Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το ότι αποχώρησε όμως από τηλεοπτική εκπομπή όταν της ζήτησαν να σχολιάσει τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο του βιβλίο, δεν είναι ένα από αυτά. Κατανοητός ο ζήλος των Μέσων να αβαντάρουν την εκστρατεία επανόδου του πρώην πρωθυπουργού στην «ενεργό πολιτική». Γιατί είναι υποχρεωμένοι όμως και οι υπόλοιποι να συμμετάσχουν στην προσπάθεια; Γιατί οφείλει η Κωνσταντοπούλου να διαθέσει χρόνο και ενέργεια για την προώθηση του Αλέξη Τσίπρα και την εξυπηρέτηση του ευρύτερου «media buzz» που προσπαθεί να προκαλέσει γύρω από τη νέα του φιλοδοξία; Ναι, κατά καιρούς κάθε άλλο παρά τσιγκουνεύτηκε τον κακό λόγο για τον πρώην σύντροφό της η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας. Αλλο όμως να μιλάς για κάποιον όποτε το επιθυμείς και άλλο το σχόλιο να σου επιβάλλεται.
Αυτοπεριορισμός
Μια κάποια φειδώ θα έκανε καλό σε όλες τις πλευρές. Το να διακηρύσσεις, για παράδειγμα, πως το νέο εργασιακό νομοσχέδιο επιβάλλει 13ωρο είναι εκδήλωση ασυγχώρητης αδιαβασιάς· όταν δε η υστερία είναι επιτηδευμένη, δηλαδή αδιάφορη για το αν το αντικείμενό της είναι αληθές ή όχι, είναι και εξαιρετικά αήθης. Από την άλλη, είναι η νομοθετική πρόβλεψη για την προαιρετική επέκταση του ωραρίου αυτό που πραγματικά έλειπε από την ελληνική αγορά εργασίας; Απ’ όλα τα δικαιώματα που καταπατούνται, απ’ όλους τους νόμους που δεν τηρούνται, από την υπανάπτυξη που μαστίζει τον ιδιωτικό τομέα σε τόσα επίπεδα, γιατί επέλεξε η κυβέρνηση να ασχοληθεί με μια ρύθμιση πολυτελείας που αφορά λίγους και δεν διορθώνει κανένα από τα υπάρχοντα συστημικά προβλήματα;
Μεταμόρφωση
Είναι άξιον απορίας πώς φαντάζεται ο Χάρης Δούκας τον διάλογο με τον Αλέξη Τσίπρα για την ενδυνάμωση του «χώρου τους». Κατ’ αρχάς, ανήκουν στον ίδιο χώρο οι δύο πολιτικοί; Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία για όσους ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, αλλά και για όσους παραμένουν μετέωροι μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, μην έχοντας αποφασίσει ακόμα τι να ψηφίσουν. Αν είναι να επιλέξει κανείς ΠΑΣΟΚ, για να «του βγει» η επιλογή του ταξίδι σε όμορφες τσιπρικές θάλασσες, πρέπει να το γνωρίζει από τώρα. Οχι ότι το ταξίδι που εγγυάται από μόνος του ο Δούκας δεν είναι αρκετά συναρπαστικό: ο τεχνοκράτης δήμαρχος Αθηναίων, που εξελίχθηκε σε ακροαριστερό δημοσιολογούντα περί Παλαιστίνης, πληροί κάθε προδιαγραφή για να δώσει συνέχεια στις δυσάρεστες εκπλήξεις.
Εκπληξη
Ηταν έκπληξη ένας ίντερσεξ χαρακτήρας σε τηλεοπτική σειρά το 2025; Ο άτεγκτος ελληνικός κανόνας ορίζει και το είδος της εξαίρεσης· τον τρόπο που προσλαμβάνεται ό,τι «χαλάει τη σούπα». Επομένως, ναι, μάλλον ήταν έκπληξη κάτι που δεν θα έπρεπε να είναι. Η μυθοπλαστική απόδοση ενός ανθρωπότυπου, με τον οποίο θα μπορούσαμε να είμαστε, έστω θεωρητικά, λίγο πιο εξοικειωμένοι, άγγιξε αδικαιολόγητα νεύρα. Μερικές φορές, όμως, το έλλειμμα εξοικείωσης δεν το μαρτυρούν μόνο αυτοί που εκπλήσσονται δυσάρεστα, αλλά και εκείνοι που τάχα μάχονται για να αλλάξει ο κανόνας. Εκείνοι που, όταν βλέπουν την εξαίρεση να εμφανίζεται δειλά δειλά, την κριτικάρουν σκληρότερα κι από τους αυθεντικούς πολεμίους της.
Ρεαλισμός και προσδοκία
Η συμφωνία εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης δεν πρόλαβε να περάσει από τη βάσανο της κριτικής, πριν παραβιαστεί. Ισως γι’ αυτό ασχολήθηκαν με αυτήν ελάχιστα όσοι κατά τ’ άλλα αδημονούσαν για τη λήξη του πολέμου· προέβλεψαν τη μη εφαρμογή της, άρα την αντιμετώπισαν ως μη γενόμενη. Ο ρεαλισμός βέβαια δεν είναι ασυμβίβαστος με την κρυφή γοητεία του σαμποτάζ. Ο αυτόματος και αμετάκλητος τερματισμός των εχθροπραξιών δεν ήταν και πολύ πιθανός εξαρχής· εξίσου απίθανο όμως ήταν να σταματήσουν να διψούν για αίμα όσοι έχουν μάθει να ζουν από αυτό.
