Η οργή κατά του ευρωβουλευτή Νίκου Παππά για την τραμπούκικη επίθεσή του σε βάρος δημοσιογράφου ήταν πάνδημη, αλλά και καθυστερημένη. Δεν χρειαζόταν να γρονθοκοπήσει κάποιον ο θεόρατος πρώην αθλητής για να αντιληφθούν τη ροπή του στη βία όσοι μέχρι χθες τον θεωρούσαν συμπαθή, cool και πολιτικά υποσχόμενο. Δεν πάει πολύς καιρός, άλλωστε, από τότε που ο Παππάς καβγάδιζε ονλάιν σαν έξαλλος τράπερ και απειλούσε κάποιον φουκαρά που του αντιμίλησε ότι θα του στείλει «πεϊνιρλί» (μια λέξη της «ακτιβιστικής» αργκό που σημαίνει βόμβα). Αφού δεν γίνεται διαφορετικά, ας είναι η ακρότητα της βιαιοπραγίας το ερέθισμα που θα ξυπνήσει όσους όφειλαν να είχαν ξυπνήσει προ πολλού από τον ύπνο του δικαίου. Ομως δεν ήταν η βιαιοπραγία· ήταν ο αποδέκτης της: αν δεν είχε φάει αριστερός δημοσιογράφος μπουνιές, θα είχε άραγε απογοητεύσει τόσους το ψηλό καμάρι της Αριστεράς;
Μικρό το κακό
Δεν προλάβαμε να χωνέψουμε τους επαίνους της Ζωής Κωνσταντοπούλου για το δικό της καμάρι, κι αυτό διέψευσε τους διθυράμβους βγαίνοντας θετικό σε αλκοτέστ. Ο Διαμαντής Καραναστάσης αναγκάστηκε να παραδώσει το δίπλωμά του και να πληρώσει πρόστιμο, αλλά το περιστατικό δεν φάνηκε να τον πτοεί, ίσα ίσα, ο καλλιτέχνης το βρήκε «πολύ μικρό για να το συζητάμε». Το παράπτωμα σαφώς και δεν είναι βαρύ, εφόσον η ασυνειδησία του παραιτηθέντος βουλευτή δεν πρόλαβε να προκαλέσει ό,τι συνήθως προκαλεί η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Βαριά είναι ωστόσο η αδιαφορία απέναντί του· η αντίληψη πως η ανευθυνότητα είναι αμελητέα όταν αφορά εμάς, αλλά αντικείμενο ασταμάτητης καταγγελίας όταν αφορά άλλους.
Παλινωδίες
Επειδή το δίκαιο και σωστό δεν μπορεί να επαφίεται στην κρίση μας, αναθέτουμε στο κράτος να το αποφασίζει. Κι έχουμε την απαίτηση από αυτό να κρίνει και να αποφαίνεται με σοβαρότητα και συνέπεια. Σηκώνει μεγάλη συζήτηση αν η χρηματοδότηση του ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ για τη 17Ν από το ΕΚΚΟΜΕΔ είναι συνετή επιλογή. Αυτό που δεν σηκώνει συζήτηση είναι αν είναι αξιόπιστο ένα κράτος που παλινωδεί. Η ανάκληση μιας εγκεκριμένης χρηματοδότησης σημαίνει πως είτε το κράτος έλαβε μια παράνομη/παράτυπη απόφαση στην αρχή είτε άγεται και φέρεται απ’ όσους δυσαρεστούνται από τις νόμιμες αποφάσεις του. Τι είναι χειρότερο;
Φωνές στο προαύλιο
Πάντως, το να απαντάς στο λάθος με νέο λάθος δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικό. Αν το rave party που διοργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων στο προαύλιο εκκλησίας στο Γαλάτσι ήταν μια κάπως άκομψη παιδαριωδία, οι υστερικές αντιδράσεις περί ασέβειας «στα Θεία» είναι ένας αταβισμός που κανείς δεν έχει ανάγκη αυτήν τη στιγμή. Σωστό είναι οι ανάγκες μιας πόλης να προτεραιοποιούνται: Ας είμαστε ανοιχτοί στα rave parties, στις πολλαπλές χρήσεις προαύλιων χώρων, στη διάρρηξη των ταμπού. Ας μαζέψουμε όμως πρώτα και κανένα σκουπίδι από τις ζέχνουσες αθηναϊκές γειτονιές.
#MeToo με υπερκόπωση
Οι σωστές προτεραιότητες δεν μπαίνουν μόνες τους· προϋποθέτουν εκπαίδευση, μια κάποια τριβή με το αίσθημα ευθύνης. Κάποιοι το έλεγαν από τις απαρχές του #MeToo: Οι τηλεοπτικές δίκες, το virtue signaling και τα βιαστικά «ανθρωπιστικά» συμπεράσματα βλάπτουν την αλήθεια. Η αποδεικτική διαδικασία προηγείται της αθώωσης και της καταδίκης. Οι βαριές ετυμηγορίες έπονται της σκέψης και της περισυλλογής. Αν ο νεαρός που κατηγορεί τον Γιώργο Μαζωνάκη για σεξουαλική παρενόχληση δεν πείθει και πολύ κόσμο για την αλήθεια των ισχυρισμών του, αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο δημοφιλής τυγχάνει ο τραγουδιστής. Συνδέεται και με την «κόπωση» του καταγγελτικού κινήματος: ο διάλογος για τα κακοποιητικά ήθη δεν έπρεπε να αφεθεί στη μοίρα που του επιφύλαξαν οι επαγγελματίες φωνακλάδες των Μέσων και των κοινωνικών δικτύων. Τώρα που φρόντισαν να χάσει το μέτρο και τη σοβαρότητά του, δεν αφορά δυστυχώς παρά ελάχιστους.
