Μαργαρίτα Πουρνάρα

Νεόκοπος αλλά δυναμικός θεσμός, το Φεστιβάλ Χίου που ξεκίνησε το 2022 και διοργανώνεται από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, θέλει να φέρει στο νησί προσωπικότητες διαμετρήματος και να παρουσιάσει ενδιαφέροντα δρώμενα.

To ομολογώ ανερυθρίαστα. Ζηλεύω βαθιά τον Βρετανό ζωγράφο Τζέιμς Φουτ, που ζει και εργάζεται στο Κυπαρίσσι Λακωνίας από το 1993. Ισως επειδή χαίρεται την πατρίδα μας πολύ περισσότερο από εμάς τους Ελληνες και αυτό φαίνεται και στις ακουαρέλες του.

Την ιστορία της Σύρου σ’ την ψιθυρίζουν οι εκκλησίες της καθώς περιφέρεσαι στα σοκάκια της Ερμούπολης ή της πάνω πόλης.

Η Λέρος, περισσότερο ίσως από κάθε ελληνικό νησί, γνωρίζει την τέχνη του βίου: πώς, δηλαδή, η ζωή εναλλάσσεται με ανόδους και πτώσεις, πώς είναι το πέρασμα από την κορυφή στη χαράδρα. Πριν από τους τουρίστες που τώρα την ανακαλύπτουν ως κρυφό διαμάντι του Αιγαίου, είχε δεχθεί στοργικά στην αγκαλιά της όποιον θεωρείτο κατά καιρούς «ανεπιθύμητος».

«Ο Αλαίν έγερνε έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, να πάρει αέρα, ζαλίζεται όταν δεν οδηγεί ο ίδιος, η Ρόμυ, μαζεμένη αμίλητη σε μια γωνιά, και ο Βισκόντι που άντεχε στη ζέστη πιότερο από τους άλλους, μελετούσε την ξεραΐλα της Αττικής.

Η τοπική κοινωνία πιέστηκε και διχάστηκε με το προσφυγικό. Υπέφερε με τον σεισμό. Φαίνεται όμως να βρίσκει την ισορροπία μεταξύ τουριστικής οικονομίας και παραδοσιακής παραγωγής. Τα πρόσωπα της Σάμου μιλούν για την ψυχή του τόπου τους.

«Ημπάρκαρα κάποτε, ώς την Καραϊβική έφτασα, σε θάλασσες μακρινές και άγνωστες», μου είπε ο ψαράς Λευτέρης Καρύδης με τη χαρακτηριστική δωδεκανησιακή προφορά του.

Τουρίστες από τη γείτονα κατακλύζουν τα νησιά του Αν. Αιγαίου και την Αλεξανδρούπολη – Ο ρόλος της γρήγορης βίζας.

Πώς δύο αδέρφια μετέτρεψαν μια οικογενειακή ταβέρνα στη Λέρο σε ένα εστιατόριο-γαστρονομικό προορισμό που συζητιέται όσο λίγα.

Ο «Μισέλ ντε Γκρες» δεν άφησε την καταγωγή του να τον ορίσει. Εγραψε μόνος του το «μυθιστόρημα» της ζωής του.

Το χωριό Αγάπη στην Τήνο είναι κυριολεκτικά να το αγαπήσεις. Σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά της ενδοχώρας, με στενά σοκάκια και κατάλευκα σπίτια, βούιζε κάποτε σαν ζωντανή κυψέλη.

Οταν μια ποιοτική εκδήλωση μνήμης γίνεται σταθερός θεσμός αποκτά αυτόματα εκπαιδευτική ακτινοβολία: μαθαίνουμε να τιμούμε αυτούς που δεν είναι πλέον κοντά μας, προσφέροντας για το κοινό καλό.