Κόμμα δεν έχει ακόμα. Συντρόφους δεν έχει. Ούτε σχέδιο διακυβέρνησης έχει· αυτό το μελετάει μεθοδικά με τους συνεργάτες του, ισχυρίζεται. Ενα βιβλίο έχει και το προωθεί σαν άτυπο πολιτικό πρόγραμμα· περιμένει τα απομνημονεύματά του να λειτουργήσουν ως πόλος έλξης, συσπειρώνοντας δυνητικούς ψηφοφόρους όχι με υποσχέσεις, αλλά με τον αφηγηματικό τους αναθεωρητισμό. Αν και κολλημένος στο παρελθόν του, ο Αλέξης Τσίπρας ρίχνει ματιές στο μέλλον, κι αυτό που βλέπει δεν του αρέσει. Γι’ αυτό και θεώρησε σκόπιμο να μιλήσει ξαφνικά εναντίον των μικρών κομμάτων και των δυνάμεων διαμαρτυρίας. Ο πρώην ηγέτης ενός κόμματος του 3%, που γιγαντώθηκε ακριβώς χάρη στην ιδιότητά του ως δύναμης διαμαρτυρίας, ξαφνικά ονειρεύεται μια «ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη». Τι άλλαξε; Ισως ότι βλέπει την Ιστορία να επαναλαμβάνεται, αλλά αυτή τη φορά μπροστάρης της διαμαρτυρίας είναι κάποιος άλλος.
Η πίτα
Οι αποστάσεις που παίρνουν τώρα πολλά πρόσωπα της Αριστεράς από τη Μαρία Καρυστιανού ή ακόμα και οι ευθείες βολές που εκτοξεύουν προς εκείνη δεν έχουν ιδεολογικό περιεχόμενο. Κανείς, για παράδειγμα, δεν έχει βγει να σχολιάσει ευθαρσώς ότι γύρω από το νέο πολιτικό εγχείρημα της Καρυστιανού συγκεντρώνονται ακροδεξιές προσωπικότητες· κανείς δεν προβληματίστηκε με την επιλογή της να τοποθετηθεί πριν από λίγες ημέρες επί των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αντί να επιλέξει οποιοδήποτε άλλο πολιτικό θέμα. Ο ανταγωνισμός τώρα εδράζεται στη μοιρασιά της αντισυστημικής πίτας, η οποία ως γνωστόν δεν έχει αριστερά και δεξιά πρόσημα· έχει απλώς κομμάτια.
Το πρόσωπο του αγώνα
Ο φανατισμός και η προσωπική φιλοδοξία ισοπεδώνουν τις ιδέες όταν αυτές υπάρχουν. Οταν είναι εκ των πραγμάτων ανύπαρκτες, υπερτονίζουν την έλλειψη. Το γκροτέσκο θέαμα του αγροτοσυνδικαλιστή Ανεστίδη να βρίζει τον πρωθυπουργό μπροστά στις κάμερες σαν άξεστος έφηβος που κακογέρασε απότομα, είναι ενδεικτικό της ποιοτικής έκπτωσης των αγροτικών κινητοποιήσεων: τα αιτήματα, πολλά εξ αυτών εκτός νόμου και λογικής εξαρχής, μπαγιάτεψαν κι έχουν πλέον καταλήξει σ’ ένα κουρασμένο και κουραστικό θέατρο ψευτομαγκιάς, τραμπουκισμού και κυνικής αντικοινωνικότητας. Πήραμε ό,τι ήταν να πάρουμε, τώρα ας ξεφτιλίσουμε και τα στοιχειώδη αγωνιστικά προσχήματα.
Το λάθος κυνήγι
Αντικοινωνική αποδεικνύεται πολλές φορές ακόμη και η φερόμενη ως κοινωνική ευαισθησία. Το κυνηγητό της 16χρονης Λόρα σε όλη την Αθήνα έχει προσλάβει διαστάσεις ριάλιτι για διάφορους λόγους, ελάχιστοι από τους οποίους έχουν να κάνουν με το καλό της. Πού εθεάθη τελευταία φορά; Τι δουλειά έχει στη Βικτώρια; Πού μπορεί να μένει στου Ζωγράφου; Από ποιο λεωφορείο κατέβηκε και τι ψώνισε από το σούπερ μάρκετ; Η έμφαση στις λεπτομέρειες της σκόπιμα κρυφής ζωής της ανήλικης συσκοτίζει τα αίτια της φυγής της. Ο ζήλος μιας 16χρονης να εγκαταλείψει την οικογένειά της και να σβήσει τα ίχνη της θα έπρεπε να γεννά περισσότερα ερωτήματα για τη συνθήκη από την οποία αυτή απέδρασε, παρά για την περιπέτεια στην οποία αφέθηκε.
Ρίζες
Οι λανθασμένες αντιδράσεις έναντι ενός προβλήματος είναι συμπτώματα του προβλήματος. Η επίθεση του Εντι Ράμα στους Ελληνες επειδή τάχα πιστεύουμε ότι είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη ήταν μια μομφή με άξονα την αιματολογική προγονοπληξία μας. Αντί να θιγούμε από τον αναιδή και συμπλεγματικό επαρχιωτισμό του Αλβανού πρωθυπουργού, μπορούμε να αφουγκραστούμε τα υπόγεια ρεύματα του προσβλητικού του πνεύματος. Εντάξει, εμείς είμαστε σε μεγάλο βαθμό προγονόπληκτοι· επενδύουμε περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε σε μια σπασμένη, αρχέγονη καταγωγή· με την ευθιξία μας, μάλιστα, δίνουμε όπλα σε όσους μας επιβουλεύονται. Αυτός τι είναι όμως; Είναι ένας άνθρωπος που πολύ θα ήθελε να είναι προγονόπληκτος· ένας πολιτικός που χλευάζει τους χλαμυδοφόρους γείτονες, αλλά ταυτόχρονα τους ζηλεύει κιόλας.
