά της πόλης, εδώ νιώθεις πως τρως σε σπίτι. Τραπεζομάντιλα αλέκιαστα με παραδοσιακά μοτίβα, μουσική υπόκρουση από την Αρμενία και φαγητό τυπικό της χώρας, νόστιμο, απλό. Το εστιατόριο, που είναι φτιαγμένο με το γούστο των ιδιοκτητών, δεν έχει τίποτα αχρείαστο. Το μενού τους βεβαίως θα μπορούσε να είναι πιο σφιχτό, μόνο με συνταγές της χώρας.
Ενα χούμους απαλό και ελαφρώς λεμονάτο ήρθε πρώτο, μαζί με ζεστό, λεπτό λαβάς που τυλίγεται σαν ύφασμα. Το λαχματζούν έφτασε καυτό, με τον κιμά σχεδόν ενσωματωμένο στη ζύμη, δεμένο με ντομάτα και κρεμμύδι. Το σέρβιραν με μισή λεμονόκουπα, μερικές σταλαγματιές από την οποία το ζωντάνευε, αναδεικνύοντας τη γεύση του. Το χοροβάτς κοτόπουλο, δηλαδή μαριναρισμένα κομμάτια και ψημένα στη σούβλα, ήρθε τυλιγμένο σε λαβάς με μαϊντανό, ντομάτα και κρεμμύδι και ήταν ένα αρμένικο σουβλάκι με τα όλα του. Τα μαντί μου φάνηκαν πιο αφράτα από άλλα που έχουμε δοκιμάσει, ας πούμε της Τουρκίας και της Συρίας τα κάνουν ίσως κατά τι μικρότερα σε μέγεθος και τα ψήνουν μάλλον σε αλλιώτικο σκεύος. Εδώ είχαν περισσότερο ζυμαράκι και μια φίνα κρέμα, πασπαλισμένα με σουμάκ, τρώγονταν ιδανικά με το κουτάλι. Ωστόσο το γιαουρτλού ήταν το κυρίως πιάτο, κύριος λόγος να ξανάρθεις, ένα centerpiece για το τραπέζι. Μακριούτσικα ζουμερά μπιφτεκάκια από αρνίσιο κιμά στα κάρβουνα, πάνω σε κομμένη πίτα, δροσίζονται με γιαούρτι και μια κόκκινη σάλτσα ντομάτας. Σαν να την είχαν τρίψει στη χοντρή πλευρά του τρίφτη, ελαφρώς γλυκιά, χωρίς πολλά μπαχαρικά, είχε γλύκα και βάθος, που ένωνε όλα τα συστατικά του πιάτου σε μια ιδανική μπουκιά.
Ο λογαριασμός για όλα αυτά ήρθε 42 ευρώ, μαζί με ένα αναψυκτικό και νερό. Θα επιστρέψουμε για τους πλιγουροκεφτέδες, τα πιλμένι και, κυρίως, για εκείνο το γιαουρτλού που σε φέρνει λίγο πιο κοντά σε μια πατρίδα, ακόμη κι αν δεν είναι δική σου.
4Α, Αρτάκης 41, Νέα Σμύρνη, Τ/ 2109359203
*Τα καταστήματα και τα προϊόντα που προτείνονται είναι επιλογές της δημοσιογράφου και δεν έχουν εμπορικό σκοπό.
