Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Στο κενό πέφτει η προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να ανακτήσει την πολιτική πρωτοβουλία ως «πρόεδρος του νόμου και της τάξης» με φόντο τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας και των φυλετικών διακρίσεων. Η δημοτικότητά του διολισθαίνει, επιφανή στελέχη των Ρεπουμπλικανών και του στρατού παίρνουν αποστάσεις, ενώ ο Τζο Μπάιντεν προηγείται στις δημοσκοπήσεις ενόψει των εκλογών της 3ης Νοεμβρίου.

Ηταν πέρυσι, περίπου τέτοιο καιρό, που ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης στην Αθήνα εκμυστηρευόταν σε στενό δημοσιογραφικό κύκλο την έκπληξή του: «Εφυγα προ ετών από μια Ελλάδα που είχε δεξιά κυβέρνηση και ευρέως διαδεδομένο αντιαμερικανισμό και επέστρεψα σε μια Ελλάδα με αριστερή κυβέρνηση και φιλοαμερικανική κοινή γνώμη».

Την περασμένη Τρίτη, οι Γάλλοι μοιράζονταν μιαν αίσθηση απελευθέρωσης. Επιτέλους, μπορούσαν να συναντηθούν και πάλι σε καφέ, ρεστοράν, μπαρ, πάρκα και παραλίες, καθώς μία από τις πιο σκληρές και μακρόχρονες καραντίνες που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση της COVID-19 αποτελούσε πλέον παρελθόν.

Την περασμένη Δευτέρα, ο εκπρόσωπος Τύπου της τουρκικής προεδρίας, Ιμπραχίμ Καλίν, έδωσε συνέντευξη στο γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο France 24. Κάποια στιγμή, ρωτήθηκε γιατί η Αγκυρα δεν ενεργοποίησε εντός Απριλίου, όπως είχε προαναγγείλει, τους ρωσικούς πυραύλους S-400 και αν αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να ακυρώσει αυτή την επιλογή, που τόσο πολλά κόστισε στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Η απάντηση του εκπροσώπου του Ταγίπ Ερντογάν δεν γνώρισε την προσοχή που της άξιζε από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Το πιο εκτεταμένο κύμα φυλετικών ταραχών από τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ γνωρίζουν οι ΗΠΑ. Οι διαδηλώσεις και οι εμπρησμοί, που ξεκίνησαν από τη Μινεάπολη, επεκτάθηκαν σε δεκάδες πόλεις. Η Εθνοφρουρά ανέλαβε δράση, ενώ το Πεντάγωνο έθεσε δυνάμεις του στρατού σε ετοιμότητα.

Ο Ταγίπ Ερντογάν αναζητεί στήριξη από τον Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η Τουρκία βυθίζεται στην ύφεση και η λίρα κλονίζεται.

Η πανδημία δρα ως καταλύτης, κλιμακώνοντας την αντιπαράθεση, τη στιγμή που η διεθνής συνεργασία είναι ζωτικά αναγκαία.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εισήλθε στον Λευκό Οίκο με κεντρικό σύνθημα το «America First!». Επί των ημερών του, όμως, η Αμερική έγινε μακράν η πρώτη χώρα του κόσμου όσον αφορά το τίμημα της COVID-19. Αν και αντιστοιχεί μόλις στο 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, θρηνεί το ένα τέταρτο των θυμάτων ολόκληρης της οικουμένης.

Η μία μετά την άλλη, οι κυβερνήσεις του βορείου ημισφαιρίου χαλαρώνουν σταδιακά τα περιοριστικά μέτρα, καθώς ο φόβος της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αρχίζει να υπερισχύει εκείνου για τον COVID-19. Διάχυτη είναι, ωστόσο, η πεποίθηση ότι η μεταβατική περίοδος θα είναι απρόβλεπτη και αρκετά παρατεταμένη, καθώς η ανθρωπότητα θα υποχρεωθεί να συμβιώνει για μήνες με τον ιό, μέχρις ότου έρθει η λυτρωτική λύση του εμβολίου.

Οι κυβερνήσεις μπορεί να αρχίζουν να σχεδιάζουν τη σταδιακή χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων λόγω της πανδημίας, ωστόσο οι πάντες κατανοούν ότι ο κόσμος στον οποίο θα επιστρέψουμε διαγράφεται πολύ διαφορετικός από εκείνον που αφήσαμε. Πολιτικοί και αναλυτές διχάζονται ως προς την έκταση, το βάθος και τον χαρακτήρα των ανατροπών που ήδη αλλάζουν την ανθρώπινη συνθήκη σε πλανητική κλίμακα. Τα διλήμματα είναι ήδη πολλά και αφορούν το σύνολο του πληθυσμού.

Ο Μπόρις Τζόνσον ήταν πάντα αντισυμβατικός πολιτικός. Σε όλη την πολιτική του διαδρομή, από τον δήμο του Λονδίνου μέχρι την πρωθυπουργία, το Brexit και τη σαρωτική νίκη του στις εκλογές του περασμένου Δεκεμβρίου, αψηφούσε συστηματικά τους νόμους της πολιτικής βαρύτητας, παίρνοντας μεγάλα ρίσκα, για να βγει στο τέλος κερδισμένος.

Η Κίνα επενδύει στην παροχή βοήθειας, ενώ οι ΗΠΑ κατηγορούνται για πειρατεία και η Ε.Ε. για γραφειοκρατική παράλυση.