Δεν ήταν επικοινωνιακό λαθάκι η δημόσια έκφραση περιφρόνησης του ηθοποιού και υποψήφιου για βραβείο Οσκαρ, Τιμοτέ Σαλαμέ, για το μπαλέτο και την όπερα. Ηταν μια εκδήλωση ειλικρίνειας. Λέγοντας, εν μέσω χάχανων, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτές τις μορφές τέχνης (σε αντίθεση, προφανώς, με το δικό του, εμπορικό σινεμά, που τραβάει την προσοχή των πάντων), ο Σαλαμέ εξέφρασε στην πραγματικότητα το χάσμα ανάμεσα στη μέινστριμ και τη λιγότερο μέινστριμ καλλιτεχνική δραστηριότητα. Τη διάσταση σκέψης μεταξύ εκείνων που διασκεδάζουν με την πρώτη και όσων ψυχαγωγούνται από τη δεύτερη. Ο,τι δεν είναι απολύτως μαζικό και δεν δημιουργεί κραυγαλέα είδωλα είναι αμελητέο, ημιθανές, δεύτερης κατηγορίας, λέει ο Σαλαμέ, λειτουργώντας ως τέλειο ηχείο μιας ολόκληρης κουλτούρας στιγματισμένης από την ίδια της την οκνηρία.
Ανακύκλωση
Είναι η τηλεοπτική οκνηρία ο λόγος που το Love Story, η νέα σειρά του πολυπράγμονος Ryan Murphy για το δυστυχές ειδύλλιο του Τζον Κένεντι Τζούνιορ με την Κάρολιν Μπεσέτ, γνωρίζει τόση επιτυχία; Οχι, λένε πολλοί. Είναι η ομορφιά των πρωταγωνιστών (και των άτυχων προσώπων που υποδύονται), η ανεξάντλητη θελκτικότητα του καταδικασμένου έρωτα, η νοσταλγία για τα 90s, ο μύθος της επικής οικογένειας, η εξιδανίκευση ενός απλούστερου παρελθόντος. Δεκτό. Δεν είναι όμως όλα αυτά τεκμήρια μιας καθήλωσης; Αλήθεια, ποιος παραμένει αμετακίνητος στα περασμένα και σε ιστορίες που το μόνο τους ενδιαφέρον βρίσκεται στην τραγική κατάληξή τους; Εκείνος που δεν έχει όρεξη να δημιουργήσει κάτι νέο· εκείνος που βαριέται.
Οι κακομαθημένοι
Στην ανία μπορεί να αποδοθεί και η οξύτατη πολεμολογία των τελευταίων ημερών, με αφορμή τη στρατιωτική εγρήγορση της Ελλάδας ενώπιον των ταραχών στη Μέση Ανατολή. Είναι ένα πράγμα να μη θέλεις τον πόλεμο. Είναι εντελώς άλλο να εντοπίζεις τον πόλεμο στην προφύλαξη· να τρώγεσαι με τα ρούχα σου, να ερμηνεύεις ως πολεμοχαρές πνεύμα την αμυντική πρόνοια και να καταφέρεσαι εναντίον εκείνων που την εμπνέονται και την υλοποιούν για να σε προστατεύσουν. Το να καταριέσαι την ασφάλειά σου μπορεί πράγματι να είναι σύμπτωμα υπερβολικής ασφάλειας· σημάδι ότι δεν έχεις ξεβολευτεί ποτέ ώστε να καταλάβεις πώς θα ήταν αν ξεβολευόσουν. Μπορεί βέβαια να σημαίνει κάτι χειρότερο: ότι μισείς τον εαυτό σου τόσο που δεν θα ηρεμήσεις αν δεν τον δεις να καταστρέφεται.
Ο δήμαρχος δεν θέλει
Ο δήμαρχος Αθηναίων δεν μισεί την πόλη. Απλώς δεν νοιάζεται καθόλου γι’ αυτή. Προφανώς δεν θα είχε πρόβλημα αν ήταν καθαρή και περιποιημένη, αν οι θάμνοι στην Πανεπιστημίου δεν ήταν γεμάτοι σκουπίδια και τα γραμμικά αυλάκια αποστράγγισης στα (καινούργια) πεζοδρόμια δεν ήταν κατάφορτα από γόπες, αλλά δεν θα καταβάλει και κόπο για να καταφέρει τα παραπάνω. Αντιθέτως, θα απευθύνει αντιπολεμικά μηνύματα στις μάζες σε απαράδεκτα αγγλικά, θα σταθεί στο πλευρό του Πέδρο Σάντσεθ λες και ο τελευταίος έχει ανάγκη τη στήριξή του, θα ασχοληθεί επισταμένα με τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Θα κάνει δηλαδή οτιδήποτε πέρα από τη δουλειά του.
Η πηγή του γραμματέα
Η δουλειά του Δημήτρη Κουτσούμπα ποια είναι; Ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα: δογματική αυθεντία, κάτοχος αναλλοίωτου ηθικού πλεονεκτήματος, θεματοφύλακας ιερών παραδόσεων και αναγκαίων ψεμάτων, αδιαμφισβήτητος ηγέτης του χώρου του, viral χιουμορίστας. Εσχάτως έγινε και ανθρώπινο ραντάρ: ξέρει προς τα πού οδεύουν τα επιθετικά drones, γνωρίζει τους κρυφούς σκοπούς τους και μας τους κοινοποιεί. Στη Σούδα πάνε τα drones. Θα ήταν χρήσιμο να μας πει πώς το κατάλαβε, ποιος του το είπε. Αν η ασφάλεια της χώρας εξαρτάται από πληροφορίες που μόνο αυτός λαμβάνει, είναι δουλειά του να μας αποκαλύψει την πηγή του. Εκτός αν πηγή είναι η φαντασία.
