Στάθης Ν. Καλύβας*

Αποφεύγω τις εκδηλώσεις που τιμούν προσωπικότητες του δημόσιου βίου ακόμη και όταν έχω θετική άποψη γι’ αυτές. Με αποθαρρύνουν ο χρόνος μου, πάντοτε περιορισμένος, και ο λόγος τους που τείνει προς το προβλέψιμο και το πομπώδες.

Η εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης είναι μια σημαντική πολιτική εξέλιξη. Στη φάση αυτή όμως, η σημασία της είναι περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική. Ας εξετάσουμε τις δύο αυτές πλευρές.

Είναι εντελώς πρωτόγνωρο το μποϊκοτάζ σύσσωμης σχεδόν της αντιπολίτευσης (φωτεινή εξαίρεση η Ζωή Κωνσταντοπούλου) στην κηδεία ενός καλλιτέχνη που πραγματικά διαμόρφωσε τον εθνικό μας πολιτισμό για έξι σχεδόν δεκαετίες.

Στην απολαυστική του αυτοβιογραφία («Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα»), ο Διονύσης Σαββόπουλος αναφέρεται και στο χρέος που οφείλει στον φιλόλογό του, τον κύριο Βαφειάδη.

Το μέγεθος της τραγωδίας στη Γάζα γίνεται εύκολα αντιληπτό με μια σύντομη ματιά στις δορυφορικές φωτογραφίες της περιοχής πριν και μετά την ισραηλινή επίθεση.

Το 1965 εκδίδεται στη Γαλλία ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Ο τίτλος του είναι φαινομενικά απλός: «Τα πράγματα» και ο υπότιτλός του, ασυνήθιστος για μυθιστόρημα: «Μια ιστορία της δεκαετίας ’60».

Καθώς ένα ακόμη καλοκαίρι φθάνει στο τέρμα του, η πραγματικότητα που εμφανίζεται μπροστά μας δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Στην Ελλάδα, η κυρίαρχη αίσθηση παραπέμπει σε μια πραγματικότητα χαμηλών προσδοκιών και κυριαρχίας του λίγου και του μέτριου, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο συνεχίζεται η διάβρωση των κανόνων που προέκυψαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου, εξασφαλίζοντας […]

Η εμπειρία του ελληνικού καλοκαιριού αλλάζει. Μπορεί η προσδοκία του κέρδους να συνδυαστεί με ένα άλλο μοντέλο; Υπάρχει «τρίτος δρόμος» μεταξύ του κορεσμού και της πλήρους απόρριψης;

Ποιες πληγές ανοίγει μια γενοκτονία; Κληρονομείται η ενοχή; Διαιωνίζεται σαν κατάρα; Ποια είναι η θέση της Ευρώπης; Αυτά είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που προέκυψαν από την παράσταση «Ο όρκος της Ευρώπης» του Λιβανοκαναδού σκηνοθέτη και συγγραφέα Ουαζντί Μουαουάντ, που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. H «Κ» δημοσιεύει δύο διαφορετικές αναγνώσεις.

Πώς φανταζόμασταν την Ελλάδα του 2015 το 2005; Με ακόμη περισσότερη χλιδή, είναι η απάντηση: μεγαλύτερα σπίτια, αυτοκίνητα και εξοχικά. Πόσοι άραγε μπορούσαν τότε να φανταστούν πως το 2015 θα βιώναμε την απόλυτη αποτυχία, την απογοήτευση και κυρίως τον φόβο και τον εξευτελισμό του δημοψηφίσματος-παρωδία – σ’ ευχαριστούμε, Αλέξη!

Οι πρόσφατες ταραχές στο Λος Αντζελες τροφοδότησαν τις παγκόσμιες οθόνες με σκηνές αποκαλυπτικής δυστοπίας που παραπέμπουν σε εμφύλια σύρραξη: ο στρατός εναντίον των πολιτών στους δρόμους μιας φλεγόμενης πόλης, την ίδια στιγμή που ο κυβερνήτης της πολυπληθέστερης πολιτείας των ΗΠΑ συγκρούεται με τον πρόεδρο της χώρας.

Στο Σχέδιο Ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας, γνωστό και ως «Εκθεση Πισσαρίδη», που συνιστά το απόσταγμα της σοφίας των καλύτερων οικονομολόγων μας, προτείνεται ένα πρόγραμμα δομικών μεταρρυθμίσεων που οδηγούν στη μεγαλύτερη εξωστρέφεια και υψηλότερη παραγωγικότητα της οικονομίας.