Μιχάλης Τσιντσίνης

Υπάρχει πένθος «τίμιο»; Κι αν υπάρχει, ποιο είναι το αντίθετό του, το «άτιμο» πένθος; Δεν μπορεί κανείς εύκολα να ζητήσει τον λόγο από κάποιον για τον τρόπο που επιλέγει να συγκινηθεί. Ο Αλέξης Χαρίτσης ένιωσε την ανάγκη όμως να λογοδοτήσει μόνος του για το γεγονός ότι την ώρα της κηδείας του Διονύση Σαββόπουλου, αντί να […]

Η κόμη είναι ταυτότητα. Το πώς διαχειρίζεσαι τις τρίχες στο κεφάλι και στο πρόσωπό σου είναι μια δήλωση της ατομικότητας που απευθύνεται στους άλλους – πιο εμφατική από το ένδυμα.

Το είχε πει με τον πηγαίο σουρεαλισμό του σε μια μετάδοση ο Μανώλης Μαυρομμάτης. Επρεπε να περιγράψει ένα σουτ που πήγε άπιαστο, σαν τηλεκατευθυνόμενο drone, βαθιά στο πλεκτό: Ηταν, είχε πει, ένα «σουτ – τηλεφώνημα». Η αλησμόνητη αθλητικογραφική αλληγορία μοιάζει τώρα να αναβαθμίζεται σε τεχνολογία διακυβέρνησης. Η ρύθμιση που απονέμει την ευθύνη για τον Αγνωστο […]

Η πρώτη φράση υπόσχεται ταξίδι: Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια. Σε ποια θάλασσα –μαύρη, πλατιά ή μικρή;– θα οδηγούσε πάλι τον ταξιδιάρη λαό του ο ποιητής; Κι όμως όχι. Τα αεροπλάνα και τα βαπόρια αυτού του ζεϊμπέκικου –που δεν γράφτηκε για να χορεύεται, αλλά για να ακούγεται σαν προσευχή– δεν ταξιδεύουν στο φως. Ταξιδεύουν στα βάθη. Τριγυρνάνε […]

Ειπώθηκε για να γίνει; Ή ειπώθηκε απλώς για να έχει ειπωθεί; Διπλωματία θα ήταν και το δεύτερο: Να έχει εξαγγελθεί η πρόθεση για τη διενέργεια μιας πενταμερούς διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο, όχι επειδή η Αθήνα πιστεύει ότι είναι ρεαλιστικό το ενδεχόμενο πραγματοποίησής της, αλλά επειδή έβλεπε την πρωτοβουλία να έρχεται και δεν ήθελε να […]

Είκοσι δύο χρόνια βουλευτής. Ποιος το θυμόταν; Το θύμισε ο Στέφανος Κασσελάκης ότι η Θεοδώρα Τζάκρη εκλέγεται από το 2004. Το θύμισε στο εγκώμιο που της έπλεξε για να αμβλύνει τις εντυπώσεις από μια ιδιωτική γραπτή επικοινωνία τους που διέρρευσε στα κοινωνικά δίκτυα. Σχεδόν είκοσι δύο χρόνια. Σχεδόν τρία κόμματα – ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και το […]

Τι έγινε, ρε παιδιά; Ερχονται τα τανκς; Θα κατεβάσει η κυβέρνηση τον στρατό για να φυλάει το Σύνταγμα; Θα απαγορεύσει τις διαδηλώσεις; Τι συνέβη, πατριώτες; Αλώθηκε ο τόπος ο ιερός; Κατέλαβαν οι μπάχαλοι τον Αγνωστο Στρατιώτη; Κατασκήνωσε η αναρχία στο κέντρο της πρωτεύουσας; Ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Προφέρει την «παρθενογένεση» παρθενοπρεπώς. Σαν κάποιος που αρθρώνει τη λέξη για πρώτη φορά. Η παιδικότητα της εκφοράς εξουδετερώνει την οργή. Αλλά τα ιδιαίτερα ελληνικά του Ευκλείδη Τσακαλώτου δεν κρύβουν εν τέλει ότι είναι θυμωμένος με τον Τσίπρα. Εχει συσσωρεύσει παλιό θυμό και το δείχνει. Δεν είναι, είπε, ο Τσίπρας από παρθενογένεση. Να μας εξηγήσει γιατί, […]

Εχει αυτό που θα λέγαμε σθένος αγοραίο – με όλες τις πιθανές έννοιες της λέξης. Σε πουλάει και σε αγοράζει. Δεν χάνει χρόνο σε καθωσπρεπισμούς και πρωτόκολλα. Δεν ενδιαφέρεται για τα μέσα, αλλά μόνο για τον σκοπό. Ο σκοπός εκπληρώνεται ακαριαία. Στον κόσμο του Ντόναλντ Τραμπ ο χρόνος δεν έχει ορίζοντα. Εχει μόνο παρόν. Το […]

Τα μαρτύρια του Προμηθέως δεν τελείωσαν στον Καύκασο. Με όσο συκώτι τού είχε μείνει αφάγωτο, ο Τιτάνας έμελλε να υποφέρει μια δεύτερη «πημονή» στο Πεδίον του Αρεως. Τον έστησε εκεί προχθές το Εμπορικό Επιμελητήριο για να παραστήσει το αρχέτυπο του Ελληνος «μικρομεσαίου». Εβαλαν το όνομά του στη βάση του αγάλματος και γύρω από το κεφάλι […]

Η «εγκατάσταση» είχε αναπτυχθεί πολύ πριν από την απεργία πείνας. Οποιος περνούσε τις ήσυχες νύχτες του καλοκαιριού μπροστά από το μνημείο, γινόταν μάρτυρας αυτής της αλλόκοτης συμβίωσης: Μια δράκα ακτιβιστές, με κιθάρες, φαναράκια και πλαστικές καρέκλες, με σημαίες της Παλαιστίνης και μαντίλες, εκτελούσαν την τελετουργία τους απερίσπαστοι από το τουριστικό πλήθος που φωτογράφιζε λίγα μέτρα […]

O μπαμπάς ήταν εκεί. Ερχόταν το παιδί. Προσγειωνόταν από περιπέτεια δεινή. Είχαν κάνει ρεσάλτο στο ιστιοφόρο του, που έπλεε σε ταξίδι ανθρωπιστικό. Είχαν δέσει τα χεράκια του παιδιού «με tie-wrap» και το είχαν κρατήσει εκεί, μέχρι να στείλει η πατρίδα αεροπλάνο. Μέχρι όλα τα παιδιά να επαναπατρισθούν δημοσία δαπάνη.