Τάκης Παππάς

Ο λαϊκισμός είναι γνωστός για τη διχαστική του δύναμη: χωρίζει τις κοινωνίες σε «αγνό λαό» και «διεφθαρμένες ελίτ». Ομως ο αμερικανικός λαϊκισμός του Ντόναλντ Τραμπ πηγαίνει πιο πέρα.

Οταν ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ ορκίστηκε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Μαρτίου 1933, η Αμερική βρισκόταν στο ναδίρ της Μεγάλης Υφεσης. Το τραπεζικό σύστημα κατέρρεε, η ανεργία άγγιζε το 25% και η απελπισία κυριαρχούσε.

Στο μέσον της δεύτερης θητείας της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη απολαμβάνει κάτι σπανιότερο κι από την ίδια την κοινοβουλευτική πλειοψηφία: μια αντιπολίτευση ανίκανη να αντιπροτείνει, να συνθέσει ή, έστω, να ενοχλήσει.

Τίποτα μάλλον δεν μπορεί σήμερα να ενώσει την αντιπολίτευση, εκτός από την εναντίωση προς την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό προσωπικά. Πέρα όμως από αυτή την αρνητική ενότητα, τα κόμματα που την απαρτίζουν δεν συγκλίνουν ούτε ως προς τη στρατηγική ούτε ως προς την προγραμματική της κατεύθυνση.

Στις 15.2.2010, ένα τοπικό τρένο και μία ταχεία αμαξοστοιχία συγκρούστηκαν λίγο έξω από τις Βρυξέλλες προκαλώντας μεγάλο αριθμό νεκρών και τραυματιών.

Για αρχή, την προσωπική του σωτηρία. Πρόσφατα, σε μια αξιοσημείωτη στιγμή ειλικρίνειας στο Μαϊάμι Μπιτς, ο πρόεδρος Τραμπ παραδέχθηκε ότι η προεδρική του εκστρατεία ήταν πρωτίστως ένας αγώνας για την αποφυγή φυλάκισης που θα του είχε κάνει τη ζωή «εξαιρετικά δύσκολη».

Ας το παραδεχτούμε, ο δημόσιος λόγος μας πάσχει από έλλειψη νοηματικής σαφήνειας. Χρησιμοποιούμε έννοιες, όπως «νεοφιλελευθερισμός» ή «σοσιαλδημοκρατία», χωρίς να συμφωνούμε για το περιεχόμενό τους και συνήθως αγνοώντας τις πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες αυτές αναπτύχθηκαν ιστορικά.

Ο Ουίλιαμ Μακίνλεϊ ήταν ο 25ος πρόεδρος και ο τελευταίος που κυβέρνησε τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τον 19ο αιώνα, μέχρι που δολοφονήθηκε το 1901. Ηταν ένας μάλλον μέτριος πρόεδρος, που όμως είχε μεγάλες βλέψεις και καλό επιχειρηματικό νου. Από τους πρωτοπόρους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, κατόρθωσε να αυξήσει το έδαφος της χώρας του με διάφορους τρόπους: […]

Αρκετά σπάνια είναι η αλήθεια, ένα μοναδικό γεγονός μπορεί να αποτελέσει το σημείο καμπής (tipping point), δημιουργώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις που επιταχύνουν μια παγκόσμια αλλαγή. Να ένα τέτοιο γεγονός: Αύριο ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίζεται πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών για δεύτερη φορά. Και να το πιθανό παγκόσμιο επακόλουθο: Η ταχεία άνοδος του αυταρχισμού διεθνώς εις βάρος των […]

Τι σημαίνει για μια δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα να «τα πηγαίνει καλά»; Είναι οι μακροοικονομικοί δείκτες; Η ευτυχία των πολιτών; Οι χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα; Οσο κι αν θέλουμε να βρούμε μια μοναδική απάντηση, η πραγματικότητα είναι πάντα πιο σύνθετη. Υπάρχουν όμως πέντε βασικά κριτήρια που μας δείχνουν την πραγματική εικόνα.

Με αφορμή την οικονομική και πολιτική κρίση που περνάει η Γαλλία, οι συγκρίσεις ανάμεσα σε αυτήν και την Ελλάδα της προηγούμενης δεκαετίας δίνουν και παίρνουν.

Ο πρωθυπουργός μπορεί πρόσφατα να βεβαίωσε ότι ο εκλογικός νόμος δεν θα αλλάξει –και προσωπικά δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω– αλλά τα προβλήματα που κάνουν τη συζήτηση περί αλλαγής του εκλογικού νόμου απαραίτητη είναι υπαρκτά και αναζητούν λύση.