Σταύρος Ζουμπουλάκης

Η ​​θεωρητική συζήτηση στον τόπο μας για τη ρητορική του μίσους (hate speech, discours de haine) είναι ελάχιστη, παρότι η ρητορική αυτή ανθεί και θάλλει γύρω μας. 

Για πρώτη φορά μια εκκλησιαστική Σύνοδος παίρνει στα σοβαρά τον σύγχρονο κόσμο, τηρώντας στάση θετική αλλά και κριτική.

Η ​​μοίρα των βιβλίων, το ξέρουμε καλά, είναι πραγματικά πολύ παράξενη. Το 1903 ο Γιάννης Βλαχογιάννης αναθέτει στον Αλ. Παπαδιαμάντη να μεταφράσει τη δίτομη «History of the Greek Revolution» (Λονδίνο, Εδιμβούργο 1832, β΄ έκδοση 1844, από όπου και η μετάφραση) του Thomas Gordon (1788-1841).

Η​​ χώρα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. 

Ε​​πανακυκλοφόρησε αυτές τις μέρες μια παλιά μετάφραση του ημερολογίου που κρατούσε ο Λέων Τρότσκι το 1935, όταν ζούσε εξόριστος στη Γαλλία («Ημερολόγιο της εξορίας, 1935», εκδ. Αγρα 2015). 

Η περιώνυμη οικογένεια έκρυψε, όσο πιο καλά μπορούσε, τον τρελό γιο και αδερφό, γιατί έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια εικόνα και δράση της.

Μία από τις πηγές της τραγικότητας της πολιτικής εντοπίζεται στο γεγονός ότι μια ηθικά σωστή επιλογή μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες.

Ο χριστιανισμός του Παπαδιαμάντη είναι λαϊκή θρησκεία, δεν είναι φιλοσοφική κοσμοθεωρία, ούτε έχει αγωνία, εσωτερική πάλη, αμφιβολία.

Κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό στα ελληνικά ένα μικρό βιβλιαράκι του με τον τίτλο «Οι βιβλιοθήκες μου» (Αγρα 2014).

T​​ώρα που τα συναισθήματα των πολιτών της Ευρώπης για όσα έγιναν στη Γαλλία στις 7, 8 και 9 Ιανουαρίου αρχίζουν να καταλαγιάζουν, πρέπει να σκεφτούμε ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα που τα γεγονότα αυτά μας καλούν να αντιμετωπίσουμε.

Oύτε λίγο ούτε πολύ o Πάπας αποκάλεσε τους ανθρώπους της Κουρίας «εχθρούς του σταυρού του Χριστού».

Ο Τέλλος Αγρας ήταν ποιητής της πόλης, της Αθήνας, της αθηναϊκής συνοικίας, της γειτονιάς, του μικροαστικού σπιτιού, με τις κονσόλες και τα λαβομάνα του και την πλύση απλωμένη στα σχοινιά.