Στέφανος Κασιμάτης

Μα τι υπέροχο όνομα είναι αυτό! Μια ιστορία με πρωταγωνιστή έναν τύπο ονόματι Κότσο Ανγκιούσεφ δεν μπορεί παρά να αξίζει. Ο εν λόγω κύριος, Βορειομακεδών-Πουγουδουμίτης, φίλος προσωπικός του πρωθυπουργού Ζάεφ και πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πούλησε στη σχεδόν χρεοκοπημένη ΔΕΗ μια περίπου ανύπαρκτη εταιρεία εμπορίας ηλεκτρικού ρεύματος στα Σκόπια. 

Αναρωτιέμαι πόσο εκτός πραγματικότητας πρέπει να βρίσκεσαι, πόσο χαμένος σ’ έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια, ώστε κατ’ αρχάς να κάνεις φεστιβάλ πολιτικής νεολαίας εν έτει 2018 – μόνο το ΚΚΕ από όσο ξέρω ασχολείται ακόμη με τέτοια πράγματα. 

​​Ανδρέας Ηλιόπουλος, ένας απόστρατος αντιστράτηγος, ήταν μέχρι πριν από λίγες ημέρες επικεφαλής της Διεύθυνσης Υποδομών και Ταυτοποίησης του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Ηταν δηλαδή ο υπεύθυνος για την κατάσταση όλων των «χοτ-σποτ», όπως λέμε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων ανά την επικράτεια.

​Προσπαθώ να είμαι ρεαλιστής. Καταλαβαίνω, λοιπόν, πολύ καλά την ανάγκη του ανθρώπινου είδους μας για θρησκείες ή, στη μετά τον Διαφωτισμό εποχή, για ιδεολογίες, οι οποίες τις ίδιες ψυχολογικές ανάγκες καλύπτουν.

Εχει σημασία ότι όσα θα περιγράψω συνέβησαν σε κλίμα εθνικής ανατάσεως, καθώς η εμπνευσμένη ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας έγινε με την αφορμή της επίσημης ανακήρυξης του χωριού Καλλικράτης, της περιοχής των Σφακίων, ως «μαρτυρικού χωριού». 

Ο Δημήτρης Καμμένος έχει ένα ακούσιο χιούμορ, που κατά κανόνα λειτουργεί εις βάρος του εαυτού του και είναι το μόνο στοιχείο που κάπως αντισταθμίζει τη δυσάρεστη παρουσία του στην πολιτική σκηνή. 

Συνέβη τελικά το χειρότερο: ο λαός της ΠΓΔΜ αδιαφόρησε για το δημοψήφισμα, αφού απείχε της ψηφοφορίας σε ποσοστό 65%. Η καθαρή απόρριψη, η καθαρή ήττα φέρνει τουλάχιστον την ανακούφιση του τελεσίδικου και αμετάκλητου. Λες ότι αυτό ήταν, τέλος. 

Ε​​πί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η έννοια του φιάσκου στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού έχει πάρει νέες διαστάσεις. Σχεδόν τα πάντα γίνονται χειρότερα, όπου και όποτε καλείται το κράτος με τους μηχανισμούς του να αντιμετωπίσει κάτι έκτακτο.

Εχω άδικο να δείχνω τέτοια αδυναμία στον αντιπρόεδρο Σγουρίδη των ΑΝΕΛ; Κανείς δεν θα μπορούσε να θέσει με αστειότερο τρόπο το ζήτημα της ψήφισης από τη Βουλή των Ελλήνων της συμφωνίας των Πρεσπών: «Εχουμε κατακτήσει την ψήφο κατά συνείδηση, αλλά στο θέμα αυτό μπαίνει θέμα κομματικής πειθαρχίας». 

Το ερώτημα είναι μεν λογικό, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η λογική δεν έχει σχέση. Γιατί ο Τσίπρας επιμένει να εκφωνεί ομιλίες στα ξένα, αφού δεν τα κατέχει και κάνει τόσα λάθη; 

Το παράδοξο με τις ειδήσεις είναι ότι μόλις παλιώσουν λίγο δεν τρώγονται· όταν παλιώσουν πολύ όμως, τρώγονται μια χαρά. Οπως μία λεπτομέρεια από την επιστροφή των δύο Ελλήνων αξιωματικών από την Τουρκία, την οποία μού επισήμανε μελετητής του Υπαρκτού Ελληνισμού από το Λονδίνο…

Να πιάσω ξανά το νήμα από εκεί που το άφησα πριν από τρεις μήνες είναι αδύνατο, είναι αφύσικο, είναι και γαϊδουρινό. Κατ’ αρχάς, ποιo νήμα; Στους τρεις μήνες που έλειψα, ο οργανισμός μου αποτοξινώθηκε αναγκαστικά από τις μπριζόλες Black Angus των 800 γραμμαρίων, από τα μισόλιτρα παγωτού σοκολάτας, τα μισόκιλα φιστίκι Αιγίνης, τους 12-15 καφέδες κ.λπ.