Το θέμα δεν είναι αν λυπάσαι λιγότερο ή περισσότερο από τον διπλανό σου παρακολουθώντας ένα κράτος να δέχεται επίθεση. Η ουσία βρίσκεται στο γιατί λυπάσαι. Δεν είναι εύκολο να πάρεις θέση για τα τεκταινόμενα στο Ιράν – τα συμφέροντα και οι ηθικές ποιότητες των εμπλεκόμενων αντιπροσωπεύουν σύνθετες κι αντιφατικές καταστάσεις. Είναι όμως απαραίτητο να αποσαφηνίσεις τα βασικά: σε ενοχλούν η διακινδύνευση και ο θάνατος αθώων ή το πλήγμα σε μια απολυταρχική δύναμη που συμπαθείς; Σε πειράζουν η ωμή επίδειξη δύναμης και η απληστία δύο μεγάλων δυνάμεων ή το ότι πρόκειται για μεγάλες δυνάμεις που δεν συμπαθείς; Είναι η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου θέμα αρχής ή συγκυριακό;
Μεταξύ συγκυριών
Οι συγκυρίες είναι για να τις αξιοποιούμε αλλά όχι και για να τις εμπιστευόμαστε. Τι να σκέφτηκε άραγε η Μαρία Καρυστιανού στην πρόσφατη συγκέντρωση για την επέτειο των Τεμπών, όταν διαπίστωσε πως οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για να εκφωνήσει την ομιλία που είχε ετοιμάσει; Οτι της την έχουν στημένη; Οτι την πολεμούν οι υπόλοιποι συγγενείς θυμάτων; Αυτό που θα έπρεπε να σκεφτεί είναι ότι η υψηλή δημοτικότητά της υπήρξε μέχρι στιγμής προϊόν συγκυρίας. Καθώς η μία συγκυρία διαδέχεται την άλλη, επείγον είναι να βρει επιτέλους λόγο ύπαρξης ανεξάρτητο των συγκυριών, που τη μία σε αποθεώνουν και την άλλη σε καταβαραθρώνουν. Δεν αρκεί να σε θέλει ο κόσμος για λίγο· πρέπει να έχεις κάτι να του πεις όταν σταματήσει να σε θέλει.
Μετά τη δικαίωση
Δικαιολογημένα, η αντιπολίτευση είχε πολλά να πει για την καταδικαστική απόφαση εις βάρος των ιδιωτών που εμπλέκονται στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Θα έχει ακόμα περισσότερα να πει (και, αντίστοιχα, ακόμα περισσότερους λόγους να χαίρεται) αν ποτέ οι διώξεις επεκταθούν και σε πολιτικά πρόσωπα, όπως ελπίζει. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάει, πάνω στον ενθουσιασμό της δικαίωσής της, ότι οι υποκλοπές γενικά δεν συνιστούν λόγο πανηγυρισμού. Και πέρα από τους πανηγυρισμούς, όμως, οι υποκλοπές δεν αποτελούν ούτε σοβαρό υποκατάστατο πολιτικού λόγου. Ακόμα κι αν η υπόθεση διαλευκανθεί πλήρως, ακόμα κι αν εκθέσει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση, το αντιπολιτευτικό έλλειμμα δεν θα αναπληρωθεί ως διά μαγείας.
Πάει το Ντουμπάι;
Στην τεχνητή μαγεία του Ντουμπάι πολλοί και πολλές βρήκαν τα τελευταία χρόνια ένα προσοδοφόρο επαγγελματικό απάγκιο, μια χρυσή εναλλακτική επιλογή για όταν οι εργασιακές προοπτικές στην πατρίδα μοιάζουν περιορισμένες ή οικονομικά ασύμφορες. Η αστόχαστη επίδειξη του νοικιασμένου πλούτου, πάντα σε ένα πλαίσιο δημιουργικής ανειλικρίνειας όπου κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τι δουλειά κάνουν τέλος πάντων οι expats πολυτελείας, συναντά τώρα ένα κόστος που δεν υπολόγιζε. Οι ιρανικοί πύραυλοι δεν είναι αστεία υπόθεση. Βέβαια, οι ασαφείς δουλειές στο Ντουμπάι είναι επίφοβες ακόμα και χωρίς τους πυραύλους.
Γήρας επισφαλές
Από την άλλη, δεν υπάρχουν πια και πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς με απόλυτη ασφάλεια. Είναι πλέον επικίνδυνο ακόμη και το να γερνάς. Η πρόσφατη δημόσια εμφάνιση του Τζιμ Κάρεϊ στο Παρίσι, όπου ταξίδεψε για να παρευρεθεί στα βραβεία Σεζάρ, έδωσε την αφορμή για ένα διαδικτυακό φεστιβάλ παρανοϊκής εικοτολογίας με άξονα την αλλαγμένη εμφάνιση του ηθοποιού: Κάποιοι είπαν ότι παραμορφώθηκε από πλαστικές επεμβάσεις· κάποιοι άλλοι ότι προφανώς επρόκειτο για κλώνο. Ολοι πάντως συμφώνησαν ότι ο Τζιμ Κάρεϊ που είδαν δεν ήταν ο Τζιμ Κάρεϊ που γνώριζαν. Δίκιο είχαν. Πράγματι, ο ηθοποιός στα 64 του είναι ένα άλλο πρόσωπο από εκείνο που ήταν στα 34. Οποιος βρίσκει το γεγονός παράλογο, δεν έχει παρά να δώσει τις δικές του ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ φωτογραφίες στη δημοσιότητα και να αφήσει μερικά εκατομμύρια ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο να πουν τη γνώμη τους.
