Ηταν υπονομευτικός για το ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρό του ο λόγος του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου; Ας πούμε πως ήταν. Ας πούμε πως η παράταξη είναι τόσο αδύναμη, ώστε δεν μπορεί παρά να ερμηνεύσει ως δόλια επίθεση κάθε διαφοροποίηση από την επικοινωνιακή της γραμμή. Είναι, όμως, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, πιο υπονομευτικός ο Κωνσταντινόπουλος από τον Χάρη Δούκα; «Πυροβολεί τα πόδια της παράταξης» περισσότερο από τη Διαμαντοπούλου και τον Γερουλάνο; Αν συγκρίνουμε τις δηλώσεις που κατά καιρούς έχουν κάνει οι παραπάνω για την κατάσταση του ΠΑΣΟΚ, άραγε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως ο διαγραφείς βουλευτής το παράκανε με την κριτική του, ενώ η υπόλοιπη εσωκομματική αντιπολίτευση σεβάστηκε κάποια σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ θεμιτής κι αθέμιτης παρέμβασης; Η αξίωση για απόλυτη κομματική πειθαρχία δεν είναι απαραίτητα κακή· η πειθαρχία όμως που κάμπτεται και τεντώνεται ανάλογα με το πρόσωπο παρουσιάζει προβλήματα αξιοπιστίας.
Συκοφαντικές προθέσεις
Η εμμονή με πρόσωπα αδυνατίζει το επιχείρημα κατά του φαινομένου. Μπορεί να υποθέσει κάποιος καλοπροαίρετος ότι η πρόσφατη υστερία εναντίον της κόρης του πρωθυπουργού για την τάχα προνομιακή επιστροφή της από το Ομάν εν μέσω πολέμου ήταν μια απόπειρα καταγγελίας της μεροληψίας και της διαφθοράς σε θεωρητικό επίπεδο. Οτι οι συντάκτες του επίμαχου άρθρου παρασύρθηκαν από τον ζήλο τους να αναδείξουν ένα γενικευμένο πρόβλημα. Εφόσον όμως η είδηση διαψεύστηκε, αποδείχθηκε κατασκευασμένη και στάθηκε αφορμή για να αναρτήσει η άμεσα ενδιαφερόμενη μέχρι και το εισιτήριό της για να αποκαταστήσει την αλήθεια, τι μπορεί να πει κανείς για την πρόθεση; Οποιος δεν παραδέχεται το λάθος του δεν κάνει λάθος. Συκοφαντία διαπράττει, και ούτε το πρόσωπο ούτε το φαινόμενο τον ενδιαφέρουν.
Μπουγαδόνερα
Ποιον ενδιαφέρουν οι κοινοβουλευτικοί καβγάδες πια; Κάποτε, οι εντάσεις στη Βουλή, ειδικά όταν αποκτούσαν χαρακτήρα προσωπικής αντιπαράθεσης, μας κινούσαν την περιέργεια ως εξαιρέσεις στον κανόνα της τυπικής ευπρέπειας. Ηθελες να δεις ποιος ξέφυγε από τα όρια και να χαζέψεις την εξαλλοσύνη του – επρόκειτο για φαινόμενο όχι πολύ συχνό και, γι’ αυτό, αρκετά αξιοπρόσεκτο. Πλέον, η ευπρέπεια έχει διαρραγεί τόσο, που η γηπεδική ατμόσφαιρα αποτελεί τον κανόνα. Αν η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Μακάριος Λαζαρίδης και ο Δημήτρης Μαρκόπουλος θεωρούν ότι οι λεκτικές εχθροπραξίες τους αποτυπώνονται στις συνειδήσεις των θεατών ως κάτι παραπάνω από κοινότοπα ξεκατινιάσματα, μάλλον, δεν έχουν αντιληφθεί την ανοσία που έχει αναπτύξει το κοινό στην πολιτική κουλτούρα τους.
Ισότητα στα όπλα
Το βίντεο-πρόσκληση του ΓΕΣ για την εθελοντική στράτευση γυναικών στον Στρατό Ξηράς είναι σίγουρα μια μεγάλη πρόκληση για την κρατούσα κουλτούρα. Η διείσδυση των γυναικών στον «αρρενωπό» χώρο του στρατού μπορεί να προκαλέσει στα έμφυλα στερεότυπα μια ζαλάδα που την έχουν ανάγκη, προκειμένου να ξεπεραστούν ή έστω να αμφισβητηθούν εκ των έσω. Το αν θα συνέβαλλε στην ισότητα των φύλων η συμμετοχή των γυναικών στον στρατό είναι ένα άλλο θέμα: πριν επωμιστούν οι γυναίκες ένα βάρος που σηκώνουν αποκλειστικά οι άντρες, θα ήταν πιο χρήσιμο να επωμιστούν οι άντρες κάποια από τα πολύ περισσότερα βάρη που σηκώνουν οι γυναίκες για χάρη τους.
Αόρατες μπούργκες
Η επιτυχία ενός σχεδίου εξαρτάται από τη θέση του στις προτεραιότητές μας. Η κορυφαία θέση δεν είναι κατ’ ανάγκην προάγγελος κορυφαίας επιτυχίας. Η εξέταση νομοθετικού πλαισίου για την απαγόρευση της μπούργκας που φαίνεται να απασχολεί τελευταία τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου είναι μια μάχη άνευ αντιπάλου. Είναι αυτό το βασικό πρόβλημα του κράτους με τις μουσουλμανικές μειονότητες; Απ’ όλα τα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν, είναι η μπούργκα στην κορυφή της ατζέντας; Καμιά φορά, όσο μικρότερο μπόι δοθεί σε ένα εγχείρημα τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να ευοδωθεί.
