Μαρία Κατσουνάκη

«Eτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς καταστροφή», γράφει ο Nemo στους τοίχους του διαλυμένου, πλέον, υπερπολυτελούς λοφτ, στην κορυφή ενός ουρανοξύστη στο Μανχάταν, αφήνοντας στον ζάπλουτο ιδιοκτήτη του… καμένη γη (πλημμυρισμένη εν προκειμένω).

Η κόρη τους αρρώστησε με καρκίνο. Σήμερα, βοηθούν γονείς που περνούν το ίδιο.

Το Ινισέριν δεν εμφανίζεται σε κανένα χάρτη. Λογικό, αφού αποτελεί έμπνευση του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Μάρτιν ΜακΝτόνα και τον κατάλληλο τόπο για να εξελιχθεί μια μαύρη κωμωδία, που ισορροπεί αξιοθαύμαστα ανάμεσα στο αποτρόπαιο και στο σπαρακτικό. Eνα νησί, ανοιχτά της Ιρλανδίας, εν έτει 1923, ενώ ο εμφύλιος πόλεμος δεν έχει ακόμη λήξει στην ενδοχώρα. Το […]

Ηταν εύλογη η παρότρυνση του αρχαιολόγου της Εφορείας Κυκλάδων, ο οποίος βρέθηκε πρόσφατα αιμόφυρτος, θύμα ξυλοδαρμού, στην περιοχή του ΚΑΤ. «Ας πάρουν δύο διμοιρίες ΜΑΤ και ας κατέβουν στη Μύκονο. Θα δουν όλες τις τρανταχτές παραβάσεις». Θα μπορούσε να μετατραπεί και σε ερώτημα: γιατί οι διμοιρίες των ΜΑΤ που δραστηριοποιούνται κυρίως στο κέντρο της Αθήνας, […]

Η Μάργκαρετ Θάτσερ φρόντιζε να μην ταξιδεύει ποτέ με τρένο. Διακήρυττε ότι «τέτοιο πράγμα που να λέγεται Κοινωνία δεν υπάρχει. Υπάρχουν άτομα, άνδρες και γυναίκες, και υπάρχουν και οικογένειες». Η αναφορά υπάρχει σε ένα ολιγοσέλιδο κείμενο του σημαντικού Βρετανού ιστορικού και δοκιμιογράφου Τόνι Τζαντ (1948-2010), που είχε εκδοθεί από το ΜΙΕΤ το 2013 με τίτλο […]

«Τι επιλέγει η μνήμη; Τι αποσιωπά; Πόσα ωραιοποιεί, πόσα θάβει; Για ποιους λόγους;» αναρωτιέται ο Λάκης Παπαστάθης στην εισαγωγή του βιβλίου του για την «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού. Και παραθέτει ένα ποίημα του Αθω Δημουλά: «Το Παρόν διαρκώς/ κατακτά το χρόνο/ θρυμματίζοντάς τον/ σε μνήμες ανθρώπινες./ Ωθούμενος προς τη λήθη/ όπου, αμήχανες,/ περιμένουν (χρόνια ίσως)/ […]

Εμπεδώσαμε την κακοδιοίκηση των ελληνικών σιδηροδρόμων. Εμπεδώσαμε και το ράβε-ξήλωνε, τα τελματωμένα έργα σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης, τη σπατάλη και τη διαφθορά. Υπερχείλισαν τα «δεν πρόλαβα», «ξέχασα», «δεν ενημερώθηκα» από τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην τραγωδία. Και ύστερα ήρθε το μπλάνκο. «Ο κάθε σταθμάρχης μετά τη βάρδιά του παραδίδει και παραλαμβάνει ο νέος και αυτή η […]

Γ. Ρόρρης, Κ. Ευαγγελάκου, Γ. Κιουρτσάκης μιλούν για τον δικό τους Λάκη Παπαστάθη.

Το «πολυσύμπαν» ή «μετασύμπαν» φαντάζει η ιδανική υπεκφυγή σε μια πραγματικότητα αφόρητα ασφυκτική, σε γεγονότα τα οποία σε πολιορκούν χωρίς δυνατότητα διαφυγής, στον ρεαλισμό καταστροφών και τραγωδιών με εικόνες που φέρνουν αναφιλητά ακόμη και στους πιο ψύχραιμους και «ανέγγιχτους». Την επόμενη Κυριακή 12 Μαρτίου (ξημερώματα Δευτέρας για τη χώρα μας) θα ξέρουμε αν η ταινία […]

Στοίχειωσε η φράση αυτή, γράφτηκε παντού, σε οποιαδήποτε επιφάνεια, με χρώματα, με πινέλα, με σχολικά σακίδια σε σχηματισμούς, με λουλούδια, με κάθε τρόπο. Ξεκίνησε από ένα κοινότοπο μήνυμα στο κινητό –και ποιος δεν το έχει γράψει δεκάδες φορές– και βρήκε τη θέση του ως η πληρέστερη καταγραφή μιας ανείπωτης τραγωδίας: «Πάρε με όταν φτάσεις». Αδύνατον […]

Αγνωστο οπτικό υλικό για τη ζωή του Στράτη Μυριβήλη έρχεται στο φως.

Ο κινηματογραφικός κόσμος του Σταύρου Ψυλλάκη κατοικείται από δεκάδες ανθρώπους. Μια μικρή πόλη, θα λέγαμε. Ο πληθυσμός της αυξάνεται κάθε τόσο, όχι μόνο γιατί προστίθεται ένα ακόμη έργο στην πλούσια φιλμογραφία του, αλλά γιατί η ψυχική χαρτογράφηση των προσώπων πολλαπλασιάζει το καθένα σε πολλά. Ο κάθε θεατής βρίσκει τις αναφορές του, τον δικό του «ήρωα», […]