Θάνος Βερέμης*

Η​​ Ελλάδα έχει ανάγκη σήμερα περισσότερο παρά ποτέ από μια ενισχυμένη αναλογική ή, ακόμα καλύτερα, από ένα πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. 

Ο ​​αντιρασιοναλισμός δεν είναι νέο φαινόμενο στον δυτικό κόσμο.

O Aνδρέας Παπανδρέου υπήρξε σημείο αναφοράς για τη μεταπολεμική Eλλάδα, τουλάχιστον όσο και ο Kων. Kαραμανλής.

Α​​ν ήμουν επιρρεπής στη συνωμοσιολογία, θα έλεγα ότι οι προτάσεις της Επιτροπής Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την παιδεία είναι ο λαγός που θα εκτρέψει την προσοχή του κόσμου από τον νόμο 4386 της 11ης Μαΐου 2016 για την έρευνα.

Τ​​ο βρετανικό δημοψήφισμα για την παραμονή ή την έξοδο της χώρας από την Eυρωπαϊκή Eνωση αποτελεί καμπή στην ιστορία του θεσμού. 

Ενα πόνημα για τους μήνες εγκλεισμού του Xίτλερ στις φυλακές μετά το αποτυχημένο κίνημα κατά της βαυαρικής κυβέρνησης.

Κ​​άποτε η φροντίδα της διεθνούς αριστεράς ήταν για τους βιομηχανικούς εργάτες – το προλεταριάτο που, σύμφωνα με τον Μαρξ, θα πραγματοποιούσε την επανάσταση κατά του αστικού καθεστώτος, όταν δεν θα είχε πια «τίποτα να χάσει, παρά μόνο τα δεσμά του».

​Η πραγματικότητα κάποτε ξεπερνάει τη φαντασία. Ποιος θα έλεγε ότι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών θα ήταν ένας έξαλλος λαϊκιστής με απήχηση στις μάζες. 

Η ​Αραβική Ανοιξη υπήρξε η τελευταία απόπειρα για εκσυγχρονισμό στις χώρες του Ισλάμ. Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από τότε και τη θέση του εκσυγχρονισμού πήρε η επιστροφή στο αντιδραστικό θρήσκευμα. 

Α​​πό όλες τις ιδεοληψίες της κυβέρνησης, η πιο παράδοξη είναι η εμμονή της να αποδομήσει την εκπαίδευση.

Ο​​ταν, επιτέλους, οι γονείς και οι μέλλοντες γονείς των φοιτητών στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ συνέλθουν από τη σημερινή παραζάλη και αντιληφθούν σε τι πραγματικά αποβλέπει η εκτροπή της εκπαίδευσης από τον νόμο Διαμαντοπούλου πίσω στον νόμο-πλαίσιο του 1982, θα θυμώσουν πάρα πολύ με τους σημερινούς υπευθύνους.

​​Τα έργα στα οποία κυριαρχούν το σεξ και η βία πυκνώνουν τα τελευταία χρόνια.