Η ατραξιόν της διοργάνωσης του προηγούμενου Euro προκαλούσε καθημερινά «θόρυβο». Εντός και εκτός γηπέδου. Το πρωί της 14ης Ιουλίου 2024, το όνομα του Λαμίν Γιαμάλ ακουγόταν παντού. Ο τότε 17χρονος νέος σταρ της Μπαρτσελόνα ετοιμαζόταν για τον τελικό της διοργάνωσης, κόντρα στην Αγγλία. Θαρρεί κανείς ότι τα βλέμματα ακόμη και των ίδιων των συμπαικτών του, στην τραπεζαρία ενός ξενοδοχείου στην πλατεία Marlene-Dietrich-Platz του Βερολίνου, όπου διέμενε η αποστολή της Εθνικής Ισπανίας, ήταν «καρφωμένα» πάνω στον πιτσιρικά. Μία παρέα παικτών, ωστόσο, εκτός από την αγαπημένη συνήθειά της σε όλο το τουρνουά, δεν ήθελε να ασκήσει επιπλέον πίεση στον μικρό.
Οι έξι διεθνείς των «φούριας ρόχας» αποφασίζουν, αντίθετα, να πιέσουν τον έναν της παρέας. Οι περισσότεροι έχουν φύγει από τα τραπέζια, όμως οι πέντε παίκτες της Ρεάλ Σοσιεδάδ – της ομάδας με τους περισσότερους διεθνείς σε εκείνη τη νεανική Εθνική –, οι Μικέλ Οϊαρθάμπαλ, Ρεμί, Μίκελ Μερίνο, Μαρτίν Ζουμπιμέντι και Ρόμπιν Λε Νορμάν, όπως έκαναν συνήθως, είχαν καθίσει εκεί και συζητούσαν. Λίγα λεπτά αργότερα, πέρασε από δίπλα τους ο Αλβαρο Μοράτα, ο οποίος πριν τους αφήσει στην ησυχία τους, η οποία έμοιαζε παράταιρη στην ανυπομονησία του τελικού και τη «φασαρία» για τον Γιαμάλ, λέει στα «πεταχτά»: «Απόψε θα σκοράρει ο Οϊαρθάμπαλ».
Μερικές ώρες αργότερα, στις 2 τα ξημερώματα της 15ης Ιουλίου, ενώ η αποστολή της Ισπανίας επιστρέφει στο ξενοδοχείο με το τέταρτο τρόπαιό της, ο αρχηγός της Σοσιεδάδ έχει κρατήσει την ιδρωμένη φανέλα του σε μια πλαστική σακούλα. Είναι η πρώτη που δεν θα ήθελε να ανταλλάξει, αφενός γιατί ήταν η στιγμή του και, αφετέρου, ήξερε ευγενικά πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να ζητήσει από τους πληγωμένους παίκτες της Αγγλίας μια φορεσιά των «λιονταριών». Ηταν εκείνος που με δικό του γκολ στο 86΄ είχε «γράψει» το 2-1 και είχε χαρίσει στην πατρίδα του την κούπα, επιβεβαιώνοντας τον Μοράτα.
Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου (18/4), ο Μικέλ Οϊαρθάμπαλ επιβεβαίωσε και κάτι ακόμη. Με το γκολ του στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης, θύμισε γιατί τον αποκαλούν «ο άνθρωπος των τελικών». Αλλά, κυρίως, μετά τον αγώνα, γιατί είναι πια ένας παίκτης-σύμβολο για την ομάδα του.
«Ο παίκτης των τελικών»
Ο Μικέλ Οϊαρθάμπαλ σκόραρε στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων του πρώτου ημιχρόνου, διαμορφώνοντας το 2-1, σε έναν τελικό που ολοκληρώθηκε με σκορ 2-2 στο 90λεπτο και την παράταση και η Σοσιεδάδ τον κέρδισε με 4-3 στη διαδικασία των πέναλτι. Είναι το τέταρτο τρόπαιο Κόπα ντελ Ρέι στην ιστορία του συλλόγου και το πρώτο μετά το 2020, όταν στον νικηφόρο τελικό με 1-0 επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο, ο Οϊαρθάμπαλ ήταν και πάλι εκείνος που είχε σκοράρει.
