Παντελής Μπουκάλας

Οταν βλέπεις αγώνα βόλεϊ, σίγουρα θ’ ακούσεις μια ντουζίνα φορές το φρασίδιο «καμπανάκι κινδύνου για την ομάδα δείνα». Κάθε ειδικότητα με το ιδιόλεκτό της και τα αναπόφευκτα κλισέ της. Πότε λοιπόν ακούγεται το καμπανάκι; Οταν πάει για σερβίς ένας ή μία σέρβερ με εξαιρετική ικανότητα στο χτύπημα αυτό, συνήθως ο διαγώνιος ή η διαγώνια.

Και ενώ ακόμα ευχόμαστε «καλή χρονιά» –μάλλον «ελπίζοντας από απελπισία», για να μνημονεύσουμε Μανόλη Αναγνωστάκη–, το νέο έτος έχει ήδη δείξει, διεθνώς και εθνικά, ότι πήρε από το λήξαν τη σκυτάλη της θλίψης και της κατάθλιψης. Για τα Τρίκαλα, για την Ελλάδα όλη, η εβδομάδα ξημέρωσε χθες μαύρη, απανθρακωμένη. Η τραγωδία στην μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα», με […]

«”Αμα επιτρέψωσιν οι χρηματικοί πόροι του κράτους”, όριζε το ψήφισμα της Εθνικής Συνελεύσεως Ελλήνων του 1832, σεβαστέ μου εκ Ναυπλίου φίλε, “να κατασκευασθώσιν εκ χαλκού τρεις κολοσσαίοι ανδριάντες, φέροντες τα εμβλήματα της ειρήνης και της φρονήσεως, εξ ων ο εις θέλει σταθή εις Αίγιναν, ο δε κατά την Πελοπόννησον […]

Ακραία εγωλάτρης, επικίνδυνα τυχοδιώκτης, εφιαλτικά απαίδευτος, τερατωδώς ανιστόρητος. Αποφασίζει και διατάζει. Και εισβάλλει. Και απάγει. Και βομβαρδίζει σε τρεις ηπείρους, με προφάσεις (τα ναρκωτικά, την προστασία των χριστιανών της Νιγηρίας, τα πυρηνικά του Ιράν) ή απροσχημάτιστα, για το αγαπημένο του πετρέλαιο και μόνο. Επιβάλλει δασμούς σε δεκάδες κράτη, για να τα τιμωρήσει προληπτικά ή να […]

«Η αλήθεια είναι, σεβαστέ μου φίλε, πως δεν με γνώρισε κανείς. Δεν με είδε καν. Αφανή καθώς θα ξέρεις τα φαντάσματα. Κανείς στο πέρασμά μου δεν στράφηκε να με κοιτάξει ξαφνιασμένος, παραξενεμένος, μπορεί και τρομαγμένος. Και κανένας βέβαια δεν μου δώρισε βλέμμα σεβαστικό ή βλέμμα λύπης και συμπόνιας.

Τον Σεπτέμβριο του 2022, η Ιρανή Μάχσα Αμίνι, ετών 22, συνελήφθη στην Τεχεράνη από την Αστυνομία Ηθών, επειδή «δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της». Ο θάνατός της στο «κέντρο αναμόρφωσης» («κατέρρευσε ξαφνικά», σύμφωνα με την «εξήγηση» που έχουν δώσει δεκάδες απολυταρχικά καθεστώτα όπου γης) πυροδότησε πολυήμερες μαζικές διαδηλώσεις σε όλο το Ιράν. Η πεισματική απαίτηση […]

Αδιάφορος για τις ευχές μας ο χρόνος, αδιάφορες για τις προσευχές μας οι θεότητες, εγγενώς βαρήκοες, με όποιο όνομα κι αν τις έπλασε η ευφάνταστη αγωνία μας για το Κενό.

Ο Πάουλ Τσέλαν, η Ινγκεμποργκ Μπάχμαν, η Χάννα Aρεντ, ο Τόμας Μπέρνχαρντ, ο Γκύντερ Γκρας, ο Χανς Μάγκνους Εντσεσμπέργκερ συναριθμούνται στους γερμανόφωνους ποιητές που δοκίμασαν και δοκιμάστηκαν στην αποκάθαρση και ανάκτηση της αναξιόπιστης γλώσσας που κληρονόμησαν.

Και των λογογράφων του να είναι όσα αναρτά ο πρωθυπουργός κάθε Κυριακή στο διαδίκτυο, σε μια εκδοχή λογοδοσίας που την ακυρώνει ο έμφυτος αυτοθαυμαστικός τόνος, εφόσον τα υπογράφει είναι δικά του. Δικά του τα προς εαυτόν «εύγε», δική του η σποραδική δεινή αυτοκριτική (του είδους «ε, κάναμε και κάποια λάθη, άνθρωποι είμαστε»), δικά του και […]

Ως πολίτες της δημοκρατίας των γραμμάτων επιστρέφουμε συχνά σε κάποιες σημαδιακές φράσεις. Το θέμα του τίτλου, «Κι όμως, υπήρξε ποίηση μετά το Αουσβιτς», αναζωπύρωσε τρεις τέτοιες φράσεις, ο αφοριστικός τόνος των οποίων δεν μειώνει τη σημασία τους.

Σαν να ‘χε βγει για κυνήγι αψύχων. Απαθής, άλλαζε θέση πάνω στην πεζογέφυρα, στην παραλία Μποντάι του Σίδνεϊ, για να σωριάσει νεκρούς όσο περισσότερους μπορούσε απ’ τους Εβραίους που γιόρταζαν τη Χανουκά· τη γιορτή των Φώτων, εις ανάμνησιν της ανάκτησης του Ναού του Σολομώντος από τους αδερφούς Μακκαβαίους, που είχαν εξεγερθεί κατά του Σελευκίδη δυνάστη […]

Κάθε ∆εκέμβριο, στην Ελλάδα και σε αρκετές άλλες χώρες ανακηρύσσεται «η λέξη της χρονιάς». Οι μέθοδοι ανάδειξής της ποικίλλουν, γι’ αυτό και συχνά προκύπτουν δύο ή και τρεις «χρονιάρες λέξεις» για μία και την αυτή γλώσσα.