Ολα δείχνει να τα έχει καταλάβει η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου: τη διαρκή επιθυμία της να παραμένει στην επικαιρότητα, τα «παρανοϊκά» σενάρια που πλάθει για τον σκοπό αυτόν, την ανεπίσημη ιδιότητά της ως «επαγγελματία συκοφάντη». Μες στον εκνευρισμό της όμως η Ενωση δεν κατάλαβε το πιο βασικό: ότι καταλύτης για όλες τις νοσηρές έξεις της πολιτικού είναι η προσοχή των άλλων. Οσο περισσότερο ενοχλεί, όσο περισσότερες καταγγελίες εμπνέει στους αντιπάλους της, τόσο πιο κερδισμένη βγαίνει. Αντί να την οικτίρουν δημοσίως, τα μέλη της Ενωσης θα μπορούσαν να μιμηθούν την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας σε κάτι: Οπως αυτή χρησιμοποιεί την επιθετικότητα της δικηγόρου για να τα πλήξει, θα μπορούσαν κι αυτά να επιστρατεύσουν τη μακροθυμία του δικαστή για να μην της το επιτρέψουν.
Κάποια στιγμή σωπαίνουν
Η υπομονή είναι σημαντική αρετή. Η απόφαση του ΣτΕ υπέρ της νομιμότητας του πολιτικού γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και του δικαιώματός τους στην υιοθεσία δικαίωσε όσους αντιστάθηκαν με ψυχραιμία στην πολεμική εναντίον των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αφήνοντας τον χρόνο να δαμάσει το μένος που δεν μπορούν να δαμάσουν τα επιχειρήματα. Ποιοι απ’ όσους διαμαρτύρονταν για την «καταστροφή του θεσμού της οικογένειας» πριν από δύο χρόνια ενδιαφέρονται σήμερα για το άκαρπο της μισάνθρωπης εκστρατείας τους; Οι περισσότεροι ξέχασαν για ποιον λόγο υστερίαζαν και συνεχίζουν σήμερα τη ζωή τους ανεπηρέαστοι από το ιστορικό νομοσχέδιο. Μερικές φορές, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην κάνεις τίποτα, κι απλώς να περιμένεις να τελειώσει το σόου.
Χωρίς περιεχόμενο
Η Νέα Αριστερά, το μέλλον της οποίας διαγράφεται ολοένα και πιο δυσοίωνο, ειδικά μετά τις φήμες περί παραίτησης Χαρίτση, δεν πρόλαβε καν να απολαύσει ένα πολιτικό σόου της προκοπής. Το κομματικό σχήμα που προέκυψε ως αντίδραση στην άλωση του ΣΥΡΙΖΑ από τον Στέφανο Κασσελάκη αποδείχθηκε από την αρχή αναιμικό, όχι τόσο λόγω του μάρκετινγκ που εφάρμοσε όσο λόγω περιεχομένου. Οσοι πίστεψαν ότι η σύγκρισή τους με την πολιτική ασοβαρότητα του τέως προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ θα τους προσέδιδε αυτομάτως κύρος, υπερεκτίμησαν τη βαρύτητα της σύγκρισης. Απ’ ό,τι φαίνεται, για να πετύχεις δεν αρκεί απλώς να είσαι καλύτερος από τον αντικειμενικά κακό. Πρέπει να έχεις και κάτι να προσφέρεις πέρα από ηθικό πλεονέκτημα και ανεπίκαιρους αριστερούς βερμπαλισμούς.
Attention-seeking
Οι διενέξεις στις οποίες επιλέγουμε να εμπλακούμε μας χαρακτηρίζουν περισσότερο απ’ όσο παραδεχόμαστε. Τι ήρθε πρώτο, άραγε; Το κρακεράκι ή η βιντεοσκόπησή του; Η ατελείωτη κόντρα Αδώνιδος Γεωργιάδη και Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν έχει πλέον υπαρξιακές καταβολές, παρά μόνο σισύφειες συνέχειες. Οσο φταίει αυτός που ξεκινάει τα φαιδρά μικροεπεισόδια, άλλο τόσο φταίει κι εκείνος που τα παρατείνει μέχρι να μη θυμόμαστε πια τι συνέβη. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για αληθινή αντιπαράθεση, αλλά για συνεργατικό attention-seeking.
Κειμήλια
Τι άλλο έπρεπε να κάνει ο συλληφθείς γκαλερίστας για να τραβήξει την προσοχή των Αρχών; Η δραστηριότητά του δεν θα μπορούσε να είναι πιο προκλητικά δημόσια. Ο τρόπος που μεταχειριζόταν τα αντικείμενα που περιέρχονταν στην κατοχή του δεν θα μπορούσε να είναι πιο ύποπτος και αντιδεοντολογικός, όπως επισημαίνουν άτομα που ασχολούνται με τη συλλογή έργων τέχνης. Το μόνο που χρειάζονταν οι αρμόδιοι για να ασχοληθούν μαζί του ήταν να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά. Αλλά ακόμα κι αυτά κάποιος άλλος έπρεπε να τους τα ανοίξει, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της καταγγελίας. Επρεπε κάποιος τρίτος να πιάσει το ελληνικό κράτος από το χέρι και να του εξηγήσει ότι απ’ όλους τους ωκεανούς γραφειοκρατίας που βρέχουν το Δημόσιο, ίσως έπρεπε να αξιοποιηθεί έστω μια σταγόνα για το εμπόριο κειμηλίων του 18ου αιώνα.
