Νίκος Φιλιππίδης

Το μέτρο είναι γνωστό και περιλαμβανόταν στο προεκλογικό πρόγραμμα του καγκελαρίου Μερτς στη Γερμανία. Η λογική του απλή. Το γερμανικό δημόσιο από το 2026 θα καταβάλλει κάθε μήνα 10 ευρώ για κάθε παιδί που πάει σχολείο ηλικίας 6 έως 18 ετών. Θα επενδύονται σε μακροπρόθεσμους λογαριασμούς μετοχικών ή αμοιβαίων κεφαλαίων.

Επειτα από σχεδόν μία τριετία που ασχολείται με το θέμα, η κυβέρνηση κατάλαβε ότι το στεγαστικό πρόβλημα για να λυθεί, απαιτεί ένα συνδυασμό λύσεων.

Η βαρετή πεισματάρα πραγματικότητα λέει κάτι διαφορετικό από αυτό που μονίμως ακούμε από μέρος της αγοράς. Η εγχώρια γκρίνια σε κάθε ευκαιρία μιλάει σταθερά για αναδουλειές, έλλειψη ρευστότητας, πτώση του τζίρου. Παλαιότερα ήταν τα σημαντικότερα προβλήματα. Αλλά η οικονομία βρίσκεται σε άλλη φάση. Μαζί άλλαξαν και τα προβλήματα. Στη Θεσσαλονίκη, έρευνα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου της […]

Κάθε Σεπτέμβριο, στη Θεσσαλονίκη, η ίδια ιστορία. Η κυβέρνηση ανεβαίνει στη ΔΕΘ με χαμόγελα, οι φορείς κατεβαίνουν με αιτήματα, κι όλοι περιμένουν να ακούσουν «παροχές». Φέτος, όπως και κάθε χρόνο, στην πρώτη σειρά είναι οι μικρομεσαίοι. Οι αιώνια «ριγμένοι». Ας θυμηθούμε λίγο το ιστορικό, γιατί μάλλον ξεχνάμε. Το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέβασε τον πρώτο […]

Στην Ελλάδα υπάρχει μια παράδοση. Οταν το κράτος αποφασίσει να σοβαρευτεί, το κάνει πάντα με τρόπο… θεαματικό. Αυτή τη φορά η Επιθεώρηση Εργασίας βγήκε στη γύρα με drones, με bodycams (κάμερες για τους ελεγκτές), επιστράτευσε «κομάντος» και ανέπτυξε… business intelligence (σύστημα που αποκαλύπτει παραβάσεις στην εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας). Η δουλειά έγινε. Πάνω από […]

Αν κάποιος έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Τράπεζα της Ιαπωνίας και η Τράπεζα της Αγγλίας θα έβγαιναν δημοσίως για να ζητήσουν περισσότερους μετανάστες ώστε να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό πρόβλημα στις μεγάλες δυτικές οικονομίες, μάλλον θα τον περνούσαμε για αιρετικό. Και όμως, αυτό ακούστηκε στο φετινό Jackson Hole, εκεί όπου […]

Το όχι και τόσο μακρινό 2019 οι διεθνείς εμπορικές σχέσεις βίωναν μια light παρόμοια κατάσταση των σημερινών εξελίξεων. Ηταν η πρώτη θητεία του προέδρου Τραμπ και η πρώτη προσπάθεια να εφαρμόσει το διαχρονικό, όπως φαίνεται, όνειρό του για μια επιθετική δασμολογική πολιτική.

Η επιχειρηματική πλευρά αισθάνεται πολύ δυνατή, ενώ τα νοικοκυριά είναι πιεσμένα.

Η φορολογία μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός μετασχηματισμού της βιομηχανίας.

Οι περισσότερες μικρομεσαίες παραμένουν εγκλωβισμένες στην εσωστρέφειά τους.

Μικρότερο δασμό έχουν μόνο κάποια προϊόντα από τον ευρωπαϊκό Βορρά. Ούτε ένα από τον Νότο.

Η συμφωνία ισοδυναμεί με μαζική μεταφορά πλούτου από την Ευρώπη στις ΗΠΑ, χωρίς ανταποδοτικά οφέλη.