Στέφανος Κασιμάτης

Αφορμή για τη συζήτηση περί πρόωρων εκλογών δόθηκε από μία πρόταση στο πρόσφατο διάγγελμα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Λιάνα Κανέλλη, η γνωστή πολιτικός που παλεύει γενναία με την ασθένειά της (είναι κομμουνίστρια στην Κηφισιά), αφού βρήκε λίγο χρόνο από το φιλανθρωπικό έργο της, που αναπτύσσει με πλήρη μυστικότητα λόγω της έμφυτης σεμνότητάς της, επανήλθε στην επικαιρότητα, με την ίδια κομψότητα που χαρακτηρίζει πάντα τις παρεμβάσεις της.

Αντιγράφω σκοπίμως τον τίτλο του ιστορικού δοκιμίου του Ευαγγέλου Λεμπέση περί ισχύος των βλακών, όχι ασφαλώς επειδή έχω την έπαρση να συγκρίνω τον εαυτό μου μαζί του, αλλά επειδή έχω την πεποίθηση ότι, καλώς ή κακώς, βρισκόμαστε ενώπιον μιας μεγάλης αλήθειας, αντίστοιχης σε μέγεθος εκείνης που ανέπτυξε ο Λεμπέσης στο περίφημο δοκίμιό του.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν είναι πια Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά ο εθνικός ρόλος του συνεχίζεται και μετά το τέλος των αξιωμάτων. Ισως έχετε παρατηρήσει ότι ο τέως πρόεδρος, αφού για ένα μικρό διάστημα ξεκουράστηκε, παρεμβαίνει τακτικά διά του δημοσίου λόγου του, με αφορμή είτε την επικαιρότητα είτε τις επετείους, σαν να είναι ακόμη ο κορυφαίος πολιτειακός παράγων, σαν να είναι μια ιδιότυπη περίπτωση «σκιώδους προέδρου».

Το μυστικό της ηγεσίας σε μία δημοκρατία, λέει ένας συγγραφέας που έχει μελετήσει πολύ το θέμα, είναι πόση από την αλήθεια, που μόνο ο ίδιος ο ηγέτης μπορεί να γνωρίζει εκ της θέσεώς του, μοιράζεται με τον κόσμο που του έχει δώσει την ηγεσία.

Μέχρι εδώ, πολύ καλά. Ας κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από την γκρίνια για να ευλογήσουμε τα γένια μας, διότι η  Ελλάδα, κρινόμενη με τα πιο αυστηρά ευρωπαϊκά κριτήρια, μέχρι στιγμής τα έχει καταφέρει. Το αποδεικνύει η σύγκριση με την κατάσταση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τόσο στο επίπεδο του ελέγχου της πανδημίας όσο και στο επίπεδο της λειτουργίας της διοίκησης.

Λίγες ημέρες πρωτύτερα, ήταν μία άλλη εκκλησία που είχε υψώσει το λάβαρο της αντίστασης στα περιοριστικά μέτρα λόγω κορωνοϊού. Συγκεκριμένα, ήταν το ΚΚΕ –μια πολύ νεότερη εκκλησία εν σχέσει με τη χριστιανική, με λίγους αλλά φανατικούς πιστούς– που είχε τιμήσει την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας με συγκέντρωση έξω από τον «Ευαγγελισμό», η οποία προκάλεσε την επέμβαση της αστυνομίας. 

Στην ευρωπαϊκή επιχείρηση επιτήρησης του εμπάργκο όπλων στη Λιβύη, που ξεκίνησε στα τέλη Μαρτίου κατ’ εφαρμογήν των αποφάσεων της διάσκεψης του Βερολίνου, δόθηκε ελληνικό όνομα: «Operation Irini». Ισως ο σκοπός της χειρονομίας ήταν να εξευμενισθεί η Αθήνα, που είχε πολύ θυμώσει για τον αποκλεισμό της από τη διάσκεψη. 

Οτι ζούμε μια μορφή πολέμου είναι πια κοινός τόπος: από τη βασίλισσα Ελισάβετ, που έκλεισε το μήνυμά της με αναφορά στο τραγούδι «We’ll meet again», τη μεγάλη επιτυχία που ήταν στα χείλη όλων το καλοκαίρι του 1940, μέχρι τον πρόεδρο Μακρόν, που ξεθάβει τη ρητορική του Κλεμανσό, όλοι αναγνωρίζουν σε αυτή τη δοκιμασία της ανθρωπότητας τον χαρακτήρα του πολέμου. 

Πρόκειται για υπόθεση δική μου, η οποία δεν βασίζεται σε πληροφόρηση. Σας το λέω ευθέως, για να αποφύγουμε παρεξηγήσεις, ότι είναι αποκύημα του μυαλού μου – όχι τελείως αυθαίρετο βέβαια, αφού βασίζεται στην όποια γνώση και αντίληψη συμβαίνει να έχω για την κατάσταση. 

Η Ντόρις Κερν Γκούντγουιν είναι διακεκριμένη Αμερικανίδα ιστορικός, γνωστή στο ευρύτερο κοινό κυρίως για δύο βιβλία της, το ένα σχετικά με τη διακυβέρνηση του Λίνκολν («Team of Rivals», 2005) και το άλλο για την πολιτική σχέση του Φραγκλίνου και της Ελινορ Ρούζβελτ («No Ordinary Time», 1994).

Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις εκείνες που είμαι σε θέση να σας πω ένα καλό νέο και, σήμερα, χαίρομαι που είναι μία από αυτές.