Μιχάλης Τσιντσίνης

Την τριετία 2004-2007 ένας ανιψιός του Κωνσταντίνου Καραμανλή κρατούσε το χαρτοφυλάκιο των Μεταφορών που του είχε απονείμει ένας άλλος ανιψιός του Καραμανλή. Ηταν τα ωραία χρόνια. Ο ΟΣΕ είχε φτάσει να έχει έλλειμμα πάνω από δύο εκατομμύρια ευρώ την ημέρα (ναι, την ημέρα!). Το 2007 το χρέος του Οργανισμού ήταν 7,5 δισ. Το 2010 είχε […]

«Αν με ρωτήσεις, ας πούμε, ποιος θα είναι ο επόμενος διοικητής της ΔΕΗ, το ξέρω ήδη». Απέμενε ακόμη πάνω από μισός χρόνος για τις εκλογές του 2019. Ολα έδειχναν ότι η Ν.Δ. ερχόταν πλησίστια στα πράγματα. Ο επιτελής του κόμματος ήθελε να δείξει στον συνομιλητή του πως η επόμενη εξουσία δεν είχε επαναπαυθεί στους αντιπολιτευτικούς […]

Αυτή τη φορά το πλάνο ήταν στατικό. Δεν επιστρατεύτηκε σπιντάτο μοντάζ, ούτε σκηνοθετική δεξιοτεχνία. Το βίντεο με το οποίο ο πρωθυπουργός διαφήμισε στο TikTok το επίδομα ενοικίου, που δεν θέλει να το λέμε «επίδομα», ήταν δωρικό. Αστόλιστο. Οπως κι αν την πει κανείς, με όποια εφέ κι αν τη λανσάρει, η παροχή δεν θα μπορούσε […]

Το έλεγαν «τσατμά». Επλεκαν πρώτα τον ξύλινο σκελετό και μετά τον παραγέμιζαν με λάσπη. Το σπίτι στηνόταν χειροποίητο, από συγγενείς και φίλους. Ο Μ. ήταν τυχερός. Τους περισσότερους στη σειρά του τους έστειλαν στην Κορέα. Σε εκείνον έλαχε ο κλήρος ο καλός – να μην εκστρατεύσει.

Χρειαζόταν παραδειγματισμός. Χρειαζόταν κάποιος να τιμωρηθεί για να σωφρονιστούν και οι υπόλοιποι στο παραζαλισμένο ΠΑΣΟΚ. Η πρώην υπουργός, πρώην βουλευτής Φθιώτιδας (2009-2012), Κατερίνα Μπατζελή, ήταν ένα πρόσφορο μέσο παραδειγματισμού. Η σωφρονίζουσα ηγεσία επέλεξε ένα στέλεχος από τα μετόπισθεν, υπολογίζοντας ότι, με μια ποινή προσωρινής διαγραφής, θα στείλει το μήνυμα, χωρίς να προκαλέσει μείζονα εσωκομματική κρίση. […]

Ο κύριος της φωτογραφίας σ’ εμάς δεν είναι γνωστός. Μπορεί όμως στα 40 του να υπερηφανεύεται ότι μια προσωπική του καμπάνια, την οποία άρχισε μόνος στα κοινωνικά δίκτυα πριν από μία πενταετία, έχει γίνει πλέον επίσημη κυβερνητική πολιτική. Ο Κρίστοφερ Ρούφο είναι ο ακτιβιστής – τιμωρός του ελιτισμού και της φιλελεύθερης μονομέρειας των αμερικανικών πανεπιστημίων. […]

Τόσο κόπο έκαναν. Τόσα χρόνια υπέμεναν τον Πολάκη και τους πρώην πασόκους, καρτερώντας τη στιγμή της αναπαρθένευσής τους – της επιστροφής τους σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούν να συγχρωτίζονται μόνο αγνοί αριστεροί με αγνούς αριστερούς. Εκαναν τόση υπομονή μέχρι να αποκτήσουν το μικρό και καθαρό τους καταφύγιο. Ποιος περίμενε ότι θα το εγκαταλείψουν; Ο […]

Αν ένας συγγενής σας διέπραττε ένα έγκλημα και εσείς ήσασταν ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας, θα λέγατε ψέματα στο δικαστήριο για να τον καλύψετε; Από την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, μπορεί ένας κοινωνικός επιστήμονας να συμπεράνει σε τι είδους κοινωνία ανατραφήκαμε. Αν είμαστε Δυτικοί ή όχι.

Ο κόσμος ήταν λίγο «yippie». Είχε αρχίσει λίγο να σαλτάρει («jumping a little bit out of line»). Ετσι δικαιολόγησε ο πρόεδρος την υποχώρησή του. Αλλά ποιος το έριξε πρώτος στην yippiness; Τρελάθηκε μόνος του ο κόσμος; Ή μήπως αμύνθηκε στην τρέλα; Μήπως οι αγορές –ο μόνος «θεσμός» που ο πρόεδρος είναι σε θέση να εκτιμήσει– […]

Το πόρισμα είχε αρχίσει να παράγει πολιτικά αποτελέσματα προτού καταστεί πόρισμα. Προτού κατασταλάξει σε τελικά συμπεράσματα, έτοιμα προς δημοσίευση, είχε διαρρεύσει ότι θα διαπίστωνε υποψία εύφλεκτης ουσίας, χωρίς να την προσδιορίζει. «Υποψία» όμως, στο περιβάλλον που είχε διαμορφώσει το πρώτο συλλαλητήριο «Δεν έχω οξυγόνο», σήμαινε θρυαλλίδα. Η υποψία θα λειτουργούσε σαν εκρηκτική βεβαιότητα. Και, σίγουρα, […]

Ακούσαμε τη φωνή του. Τον ακούσαμε να λέει ότι «έγινε τράκο», αλλά ο ίδιος δεν είχε φταίξει σε τίποτε. Είδαμε το βιβλίο με τις βάρδιες, σοβατισμένο με μπλάνκο. Η δημοσιογραφική έρευνα έψαξε και βρήκε ότι δεν ήταν μόνο οι συνθήκες επιλογής του προσωπικού διάτρητες. Ηταν και η υποδομή παρωχημένη, παρότι είχαν ξοδευτεί και ξαναξοδευτεί εκατομμύρια […]

Δεν χρειαζόταν να δει κανείς τους δείκτες των χρηματιστηρίων για να το καταλάβει. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ καταστρέφει τις ΗΠΑ.