Στέφανος Κασιμάτης

Τι άλλο θα ακούσουμε στις τέσσερις ημέρες που έμειναν, με τη σημερινή, αναρωτιέμαι. Ευτυχώς, θέλω να πω, που τελειώνει η προεκλογική περίοδος, διότι, έτσι όπως κατρακυλά ο Τσίπρας από μέρα σε μέρα σε όλο και μεγαλύτερα βάθη γελοιοποίησης, φοβάμαι ότι στο τέλος θα πιάσω τον εαυτό μου να τον λυπάται κιόλας – σχήμα λόγου, βεβαίως.

Απόγνωση ενόψει ήττας, αυτό είναι. Δεν εκδηλώνεται για πρώτη φορά στην πλευρά της απερχομένης κυβέρνησης, συσσωρευόταν σταθερά και φούσκωνε από τις ευρωεκλογές και ύστερα· τώρα, απλώς ξέφυγε και είναι πια ανεξέλεγκτη. 

Δοκίμασα στο μυαλό μου διάφορους «κομψούς» τρόπους για να θέσω το ζήτημα και, τελικά, προτίμησα τον απλούστερο, δηλαδή την ευθύτητα. Θέλω να σας προτείνω υποψηφίους για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου: σε ποιους να δώσετε σταυρό προτίμησης.

Ο γνωστός Γιώργος (ΓΑΠ) έδωσε συνέντευξη, στην οποία αναρωτήθηκε γιατί η Ν.Δ. να μη συνεργαστεί με ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ. Μόλις το διάβασα, πρέπει να σας πω ότι έμεινα για λίγο ακίνητος και ανέκφραστος. Επειτα έψαξα αμέσως να βρω ποια είναι ακριβώς η ηλικία του Γιώργου και είδα ότι είναι 67 ετών. Very sad…

Στις ευρωεκλογές ψηφίσαμε πολιτικά, με την πολύ στενή έννοια του όρου, σαν να ψηφίζαμε δηλαδή για την κυβέρνηση της χώρας μας. Hταν μια προσέγγιση στο θέμα διόλου άστοχη ή ρηχή, αν το σκεφθείτε, αφού τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συγκυβερνούν κανονικά στην Ελλάδα. 

Θα ήταν τουλάχιστον αγένεια και αδικία (μη σας πω ότι θα ήταν και κάτι τρισχειρότερο: σεξισμός…) να αντιπαρέλθω την περίπτωση της κ. Μοροπούλου, αλλά χθες δεν μου περίσσευε χώρος για ελαφρολαϊκά.

Είμαι βέβαιος ότι και εσείς, όπως εγώ, νιώθετε την ίδια απελπισία: τι θα κάνουμε τώρα χωρίς «ντιμπέι», αφού ματαιώθηκε; Και επειδή ο σκοπός της στήλης είναι και χρηστικός (με συμβουλές για το σπίτι και τον ελεύθερο χρόνο…) σπεύδω να σας δώσω την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα: θα κάνουμε ό,τι πάντα· δηλαδή, τίποτε. Το βλέπαμε το «ντιμπέι» όταν γινόταν; Αμφιβάλλω.

Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας –όχι μόνον ο σημερινός, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, αλλά ο εκάστοτε– δεν δίνει συνεντεύξεις επειδή απλώς του το ζήτησαν και συμβαίνει να είναι πολύ καλόβολος άνθρωπος ώστε να χαλάσει χατίρι. 

Δεν παρεξηγώ – βλέπω τη θέση τους και καταλαβαίνω. Ομως, το επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του Τσίπρα προσωπικώς, ότι ο Μητσοτάκης αρνείται «ντιμπέι» μαζί του, επειδή φοβάται, είναι επιεικώς γελοίο και αντάξιο μόνο του αμφιθεάτρου. 

Την περασμένη Τρίτη στο Θησείο, εμπνευσθείς ενδεχομένως από την παρουσία του Τέρενς Κουίκ, αλλά και της Κατερίνας Παπακώστα στο ακροατήριό του (βλέπε φωτογραφία), ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε την ομιλία με μια επίδειξη ποιητικού οίστρου…

Θα το προσέξατε, είμαι βέβαιος, ότι για την πρώτη θέση του Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ (τη λεγόμενη και ατιμωτική, αφού η τελευταία υποτίθεται ότι είναι η τιμητική…) αναμετρήθηκαν δύο επαγγελματίες «διανοούμενοι της Αριστεράς». Αμφότεροι –ευτυχής σύμπτωση– με καπέλο και πίπα: ο Γιώργος Γραμματικάκης και ο Βασίλης Βασιλικός.

Ο,τι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση, αφότου υπέστη τη συντριβή των ευρωεκλογών, είναι σπασμωδικό, πρόχειρο και επιπόλαιο. Δείτε το τελευταίο.