Το να χαρακτηρίζεται «γκάφα» η επιλογή του Κυριάκου Βελόπουλου να επιδείξει ως ντοκουμέντο των αρχείων Επσταϊν μια «κονσεπτική» φωτογραφία της Lady Gaga από τα γυρίσματα της σειράς American Horror Story δεν αποδίδει την πλήρη αλήθεια της κίνησης. Είναι πολύ πιθανό ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης να γνώριζε καλά την αστειότητα του ισχυρισμού του, ενώ είναι μάλλον σίγουρο ότι δεν ερεύνησε καθόλου την πραγματική προέλευση της εικόνας που παρουσίασε δημοσίως. Η ουσία βρίσκεται στην αδιαφορία του για το περιεχόμενο του λόγου του. Σημασία γι’ αυτόν έχει μόνο το «shock value» του τελευταίου· ο αντίκτυπος της εξωφρενικότητας που προωθεί ως πολιτική θέση στις συνειδήσεις των ευεπίφορων ψηφοφόρων. Ο εθισμός στη χειραγώγηση κάνει τη χειραγώγηση ολοένα και πιο εύκολη και τα μέσα της όλο και πιο κραυγαλέα.
Διαστρέβλωση
Ο Βελόπουλος έτσι κι αλλιώς δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Η εκλογή του ήταν εν πολλοίς αποτέλεσμα της μπαρουφολογίας του και με αυτήν συνεχίζει να πορεύεται. Αλλά κι αυτοί που τάχα ενεργούν με άξονα την ευαισθησία και τις άμεμπτες ηθικές τους αρχές, πάλι σε κανέναν δεν νιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν. Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού περί εισβολής, με αφορμή το ναυάγιο στη Χίο, ήταν μια ακόμα αφορμή για να μας πει αμέσως μετά ότι τα λόγια της «διαστρεβλώθηκαν δολίως». Οπως είχαν διαστρεβλωθεί και οι ξεκάθαρα ειπωμένες απόψεις της περί άμβλωσης λίγες μέρες πριν. Η επίκληση της διαστρέβλωσης, ακόμα κι αν αυτή δεν τεκμηριώνεται με κανέναν τρόπο, είναι το άλλοθι του αμετροεπούς: μια μέθοδος που του επιτρέπει να λέει τα πάντα και να μη χρεώνεται τίποτα.
Κληρονόμος σε αδιέξοδο
Από την άλλη, και τίποτα να μη λες, κάποιοι θα βρεθούν να σε σταυρώσουν και γι’ αυτό. Η εμμονή της ελληνικής κοινής γνώμης με την υποδειγματικά σιωπηλή Αθηνά Ωνάση είναι ένα case study για τον ντετερμινισμό του κουτσομπολιού. Δεν υπάρχει ενδεδειγμένος τρόπος αντιμετώπισης της κακοήθειας: αν αντιδράσεις σ’ αυτήν, θα θεωρηθείς υστερικός, εγωκεντρικός, ζήτουλας της δημοσιότητας. Αν δεν αντιδράσεις, θα χαρακτηριστείς παράξενος, προβληματικός, «άνθρωπος στα πρόθυρα του ολέθρου». Προφανώς, η Αθηνά Ωνάση δεν νοιάζεται για την άποψη του Ελληνα πανελίστα και της Ελληνίδας νοικοκυράς. Μήπως όμως κι αυτοί δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικά παραδείγματα των μικρόψυχων τιμητών ανά την υφήλιο;
Πολιτική Οδύσσεια
Απ’ όσους εκφράζουν ενστάσεις σχετικά με τη φημολογούμενη συμμετοχή της Λουπίτα Νιόνγκο ως Ωραίας Ελένης στην «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, οι μικρόψυχοι ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα: είναι εκείνοι που δεν έχουν πρόβλημα δραματουργικό, αλλά αιματολογικό: «Τι σχέση έχει μια μαύρη με την ελληνική φυλή;» αναρωτιούνται, λες και οι λευκοί (Ελληνες ή μη) παρουσιάζουν στενότερη γενετική συνάφεια με τους ημι-μυθικούς ήρωες της αρχαιότητας. Δεν είναι όμως ρατσιστές όλοι όσοι βλέπουν την επιλογή του Νόλαν με κριτικό μάτι· κάποιοι μπορεί να αναρωτιούνται εντίμως: κρίθηκε η Λουπίτα κατάλληλη για τον ρόλο της ωραιότερης του κόσμου ή απλώς επελέγη στρατηγικά για τη διατύπωση μιας πολιτικής δήλωσης;
Πολύ αργά για σχόλια
Η ποινική έρευνα εις βάρος του προέδρου της ΓΣΕΕ για υπεξαίρεση εκατομμυρίων εμπνέει αρκετά πολιτικά σχόλια: για τον φαρισαϊσμό του συνδικαλιστικού κόσμου και της ηθικολογικής κουλτούρας του, για τους εργατοπατέρες που ποδηγετούν το εργατικό κίνημα, για το εργατικό κίνημα που δεν αντιλαμβάνεται ότι εργαλειοποιείται, για την παράταξη του εργατοπατέρα η οποία δεν παύει να λούζεται τη διαφθορά που καλλιέργησε όσο ασκούσε την εξουσία, αλλά και για την κοινωνία που ακόμα και τώρα διστάζει να καταλάβει τι παιχνίδι παίζουν στην πλάτη της οι υπεράνω υποψίας «αγωνιστικοί» θεσμοί. Ισως όμως είναι πολύ αργά για σχόλια. Ας μιλήσουν καλύτερα οι ποινές.
