Παντελής Μπουκάλας

Τις πρώτες ημέρες μετά τη βάρβαρη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου, ενίοτε και τις πρώτες εβδομάδες, ο κύκλος των περιλειπομένων που εκτός από λυπημένοι, δηλώνουν και έτοιμοι ν’ αλλάξουν ιδέες και συμπεριφορά, είναι τεράστιος. Μοιάζει να καλύπτει πλήρως το κοινωνικό σύνολο αλλά και την επίσημη πολιτεία. Σπάνια όμως τα πρώτα πηγαία συναισθήματα κατασταλάζουν σε ώριμες σκέψεις […]

Ενενήντα χρόνια πριν, στις 30.1.1933, ο ναζισμός καρφώνεται βαθιά στο σώμα της Γερμανίας: ο Αδόλφος Χίτλερ –που έχει ακόμα λάτρεις, και στη χώρα του αλλά και στην Ελλάδα του Διστόμου, των Καλαβρύτων, της Βιάννου, της Κανδάνου– γίνεται καγκελάριος. Ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός υψώνονται σε κρατικά δόγματα. Ο δρόμος για την «Τελική Λύση» γίνεται λεωφόρος. […]

Είναι δυνατόν στο μπάσκετ να παίζει μια ομάδα ταυτόχρονα άμυνα ζώνης και άμυνα μαν του μαν; Υβριδικά σχηματάκια μπορεί να υπάρχουν. Από τα λίγα που ξέρω όμως, αν ένας προπονητής ζητήσει από την ομάδα του να παίξει «ζώνη με μαν του μαν», δεν θα αντικρίσει βλέμματα απορίας, αλλά χλευασμού. Και στο ποδόσφαιρο, όταν χτυπάει κόρνερ […]

Τετάρτη προς Πέμπτη, μιάμιση μετά τα μεσάνυχτα, ξαναγυρνάω στο Κανάλι της Βουλής. Στο βήμα, ένας βουλευτής της συμπολίτευσης ξαναλέει ανόρεχτα τα πέντε «SOS» που αποστήθισε. Ο αντιπολιτευόμενος που ακολουθεί, το ίδιο ανόρεχτος, λέει τα δικά του «SOS». Απ’ όσο μού επέτρεψε η κάμερα να καταλάβω, πρέπει να τους άκουγαν δέκα – δώδεκα βαρδιούχοι συνάδελφοί τους, […]

Συνηθισμένο φαινόμενο ο παρατονισμός στις αναρτήσεις των πολιτικών στο τουίτερ. Κάτι η βιασύνη και το άγχος συμμετοχής στη βιομηχανία των εντυπώσεων, κάτι η αγανάκτηση, πλαστή ή αυθεντική, δικαιολογούν τη λαθεμένη στάθμευση του τόνου. Το να γράφει, λοιπόν, η κ. Αννα Διαμαντοπούλου «παύλα και τέλεια», στην προς Ευάγγελο Βενιζέλο ανοιχτή τουιτερική επιστολή της, δεν είναι και […]

Να τον πήρε στον λαιμό του ο Νταν Μπράουν τον πρωθυπουργό; Ξαναπαίχτηκαν τούτες τις μέρες σε κάποιο από τα τόσα κανάλια οι κινηματογραφημένοι «Πεφωτισμένοι» του, οι «Illuminati» ντε, τους είδε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και είπε να τους χρησιμοποιήσει σαν βιβλιογραφία στην προχθεσινή θεματική συνέντευξή του; Δεν είναι απίθανο. Εκατομμύρια έχει πάρει στον λαιμό του […]

Με τον προσδιορισμό των τουρκικών εκλογών για τις 14 Μαΐου, δικαιούμαστε πλέον να ελπίζουμε ότι δεν θα αργήσει να ανακοινωθεί και η ημερομηνία διεξαγωγής των δικών μας εκλογών, χωρίς να υπάρξουν άλλοι χρησμοί. Προφανώς και κάθε πρωθυπουργός, όταν βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, θέλει να ωφεληθεί κατά το δυνατόν περισσότερο […]

«Μια χαρά καιρός» ή «ανάποδα πράγματα»; «Καλοκαιρία» ή «αρρώστια»; Αν βρεθήκαμε παγιδευμένοι στα στενά ενός διλήμματος ακόμη και για τον καιρό, και δυσκολευόμαστε να διαλέξουμε απάντηση, δεν φταίει ούτε η Μητέρα Φύση ούτε ο Πατέρας Θεός. Οι παρατεταμένες Αλκυονίδες που ζούμε, Αλκυονίδες εβδομάδες πια και όχι ημέρες, μπορεί να μοιάζουν δώρο Θεού και ευλογία της […]

Οσες φορές κι αν το διαβάσεις, αδυνατείς να το πιστέψεις. Δεν θέλεις να το πιστέψεις. Με τον κυνισμό της πολιτικής εξουσίας και την ανηθικότητά της έχεις εξοικειωθεί. Τη συνήθισες χρόνο τον χρόνο, δεκαετία τη δεκαετία, «αλλαγή» την «αλλαγή». Την περιμένεις μοιρολατρικά. Σχεδόν την ανέχεσαι, νομιμοποιώντας την. Για την ετοιμότητα της κρατικής μηχανής, σε όλες τις […]

Κατά τη ληξιαρχική πράξη γέννησής του, το 1971, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός «είναι αφιερωμένο στη βελτίωση της κατάστασης του κόσμου». Για να επιτευχθεί αυτός ο ευγενής και σφόδρα φιλάνθρωπος στόχος, συρρέουν κατ’ έτος στο ελβετικό θέρετρο των Αλπεων περί τους 3.000 «ηγέτες της κοινωνίας»: μπίζνεσμεν (πρώτοι και καλύτεροι, ή μάλλον πρώτοι και χειρότεροι), […]

Ενδεχομένως υπάρχουν και λαοί που δεν νοιάζονται για το τι θα πουν οι αλλοεθνείς γι’ αυτούς, ή τέλος πάντων δεν είναι αυτή η πρωταρχική αγωνία τους. Οσοι αισθάνονται ανώτεροι των υπολοίπων, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτισμικά, ακόμα και γονιδιακά· όσοι νιώθουν κέντρο του κόσμου και σκήπτρο του, μικρή σημασία δίνουν στο βλέμμα των τρίτων και στην κρίση […]

Δύσκολα που σου βάζει ώρες ώρες η ανελέητη Πατρίδα. Εσύ τη γράφεις πάντα με κεφαλαίο το πρώτο της γράμμα, Πατρίδα, για να την καλοπιάσεις, και για ν’ αβγατίσεις το κεφάλαιο του πατριωτισμού σου, και αυτή η άκαρδη σε πιλατεύει και σε ταλαιπωρεί. Εχεις προβάρει, για παράδειγμα, το πιο θλιμμένο προσωπείο σου, για να πας στη […]