Ο 29χρονος αρχηγός της Σοσιεδάδ έχει αποκληθεί «παίκτης των τελικών», καθώς έχει πετύχει γκολ και στους έξι τελικούς στους οποίους έχει αγωνιστεί με την ομάδα του ή τις εθνικές Ισπανίας. Το έκανε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 στο Τόκιο, στη νίκη 2-1 επί της Βραζιλίας. Το επανέλαβε στον τελικό του Nations League το 2021 απέναντι στη Γαλλία, στην ήττα με 2-1. Και, εκτός των δύο τελικών του Κυπέλλου Ισπανίας και του Euro του ’24, ήταν και πάλι εκεί με γκολ στον τελικό του Nations League του 2025, στη νέα ήττα στα πέναλτι από την Πορτογαλία.
🚨 𝗡𝗘𝗪: Mikel Oyarzabal has scored in ALL the finals he has played:
✅⚽️ vs. Atl. Madrid in Copa del Rey final (2026)
✅⚽️ vs. Portugal in Nations League final (2025)
✅⚽️ vs. England in EURO final (2024)
✅⚽️ vs. France in Nations League final (2021)
✅⚽️ vs. Brazil in… pic.twitter.com/F9pldt3CBB— The Touchline | 𝐓 (@TouchlineX) April 18, 2026
Μονάχα που στον φετινό τελικό του Κόπα ντελ Ρέι δεν έγινε πρόσωπο του ματς με γκολ ή σηκώνοντας το τρόπαιο.
Η (διπλή) αφιέρωση που «λύγισε» το κοινό
Κατά τη διάρκεια της απονομής του τροπαίου στη Σοσιεδάδ, ο Μικέλ Οϊαρθάμπαλ δεν είχε πάλι καμία διάθεση να προτάξει το προσωπικό επίτευγμά του. Ο «κάπτεν» φόρεσε μία φανέλα με τον αριθμό «12» και το όνομα «Αϊτόρ Θαμπαλέτα» στο κύπελλο και το σήκωσε μπροστά στους εκστασιασμένους οπαδούς της ομάδας του στο «La Cartuja» της Σεβίλλης. Ηταν μία τιμή σε μία «ρωγμή» στην ιστορία της «La Real». Στη μνήμη του 28χρονου Αϊτόρ Θαμπαλέτα, τον οποίο δεν ξεχνούν ποτέ.
Hoy, los jugadores de la Real Sociedad han dedicado la Copa a Aitor Zabaleta, hincha vasco asesinado por el Frente Atlético. Enormes. pic.twitter.com/2YKvLXKyLj
— Fonsi Loaiza (@FonsiLoaiza) April 18, 2026
Ο Θαμπαλέτα, γέννημα-θρέμμα Βάσκος, δεν έχει ξεχαστεί ποτέ και αυτό φάνηκε και πριν από τον τελικό με την Ατλέτικο Μαδρίτης, με το εντυπωσιακό κορεό της εξέδρας της Σοσιεδάδ πριν από τη σέντρα.
Aitor Zabaleta tifo displayed by Real Sociedad supporters at the Atlético Madrid match.
Zabaleta was an antifascist Sociedad supporter and was stabbed to death by Atlético Madrid’s neo nazi ultra. The murder was committed in 1998, but it still keeps its place in memories.… pic.twitter.com/q7E1KsO8P4
— Antifa_Ultras (@ultras_antifaa) April 18, 2026
Ο Θαμπαλέτα, σερβιτόρος στο επάγγελμα, είχε ταξιδέψει το 1998 στη Μαδρίτη για τον προημιτελικό του τότε Κυπέλλου UEFA με την Ατλέτικο. Μονάχα που δεν επέστρεψε ποτέ σπίτι. Μαζί με φίλους βρέθηκε σε ένα μπαρ που ήταν στέκι μελών της «Bastion», ομάδας νεοναζί οπαδών της Ατλέτικο. Ακόμη και ηλικιωμένοι φαν κυνηγήθηκαν και όταν ο Θαμπαλέτα επιχείρησε να υπερασπιστεί μία κοπέλα, δέχθηκε ένα θανατηφόρο χτύπημα με μαχαίρι.
