Στο κοινό αρέσει πολύ να παίρνει θέση, αλλά θέματα όπως η πρόσφατη διάσπαση της οικογένειας Μπέκαμ, ως κομμάτια μιας εμπειρίας συνήθως απρόσιτης και ξένης, είναι καταδικασμένα να ανθίστανται στην κατανόηση του μέσου ανθρώπου. Ποιος μπορεί πραγματικά να αντιληφθεί τη μεταμορφωτική επίδραση της ακραίας διασημότητας στη νοοτροπία του ατόμου και στις διαπροσωπικές του σχέσεις; Ποιος είναι σε θέση να γνωρίζει τους όρους που επιβάλλει στην καθημερινότητα ο μηχανισμός παραγωγής και συντήρησης του υπέρογκου πλούτου; Ο Ντέιβιντ και η Βικτόρια δεν είναι τέρατα· είναι παίκτες ενός παιχνιδιού υψηλού ρίσκου που δεν παίζεται παρά μόνο με κυνισμό και ρομποτική αυστηρότητα. Ο γιος τους δεν είναι ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο· είναι ένας άνθρωπος που δεν διάλεξε τη ζωή των γονέων του και ζει με τις συνέπειες.
Στα παπούτσια του άλλου
Ο καθένας τραβάει τα ζόρια του και, αν δεν κάνεις τον κόπο να μπεις στα παπούτσια του έστω θεωρητικά, είναι δύσκολο να διανοηθείς τι του συμβαίνει. Ο χαμηλής έντασης εμφύλιος στο ΠΑΣΟΚ είναι προϊόν μιας γονιδιακής κατάστασης που δεν εξηγείται μόνο με όρους επικαιρότητας· δεν φταίει δηλαδή μόνο ο Χάρης Δούκας με τις φιτιλιές που ρίχνει εις βάρος του Νίκου Ανδρουλάκη. Φταίει ο αρχέγονος διχασμός της παράταξης μεταξύ σοβαρότητας και λαϊκισμού, προοδευτισμού με πραγματιστικό πρόσημο και προοδευτισμού με αριστερό φωτοστέφανο. Η νοσταλγία της παλιάς, μεγάλης παράταξης εμπνέει σε κάθε πλευρά διαφορετικό όραμα επαναδιεκδίκησης της μαζικότητας. Ο καθένας ονειρεύεται σύμφωνα με το ήθος, την αισθητική και το μέτρο του.
Λεφτά στο αλουμινόχαρτο
Η περίπτωση της διάσημης στιχουργού, Εύης Δρούτσα, το σερί των πικρόχολων τηλεοπτικών συνεντεύξεων της οποίας διέκοψε η απάτη των ψεύτικων υπαλλήλων του ΔΕΔΔΗΕ που της κόστισε 22.000 ευρώ, είναι σαν μια παραβολή με ηθικό δίδαγμα τη σημασία της ταπεινότητας. Πολλά μπορεί να ειπωθούν για το τι μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο στον απόλυτο παραλογισμό· στο να πιστέψει, ενώ έχει σώας τας φρένας, ότι πρέπει να τυλίξει χρήματα και χρυσαφικά σε αλουμινόχαρτο και να τα παραδώσει σε αγνώστους, προκειμένου να σώσει το ρεύμα του σπιτιού του. Κι ενώ εξωφρενικά συμβάντα σαν αυτό δεν πρέπει να στιγματίζουν τα θύματά τους, ίσως πρέπει να τα ταρακουνάνε λιγάκι· ας είμαστε ευγενικοί με τους άλλους, για να είναι και οι άλλοι μαζί μας όταν την πατήσουμε.
Διαψευσμένοι κι ανεπίδεκτοι
Βέβαια, δεν καταλαβαίνουν όλοι πότε την έχουν πατήσει. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τη γενναιότητα να αναγνωρίζουν το λάθος τους και την ικανότητα να το μετουσιώνουν σε εποικοδομητική εμπειρία. Οι διαψευσμένοι οπαδοί της Μαρίας Καρυστιανού χωρίζονται τώρα σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που αρνούνται πως υπήρξαν οπαδοί και σ’ εκείνους που παραμένουν, ισχυριζόμενοι ότι η ατυχής συνέντευξή της ήταν μια δόλια δημοσιογραφική παγίδα. Δεν είχαν λοιπόν οι διαδηλώσεις για τα Τέμπη πρόσωπο, δεν είχαν ηγετική φυσιογνωμία που τις πυροδότησε και τις οργάνωσε· οι διαδηλωτές διαδήλωσαν κατά τύχη ταυτόχρονα. Δεν αρκεί, επιπλέον, οι δημοσιογράφοι να κάνουν ξεκάθαρες ερωτήσεις στους καλεσμένους τους· πρέπει και να τους προειδοποιούν ότι η λάθος απάντηση μπορεί να τους εκθέσει.
Καμία δικαιολογία
Οι ψηφοφόροι του Ντόναλντ Τραμπ δεν χρειάζονται άλλες προειδοποιήσεις. Βλέποντας τώρα αθώους συμπολίτες τους να σκοτώνονται στους δρόμους από πυρά της ICE καταλαβαίνουν τι ψήφισαν (τόσο σε επίπεδο προσώπου όσο και σε επίπεδο πολιτικής) και απαλλάσσονται οριστικά από το προνόμιο αμφιβολίας του αφελούς ή αδαούς. Κι αν από μόνες τους οι φονικές επιδρομές κατά πολιτών δεν τους συνταράσσουν, ίσως η τυχαιότητά τους να τους βάζει σε σκέψεις: άνθρωποι της διπλανής πόρτας τρώνε σφαίρες αδιακρίτως· ούτε περιθωριακά στοιχεία ούτε τρομοκράτες. Και αύριο μπορεί οι σφαίρες να τρυπήσουν το σώμα εκείνων που παρακολουθούν από μακριά, αμέτοχα ή ηδονικά.
