Στάθης Ν. Καλύβας*

Με αφορμή την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, πολλοί ισχυρίστηκαν ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο διεθνούς αταξίας όπου οι ανίσχυροι θα γίνονται βορά των ισχυρών. Μια στιγμή όμως, δεν ισχύει αυτό από πάντα;

Το πιο δύσκολο όταν κοιτάς το μέλλον από τη σκοπιά της πολύ μικρής κλίμακας, όπως είναι ένας χρόνος, είναι να ξεχωρίσεις τις επιφανειακές από τις τεκτονικές αλλαγές. Συχνά οι τεκτονικές αλλαγές καταγράφονται σε ειδήσεις που περνούν απαρατήρητες.

Είναι κοινός τόπος πως η Ευρώπη χάνει συνεχώς έδαφος και το ενδεχόμενο μιας μεγάλης υποχώρησης με άμεσες συνέπειες για την καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών είναι πλέον ορατό. Οπως όμως συμβαίνει με τους περισσότερους κοινούς τόπους, εύκολα τους συνηθίζουμε, ενώ δεν εμβαθύνουμε στα αίτιά τους. Πρόκειται για μια τριπλή καταιγίδα.

Η προσοχή της κοινής γνώμης στις δημοκρατίες διασπάται εύκολα και κινδυνεύει να γίνει έρμαιο της καλοκουρδισμένης προπαγανδιστικής μηχανής του Πούτιν. Αυτό φαίνεται στη χώρα μας, όπου η αντιδυτική ροπή ενδύεται εύκολα κάθε διαθέσιμη αμφίεση, από την παλαιοκομμουνιστική έως τη χριστιανορθόδοξη.

Αποφεύγω τις εκδηλώσεις που τιμούν προσωπικότητες του δημόσιου βίου ακόμη και όταν έχω θετική άποψη γι’ αυτές. Με αποθαρρύνουν ο χρόνος μου, πάντοτε περιορισμένος, και ο λόγος τους που τείνει προς το προβλέψιμο και το πομπώδες.

Η εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης είναι μια σημαντική πολιτική εξέλιξη. Στη φάση αυτή όμως, η σημασία της είναι περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική. Ας εξετάσουμε τις δύο αυτές πλευρές.

Είναι εντελώς πρωτόγνωρο το μποϊκοτάζ σύσσωμης σχεδόν της αντιπολίτευσης (φωτεινή εξαίρεση η Ζωή Κωνσταντοπούλου) στην κηδεία ενός καλλιτέχνη που πραγματικά διαμόρφωσε τον εθνικό μας πολιτισμό για έξι σχεδόν δεκαετίες.

Στην απολαυστική του αυτοβιογραφία («Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα»), ο Διονύσης Σαββόπουλος αναφέρεται και στο χρέος που οφείλει στον φιλόλογό του, τον κύριο Βαφειάδη.

Το μέγεθος της τραγωδίας στη Γάζα γίνεται εύκολα αντιληπτό με μια σύντομη ματιά στις δορυφορικές φωτογραφίες της περιοχής πριν και μετά την ισραηλινή επίθεση.

Το 1965 εκδίδεται στη Γαλλία ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Ο τίτλος του είναι φαινομενικά απλός: «Τα πράγματα» και ο υπότιτλός του, ασυνήθιστος για μυθιστόρημα: «Μια ιστορία της δεκαετίας ’60».

Καθώς ένα ακόμη καλοκαίρι φθάνει στο τέρμα του, η πραγματικότητα που εμφανίζεται μπροστά μας δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Στην Ελλάδα, η κυρίαρχη αίσθηση παραπέμπει σε μια πραγματικότητα χαμηλών προσδοκιών και κυριαρχίας του λίγου και του μέτριου, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο συνεχίζεται η διάβρωση των κανόνων που προέκυψαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου, εξασφαλίζοντας […]

Η εμπειρία του ελληνικού καλοκαιριού αλλάζει. Μπορεί η προσδοκία του κέρδους να συνδυαστεί με ένα άλλο μοντέλο; Υπάρχει «τρίτος δρόμος» μεταξύ του κορεσμού και της πλήρους απόρριψης;