Στο άκουσμα της είδησης ότι κάποιες από τις αιτήσεις λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων απορρίφθηκαν, ορισμένοι από τους εγχώριους εχθρούς της ιδιωτικής εκπαίδευσης ένιωσαν δικαιωμένοι. «Σας τα λέγαμε ότι πρόκειται για σχολές της πλάκας!». Ομως δεν σκέφτηκαν ότι η απόρριψη των αιτήσεων δικαιώνει την άλλη πλευρά, εκείνη στην οποία προσάπτουν διαφθορά, νεοφιλελεύθερη ανηθικότητα και σκοτεινά κίνητρα. Το ότι δεν παίρνουν το πράσινο φως όλες οι σχολές σημαίνει ότι το φίλτρο που τάχα δεν θα υπήρχε, γιατί «πάνω απ’ όλα τίθεται το κέρδος», τελικά υπάρχει. Το ότι δικαίως «κόβονται» κάποιες μη κρατικές σχολές από τη διαδικασία, μάλλον σημαίνει ότι δικαίως κάποιες άλλες εγκρίνονται. Εκτός κι αν είναι συνωμοσία υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων ακόμη και η απόρριψη ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Το κατεστημένο
Για την παρακμή του δημόσιου πανεπιστημίου φταίνε οι πάντες, εκτός από το δημόσιο πανεπιστήμιο και τις συντεχνίες που το διαχειρίζονται. Φταίνε η υποχρηματοδότηση και τα χρόνια της κρίσης, αλλά δεν φταίνε, ας πούμε, οι συμμορίες εντός τους, το χτίσιμο των καθηγητών, η απώλεια διδακτικών ωρών και οι ακυρωμένες εξεταστικές· δεν φταίνε ούτε τα μελίσσια που καπνίζουν στην Πανεπιστημιούπολη και προκαλούν πυρκαγιές! Και για τα μελίσσια, πάντως, σχεδόν κανείς δεν έφταιγε. Επιβλήθηκαν μερικά πρόστιμα (άγνωστο αν θα εισπραχθούν κιόλας) για τα μάτια του κόσμου, όμως ό,τι έκανε την επικίνδυνη παρανομία δυνατή θα μείνει στη θέση του, μην τυχόν και ταρακουνηθεί το ιερό κατεστημένο.
Δώσε μου το δράμα σου
Δεν αλλάζουμε εύκολα απόψεις και συμπεριφορές στην Ελλάδα. Ο τραγικός θάνατος της δημοσιογράφου που αυτοπυρπολήθηκε έξω από την Αίγλη Ζαππείου έδωσε την αφορμή για την εμφάνιση ενός πολύ γνώριμου είδους λαϊκισμού: όσοι, μέχρι να αποκαλυφθεί η ταυτότητα της γυναίκας, αδιαφορούσαν πλήρως για το συμβάν, ξαφνικά εκδήλωσαν ενδιαφέρον γι’ αυτό: «Η δημοσιογράφος δεν είχε να φάει, γι’ αυτό αυτοκτόνησε!» αποφάνθηκαν – η πηγή της πληροφορίας, ασαφής. «Αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε όλους μας», κατέληξαν, αργότερα. Πώς όμως θα μπορούσε να συμβεί σε όλους μας; Είμαστε σίγουροι πως γνωρίζουμε τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη; Γνωρίζουμε τι περνούσε η δημοσιογράφος ψυχολογικά και πρακτικά, και είμαστε σίγουροι ότι είναι κάτι τόσο κοινό; Η οικειοποίηση της άγνωστης τραγωδίας δεν είναι ευαισθησία, αλλά ναρκισσισμός.
Το προφίλ του δολοφόνου
Στην περίπτωση της 3χρονης που βρέθηκε νεκρή στο Παλαιό Φάληρο τις προάλλες, η ευαισθησία σκόνταψε στην ιδεολογική παράμετρο. Ενώ οι Αρχές έχουν ασκήσει ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία στη μητέρα της, μέρος της κοινής γνώμης βλέπει το έγκλημα με ακτιβιστική επιείκεια: αλλοδαπή, παράτυπη μετανάστρια, μητέρα ακόμη δύο παιδιών, η φερόμενη ως παιδοκτόνος είχε σίγουρα μια πολύ δύσκολη ζωή. Μήπως φταίει η μεταναστευτική μας πολιτική για το έγκλημα; Μήπως δεν φταίει για τον φόνο ο άνθρωπος που τον διέπραξε, αλλά «η πραγματικότητα που τον οδήγησε εκεί;». Οι άσχημες πραγματικότητες, βέβαια, είναι πολλές· κι άλλοι γονείς περνούν δύσκολα ή και δυσκολότερα ακόμη· για το ότι δεν σκοτώνουν τα παιδιά τους ποιος ευθύνεται;
Γονίδια ντένιμ
Ο καθένας ευθύνεται για ό,τι καταλαβαίνει. Η διαφήμιση της Σίντνεϊ Σουίνι για την American Eagle, η οποία βασίζεται σε ένα λογοπαίγνιο ανάμεσα στα jeans και τα genes (γονίδια), προκάλεσε συνειρμούς περί λευκής ανωτερότητας και ευγονικής. Ενώ η ιδέα επιχειρεί να αναδείξει τη διαχρονικότητα και το συναισθηματικό υπόβαθρο του ρούχου, παραλληλίζοντάς το με ό,τι μας κληροδοτείται γονιδιακά (λόγου χάριν, το χρώμα των ματιών), κάποιοι –τι έκπληξη!– στάθηκαν σε αυτό που κληροδοτήθηκε στην ηθοποιό: λευκό δέρμα, γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, η ηθοποιός, ο creative director και το brand είναι ένα μάτσο ναζί προπαγανδιστές. Οτιδήποτε άλλο απλώς αποκλείεται!
