Παντελής Μπουκάλας

Σπουδαία υπόθεση ο μανιχαϊσμός. Γι’ αυτό και αντέχει, κι ας κλείνουν 1.750 χρόνια αφότου σταύρωσαν τον Μανιχαίο, που χώρισε στα δύο το σύμπαν: στον Πατέρα του Φωτός και τον Αρχοντα του Σκότους. Το δυϊστικό σύστημά του βολεύει απίστευτα όσους αποφεύγουν τον κόπο της δεύτερης σκέψης και των συναισθημάτων που πάνε βαθύτερα από την επιδερμίδα, διαφέροντας […]

Με το Ρολόι της Συντέλειας ή της Αποκάλυψης δεν ασχολούμαι φέτος πρώτη φορά. Τον καημό του, τον φόβο του μάλλον, τον έχω κάμποσα χρόνια.

Στις παροιμίες δεν υπάρχουν αστερίσκοι με εξαιρέσεις. Αναγκαστικά λοιπόν αποδεχόμαστε ότι το δόγμα «Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή» ισχύει και για δουλειές που τις βαραίνει εκ συστάσεως κάποια απαξία. Να, όπως η δουλειά του εκπροσώπου κόμματος, κυβέρνησης, εταιρείας, αθλητικής ομάδας κ.ά. Ο ρόλος τον υποχρεώνει να ομολογεί το ένα τρίτο της αλήθειας και να εκχωρεί […]

Οταν βλέπεις αγώνα βόλεϊ, σίγουρα θ’ ακούσεις μια ντουζίνα φορές το φρασίδιο «καμπανάκι κινδύνου για την ομάδα δείνα». Κάθε ειδικότητα με το ιδιόλεκτό της και τα αναπόφευκτα κλισέ της. Πότε λοιπόν ακούγεται το καμπανάκι; Οταν πάει για σερβίς ένας ή μία σέρβερ με εξαιρετική ικανότητα στο χτύπημα αυτό, συνήθως ο διαγώνιος ή η διαγώνια.

Και ενώ ακόμα ευχόμαστε «καλή χρονιά» –μάλλον «ελπίζοντας από απελπισία», για να μνημονεύσουμε Μανόλη Αναγνωστάκη–, το νέο έτος έχει ήδη δείξει, διεθνώς και εθνικά, ότι πήρε από το λήξαν τη σκυτάλη της θλίψης και της κατάθλιψης. Για τα Τρίκαλα, για την Ελλάδα όλη, η εβδομάδα ξημέρωσε χθες μαύρη, απανθρακωμένη. Η τραγωδία στην μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα», με […]

«”Αμα επιτρέψωσιν οι χρηματικοί πόροι του κράτους”, όριζε το ψήφισμα της Εθνικής Συνελεύσεως Ελλήνων του 1832, σεβαστέ μου εκ Ναυπλίου φίλε, “να κατασκευασθώσιν εκ χαλκού τρεις κολοσσαίοι ανδριάντες, φέροντες τα εμβλήματα της ειρήνης και της φρονήσεως, εξ ων ο εις θέλει σταθή εις Αίγιναν, ο δε κατά την Πελοπόννησον […]

Ακραία εγωλάτρης, επικίνδυνα τυχοδιώκτης, εφιαλτικά απαίδευτος, τερατωδώς ανιστόρητος. Αποφασίζει και διατάζει. Και εισβάλλει. Και απάγει. Και βομβαρδίζει σε τρεις ηπείρους, με προφάσεις (τα ναρκωτικά, την προστασία των χριστιανών της Νιγηρίας, τα πυρηνικά του Ιράν) ή απροσχημάτιστα, για το αγαπημένο του πετρέλαιο και μόνο. Επιβάλλει δασμούς σε δεκάδες κράτη, για να τα τιμωρήσει προληπτικά ή να […]

«Η αλήθεια είναι, σεβαστέ μου φίλε, πως δεν με γνώρισε κανείς. Δεν με είδε καν. Αφανή καθώς θα ξέρεις τα φαντάσματα. Κανείς στο πέρασμά μου δεν στράφηκε να με κοιτάξει ξαφνιασμένος, παραξενεμένος, μπορεί και τρομαγμένος. Και κανένας βέβαια δεν μου δώρισε βλέμμα σεβαστικό ή βλέμμα λύπης και συμπόνιας.

Τον Σεπτέμβριο του 2022, η Ιρανή Μάχσα Αμίνι, ετών 22, συνελήφθη στην Τεχεράνη από την Αστυνομία Ηθών, επειδή «δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της». Ο θάνατός της στο «κέντρο αναμόρφωσης» («κατέρρευσε ξαφνικά», σύμφωνα με την «εξήγηση» που έχουν δώσει δεκάδες απολυταρχικά καθεστώτα όπου γης) πυροδότησε πολυήμερες μαζικές διαδηλώσεις σε όλο το Ιράν. Η πεισματική απαίτηση […]

Αδιάφορος για τις ευχές μας ο χρόνος, αδιάφορες για τις προσευχές μας οι θεότητες, εγγενώς βαρήκοες, με όποιο όνομα κι αν τις έπλασε η ευφάνταστη αγωνία μας για το Κενό.

Ο Πάουλ Τσέλαν, η Ινγκεμποργκ Μπάχμαν, η Χάννα Aρεντ, ο Τόμας Μπέρνχαρντ, ο Γκύντερ Γκρας, ο Χανς Μάγκνους Εντσεσμπέργκερ συναριθμούνται στους γερμανόφωνους ποιητές που δοκίμασαν και δοκιμάστηκαν στην αποκάθαρση και ανάκτηση της αναξιόπιστης γλώσσας που κληρονόμησαν.

Και των λογογράφων του να είναι όσα αναρτά ο πρωθυπουργός κάθε Κυριακή στο διαδίκτυο, σε μια εκδοχή λογοδοσίας που την ακυρώνει ο έμφυτος αυτοθαυμαστικός τόνος, εφόσον τα υπογράφει είναι δικά του. Δικά του τα προς εαυτόν «εύγε», δική του η σποραδική δεινή αυτοκριτική (του είδους «ε, κάναμε και κάποια λάθη, άνθρωποι είμαστε»), δικά του και […]