Στο Σαν Σεμπαστιάν υπάρχει ένα μνημείο στο όνομά του, μετά την ανακαίνιση του «Ανοέτα», έδρας της Σοσιεδάδ, μία εξέδρα πήρε επίσης το όνομά του («Grada Aitor Zabaleta») και συχνά οι οπαδοί της αγαπημένης ομάδας του φορούν σε διάφορα αγάλματα και μνημεία της πόλης το χαρακτηριστικό μπλε καπέλο που λάτρευε ο Αϊτόρ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο θρίαμβος της Σοσιεδάδ έγινε ακόμη πιο συγκινητικός με την ιστορία του Ινίγο, ο οποίος ήταν στην κερκίδα και στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας το 1987, όταν η αγαπημένη ομάδα του είχε νικήσει και πάλι την Ατλέτικο, επίσης στα πέναλτι και ενώ η κανονική διάρκεια και η παράταση είχαν πάλι σκορ 2-2. Ο ίδιος βρέθηκε στη Σεβίλλη με τη σύζυγο και την κόρη του, ωστόσο μπορούσε να αγοράσει μόνο δύο εισιτήρια και εκείνος έμεινε έξω από το γήπεδο. Στο φινάλε, και ενώ έζησε το ματς από ραδιοφωνάκι και τις αντιδράσεις του κοινού που αφουγκραζόταν από τον δρόμο, δήλωσε ότι «εγώ το έζησα το ’87. Εκείνες το έζησαν τώρα».
Ο Ινίγο πήγε στη Σεβίλλη με τη γυναίκα και την κόρη του για τον τελικό της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Η οικογένεια όμως είχε μόνο 2 εισιτήρια. Κάποιος έπρεπε να θυσιαστεί. Ο μπαμπάς έμεινε απ’έξω λέγοντας “εγώ το έζησα το 1987,ας το ζήσουν κι αυτές”.
Τελικά το έζησαν!pic.twitter.com/k6td0TgUpk— el sombrero (@sombrerogr) April 19, 2026
Η πίστη του Οϊαρθάμπαλ στη Σοσιεδάδ
Ο Μικέλ Οϊαρθάμπαλ ήταν αγέννητος το 1987. Ηρθε στη ζωή δέκα χρόνια αργότερα, όμως η Ρεάλ Σοσιεδάδ έγινε η ζωή του. Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1997 στο Εϊμπάρ και άρχισε να παίζει στις ακαδημίες της τοπικής ομάδας και το 2011 μετακόμισε στη Σοσιεδάδ. Το 2014-15 ήταν στη δεύτερη ομάδα της και εδώ και 11 χρόνια, από τα 17 του, είναι βασικό στέλεχος της «La Real». Η πορεία του αξιοσημείωτη, όχι μονάχα στο χορτάρι. Οταν το 2020 προσέλκυσε το ενδιαφέρον ευρωπαϊκών συλλόγων, ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν νιώθει πως η Σοσιεδάδ είναι πλέον «μικρή» για εκείνον. Δίχως να το σκεφτεί, αποκρίθηκε πως «όχι», εξηγώντας ότι «ένας σύλλογος με τέτοια ιστορία δεν μπορεί να είναι μικρός για κανέναν». Φέτος φόρεσε τη φανέλα με το Νο 12 του Θαμπαλέτα στο τρόπαιο. Τη στιγμή της απονομής του Κόπα ντελ Ρέι του 2020, έβγαλε δύο περιβραχιόνια, τα έδωσε στον δεύτερο και τον τρίτο αρχηγό και σήκωσαν μαζί την κούπα.
Η Αθλέτικ Μπιλμπάο τον προσέγγισε δύο φορές, όμως δεν δέχθηκε. Εχει προσπεράσει το φιλολογικό ενδιαφέρον των Μπαρτσελόνα και Ατλέτικο Μαδρίτης και στη μεταγραφική περίοδο του περασμένου Ιανουαρίου δεν προχώρησε ένα «σενάριο» που τον ήθελε διακαή πόθο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Μικέλ Οϊαρθάμπαλ έχει μάθει να ζει στη «σκιά» των σταρ στην Ισπανία. Εμαθε να «μιλά» στους τελικούς. Μεγάλωσε δίπλα στον Τσάβι Πριέτο, παίκτη-σημαία της ομάδας του, και όπως έχει ξεκαθαρίσει: «Οταν ήμουν μικρός, το όνειρό μου δεν ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής. Το όνειρό μου ήταν να παίξω για τη Ρεάλ Σοσιεδάδ». Του αρκεί, τουλάχιστον για την ώρα, ένα καλό πρωινό με τους συμπαίκτες του πριν από κάθε σπουδαίο αγώνα.
