Στέφανος Κασιμάτης

Αλλά όχι ακριβώς… Διότι τόλμη δεν το λες, μάλλον θράσος. Οσο για τη γοητεία, αυτό είναι ένα θέμα τελείως ανοικτό στην εποχή μας, σε σημείο ώστε να συζητείται σε διεθνείς νομικούς κύκλους ακόμη και η αναγνώρισή της ως υποχρεωτικού (sic) ανθρώπινου δικαιώματος και μάλιστα η συμπερίληψή της στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ως τρίτο εδάφιο στα υπάρχοντα δύο του άρθρου 27 της ιστορικής διακήρυξης!

Πολύ σωστή από την πλευρά της η επιλογή της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ να προσκαλέσει τη δεκαεξάχρονη Γκρέτα στο καθιερωμένο φθινοπωρινό φεστιβάλ της, που διόλου τυχαία ονομάζεται «Σπούτνικ».

Επέστρεψα από τις διακοπές ανανεωμένος και το διαπίστωσα σχεδόν αμέσως, κάνοντας μια ανακάλυψη.

Το φετινό καλοκαίρι οι διακοπές θα είναι πραγματικές – το ελπίζω, τουλάχιστον. Το ελπίζω, νιώθοντας κιόλας τις τύψεις που συνοδεύουν (και οφείλουν πάντα να συνοδεύουν) κάθε ριπή αισιοδοξίας, που ακόμη και αν είναι δικαιολογημένη δεν παύει να είναι περιττή.

Λυπάμαι πολύ που δεν είμαι σε θέση να εξηγήσω ακριβώς τι σημαίνει αυτό που λέει ο τίτλος, αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχουν αρκετοί ανάμεσά μας που θα το μπορούσαν. Είναι ενδεικτικό αυτό του πόσο αδιάφορη υπόθεση είναι ο ερασιτεχνικός αθλητισμός, σε μια εποχή που ο επαγγελματικός αθλητισμός κυριαρχεί και έχει εξελιχθεί σε μεγάλο και στιβαρό τομέα της οικονομίας του θεάματος.

Εκείνη την Τετάρτη που η τηλεόραση μετέδιδε την ομιλία του Μητσοτάκη στο υπουργικό συμβούλιο (την καταραμένη Τετάρτη του καύσωνα, που την άρπαξα από τον κλιματισμό…), δύο πρώην συνάδελφοι του Κυριάκου, οι οποίοι ζουν πλέον στο Λονδίνο (όχι μαζί, ο καθένας με την οικογένειά του…) ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν μεταξύ τους στο τηλέφωνο. 

Πολύ φυσικό η Πάτρα και το Πανεπιστήμιό της να επιθυμούν διακαώς την ίδρυση Νομικής Σχολής στην πόλη τους. Ποιος δεν θα ήθελε περισσότερα πτυχία Νομικής; Οχι μόνο για τους ικανούς ή τους αρίστους, αλλά για τον λαό! Για τον καθένα που έχει το δημοκρατικό δικαίωμα και τη δημοκρατική ευθιξία, που θα έλεγε ο Τσίπρας, να θέλει ένα πτυχίο Νομικής για τη συλλογή του. 

Πρέπει να ήταν κάπου στις αρχές της κυβέρνησης ΓΑΠ, δεν είμαι σίγουρος. Πάντως, ήταν η εποχή κατά την οποία στην Ελλάδα οι άνθρωποι του ΓΑΠ έσφυζαν από αυτοπεποίθηση –και τεστοστερόνη– που τους είχε δώσει η νίκη με σχεδόν 44% (43,92%) στις εκλογές του 2009 και, κυριολεκτικά, δεν ήξεραν τι να την κάνουν. Γι’ αυτούς, ήταν […]

Η σημασία της νίκης που πέτυχε η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές είναι γνωστή – λιβανιστήρια δεν χρειάζονται. Oμως, οι 158 βουλευτές της Ν.Δ. δεν είναι αυτό που θα λέγαμε ασφαλής πλειοψηφία. 

Ισως φταίει το ξενύχτι των ημερών, ίσως η ταχύτητα με την οποία προχωρούν οι εξελίξεις. Πάντως, όταν σκέπτομαι ότι μόλις τρεις ημέρες έχουν περάσει από τις εκλογές μού φαίνεται πολύ λίγο – γιατί εγώ αισθάνομαι ότι κοντεύουμε να κλείσουμε εβδομάδα; 

Ο νέος πρωθυπουργός εγκαθίσταται, όπως ξέρετε, στο παλιό υπουργικό γραφείο του, επί της Βασ. Σοφίας. Το ευχάριστο εδώ είναι ότι η μετακόμιση γίνεται για λόγους οργανωτικούς, για την καλύτερη λειτουργικότητα του πρωθυπουργικού γραφείου δηλαδή.

Οι αναλύσεις από αύριο, όταν η μεγάλη εικόνα θα έχει ξεκαθαρίσει. Προτιμώ επί του παρόντος να απολαύσω την ελπίδα που εκπληρώθηκε, μέχρι να αρχίσει να δοκιμάζεται από την αναμέτρησή της με την πραγματικότητα. (Παραμένω αθεράπευτα ρεαλιστής και σε στιγμές ενθουσιασμού…)