Σταύρος Ζουμπουλάκης

Η οικονομική ανάπτυξη της Αλβανίας συντελείται με ταχύ ρυθμό, αλλά ταυτόχρονα με άγριο και ανεξέλεγκτο τρόπο, χωρίς αρχές και κανόνες. Η καταστροφή ορισμένων περιοχών, όπως του Δυρραχίου, είναι εφιαλτική και μάλλον ανεπανόρθωτη.

Ο χριστιανισμός, παρά τα όσα λένε οι θεολόγοι του, στην ιστορική διαδρομή του δεν τα πήγε καλά με την ελευθερία, με την πραγματική ελευθερία, εννοώ, την πολιτική και κοινωνική, την ελευθερία πολύ απλά των ανθρώπων να ορίζουν τη ζωή τους όπως κρίνουν, αρκεί να μη βλάπτουν τους άλλους.

Με την ευκαιρία της επετείου των πενήντα χρόνων από τη Μεταπολίτευση του 1974, μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα κυκλοφόρησε βιογραφίες πολιτικών ηγετών της περιόδου: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Χαρίλαος Φλωράκης. Δεν θα περίμενα ποτέ σε μια τέτοια λίστα (ή ακόμη και ευρύτερη) να συμπεριληφθεί ο Μπάμπης Δρακόπουλος (1917-1991).

Τα σοβιετικά τανκς έχουν εισβάλει στη Βοημία –ο Κούντερα δεν την αποκάλεσε ποτέ Τσεχοσλοβακία– και όλος ο κόσμος δεν έχει άλλο θέμα συζήτησης. Εκτός από τη μάνα του Κάρελ. Είναι Αύγουστος, τα αχλάδια έχουν ωριμάσει, η μάνα του Κάρελ είπε στον φαρμακοποιό να τα μαζέψει και εκείνος δεν το έκανε. Η μάνα θύμωσε.

Σήμερα διαβάζεται στις εκκλησίες μας η πασίγνωστη(;) παραβολή του Καλού Σαμαρείτη (Λκ 10: 25-37).

Ο Μπερνανός, στο πρώτο μυθιστόρημά του («Κάτω από τον ήλιο του Σατανά», 1926), πετάει μια στιγμή για τον κεντρικό ήρωά του, τον αββά Ντονισάν, τον άγιο της Λεμπρ, τούτη τη σοκαριστική φράση: «Ο άγιος είναι πάντα μόνος, κάτω από τον Σταυρό.

Την Τετάρτη 28 Αυγούστου 2024, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου της Ρώμης, ο Πάπας Φραγκίσκος, διακόπτοντας τη σειρά των κατηχητικών λόγων που εκφωνεί κατά την ημέρα αυτή, μίλησε άλλη μια φορά για τους ανθρώπους εκείνους που αναζητούν μια ειρηνική και ασφαλή ζωή πάνω σε αυτή τη γη, δηλαδή για τους μετανάστες.

Ο Αλέξανδρος Σολζενίτσιν (1918-2008) δεν ευτύχησε εκδοτικά στη χώρα μας ούτε εκτιμήθηκε όσο του αξίζει. H μεταπολιτευτική ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς εμπόδισε τη δίκαιη υποδοχή του, μολονότι είχαν δημιουργηθεί ορισμένες προϋποθέσεις, χάρη στην έκδοση δύο βιβλίων, την περίοδο των πρώτων μεταφράσεών του στα ελληνικά, με αντιφερόμενες προσεγγίσεις του έργου του.

Σε κείμενο που δημοσιεύθηκε εδώ (14.7.2024) για το εθελούσιο τέλος της ζωής, με τη βοήθεια τρίτου, έγραφα ότι σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να έχουμε σταθερά στραμμένο το βλέμμα στον πάσχοντα και στην ανέλπιδη οδύνη του και να μη ρητορεύουμε αδάπανα υπερασπιζόμενοι αιώνιες αρχές.

Ο Σλοβένος Μάρκο Ρούπνικ (γενν. 1954) είναι ο καλύτερος σήμερα εικαστικός δημιουργός, ειδικά στην τέχνη του ψηφιδωτού, της Καθολικής Εκκλησίας. Το 1973 εισέρχεται στο τάγμα των Ιησουιτών και χειροτονείται ιερέας το 1985.

Καύσωνες, πυρκαγιές, ξηρασία, πλημμύρες, σε όλο τον πλανήτη, κλιματικές καταστροφές διαδέχονται παντού η μία την άλλη. ∆ιαβάζουμε καθημερινά στον Τύπο πράγματα πρωτάκουστα.

Τον Ιανουάριο του 1979, πέθανε αναπάντεχα ο πατέρας του Πολ Οστερ. Τρία χρόνια αργότερα, το 1982, ο γιος θα μιλήσει για τον πατέρα του ή, ίσως, θα μιλήσει στον πατέρα του, στο καθοριστικό για τη συγγραφική του εξέλιξη βιβλίο «The Invention of Solitude» («Η επινόηση της μοναξιάς», Μεταίχμιο, 2022).