Στέφανος Κασιμάτης

Τ​​ι είναι η βία, για την οποία όλοι μιλούμε και θα μας απασχολήσει πολύ στην πορεία προς τις εκλογές; Ας πούμε, είναι βία όταν το σπίτι που έχτισα πρόχειρα πέσει και με πλακώσει; Θα έλεγα, όχι.

Το μεταφράζω όπως ακριβώς το διαβάζω από το θαυμάσιο «Book of isms» του Τζον Αντριους (εκδόσεις «The Economist», 2010)…

Καθώς ο υπουργός Ν. Τόσκας ψάχνει στα Εξάρχεια με τις κουδουνίστρες στα χέρια, προβληματίζεται κιόλας μήπως ο «Ρουβίκωνας» «κάνει κακό» στην κυβέρνηση. Η απάντηση έρχεται από τον ίδιο τον «Ρουβίκωνα», ο οποίος έχει το θράσος να απειλεί προσωπικώς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παύει να καταπλήσσει με τη χυδαιότητα του κυνισμού του. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του στην πολιτική, το λέω αντικειμενικά. 

​Ομολογώ ότι με κατέπληξε η σχεδόν σύσσωμη κατακραυγή του πολιτικού κόσμου στην Αθήνα, που ξεσηκώθηκε μέχρι τον ουρανό και έθαψε την πρόταση για «Ιλιντένσκα Μακεντόνιγια». 

Ξ​​ανά, λοιπόν, στο ίδιο σημείο. Πάλι η λύση του ονοματολογικού με την καθ’ ημάς ΠΓΔΜ φαίνεται να είναι κοντά. Με μία διαφορά, ωστόσο, η οποία επηρεάζει την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα: ότι τώρα συζητείται και το όνομα «Ilindenska Republica Makedonija».

​Δεν πέρασε πολύς καιρός που τιμωρήθηκε με επίπληξη ο γραφικός βουλευτής του ΠΑΟΚ από τη Θεσσαλονίκη, επειδή είχε ψάλει το σύνθημα «Να καεί η π*** η Βουλή» σε συγκέντρωση χουλιγκάνων. Κακώς, λοιπόν, θα περίμενε κανείς να τιμωρηθεί παραδειγματικά ο βουλευτής Κ. Κατσίκης από την επιτροπή δεοντολογίας των συναδέλφων του.

​​​«Υπάρχουν ακόμη δικασταί εις τας Αθήνας». Υπάρχουν, έχει δίκιο ο κ. Νίκος Σακελλαρίου στην ανακοίνωση της παραίτησής του από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας. 

Πρώτα ήταν η ιστορική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, επί προεδρίας Π. Πικραμμένου, με την οποία κατέπεσαν τα περί αντισυνταγματικότητας του μνημονίου.

Ο ευρωβουλευτής Μανώλης Κεφαλογιάννης επισκέφθηκε τους δύο δικούς μας που κρατούν οι Τούρκοι! Το θαυμαστικό δεν είναι εκφραστική υπερβολή, είναι ειλικρινές.

​​Η σύντομη και υποτυπώδης συζήτηση του θέματος, ως συνήθως, έγινε μπάχαλο. Πολύ φυσικό ήταν, αφού οι δύο πλευρές εκπροσωπήθηκαν από την πιο ακραία και γκροτέσκα εκδοχή τους: Κατσίκης από τη μία, Τζέισον-Αντιγόνη από την άλλη.

Τα φωτεινά χαμόγελα που ακτινοβολούν περηφάνια, οι καθηλωτικές χειραψίες, το καμάρι που δεν κρατιέται και απλώνει χέρι, η χαρά που δεν κρύβεται!