Στάμος Ζούλας

Το έλασσον που οφείλει να αντιληφθεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ακούγοντας τον κ. Τσίπρα την περασμένη Κυριακή στη ΔΕΘ, τρεις φίλοι της τρίτης ηλικίας διερωτηθήκαμε: Από το 1980 μας χωρίζει μόνο μια γενιά.

Τα δύο κυβερνώντα κόμματα υποχρεώνονται να αντικαταστήσουν οκτώ δυστροπούντες ή διαφωνούντες βουλευτές τους στο θερινό τμήμα της Βουλής, προκειμένου να ψηφισθεί ο «νέος» ΕΝΦΙΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να θολώνει τα νερά σχετικά με τις θέσεις του. Οπως συμβαίνει τις ημέρες αυτές, με τις παλινωδούσες δηλώσεις στελεχών του, περί εξόδου της χώρας απ’ το ΝΑΤΟ.

Σοφότερο  το «δεν εορτάζουμε, ούτε δεχόμαστε επισκέψεις».

Εκβιάζοντας πρόωρες εκλογές, μέσω της προεδρικής εκλογής, ύστερα από ένα εξάμηνο, ο ΣΥΡΙΖΑ αγνοεί ένα σημαντικότατο στοιχείο.

Είναι ένα πρόβλημα, που μας βρίσκει, τους περισσότερους από μας τους «γράφοντες», κάθε χρόνο τον Δεκαπενταύγουστο. Δεν βρίσκουμε θέμα.

Εύλογα διερωτάται κανείς γιατί τα πολιτικά μας κόμματα, ευρηματικά και λαλίστατα στα θέματα της πολιτικής αντιπαράθεσης, τηρούν σιγήν ιχθύος στα κρούσματα συνδικαλιστικής διαφθοράς που αποκαλύπτονται ή εξακολουθούν να συμβαίνουν.

Ανυπολόγιστο το κόστος των πολι­τικών «λαθών».

Ολα όσα συμβαίνουν τις ημέρες αυτές, με το θέμα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, καταδεικνύουν το πόσο βαθιά είναι ριζωμένη στους πολιτικούς μας η πελατειακή σχέση, με «θιγόμενους» ψηφοφόρους, κυρίως του δημόσιου τομέα.

Οσοι παρακολουθήσαμε τις πρωτοφανείς σκηνές της καταδίωξης και σύλληψης του Νίκου Μαζιώτη στο κατάμεστο από τουρίστες Μοναστηράκι είναι βέβαιον ότι διερωτηθήκαμε ξανά πώς ο αδίστακτος αυτός κακοποιός είχε αποφυλακιστεί, μετά βαΐων και κλάδων, λόγω της παρέλευσης του 18μήνου της προφυλάκισής του.

Πολλές φορές στη δημοσιογραφική μου ζωή έχω ευχαριστήσει τον Θεό που δεν είμαι ξένος ανταποκριτής.