Μαργαρίτα Πουρνάρα

Φτιάχνει έργα λες και κρυφοκοιτάζει συνεχώς στον βυθό. Τα κοπάδια από τα πολύχρωμά της ψάρια είναι φαντασμαγορικά και γοητευτικά, μοιάζουν έτοιμα να σχηματίσουν φουριόζικες δίνες, ενώ οι αχινοί της σαν να ξεκουράζονται στον πυθμένα.

Ακόμα και αν δεν έχει κανείς ποτέ περάσει το κατώφλι της καστροπολιτείας της Αχάια Κλάους στις παρυφές της Πάτρας, θα μεταφερθεί νοερά εκεί, διαβάζοντας το έξοχο βιβλίο του Νίκου Μπακουνάκη «Γκούτλαντ».

Ο Τζος Χίκι μου περιγράφει τη σκηνή με πολύ αστείο τρόπο. Την πρώτη χρονιά που αποφάσισε να ιδρύσει τον θεσμό του Hydra Book Club, ενός pop up (δηλαδή εφήμερου) βιβλιοπωλείου στον 1ο όροφο του Ιστορικού Αρχείου – Μουσείου Υδρας παρουσιάζοντας ελληνικά και ξένα, παλιά και νέα βιβλία για το νησί, πέρασε το κατώφλι ο Δάκης Ιωάννου.

Οι ελληνικές γειτονιές δεν έχουν γενέθλια. Εκτός από ελάχιστες που ξέρουμε ακριβώς πότε γεννήθηκαν, ποιες ήταν οι συνθήκες τής εκ του μηδενός δημιουργίας τους.

Παλαιότερα, η σωματική ή η πνευματική αναπηρία ήταν υπόθεση αυστηρά ιδιωτική. Oποιος είχε παιδί ή συγγενή που έπασχε το έκρυβε ως στίγμα…

Για εμάς που μεγαλώσαμε χωρίς μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με τηλεόραση που είχε αρχικά δύο κανάλια (οι γονείς μάς έβαζαν να κάνουμε εμείς το τηλεκοντρόλ), τα κόμικς μάς άνοιξαν το παράθυρο στον κόσμο.

Υπάρχει κάτι δυσκολότερο από το να ζωγραφίσεις τη Σαντορίνη; Είναι τέτοια η ενέργεια του νησιού, οι ψυχικές δονήσεις που διαπερνούν το ανθρώπινο σώμα όταν βρεθεί αντιμέτωπο με το δέος της Καλντέρας, που χρειάζεται θάρρος για έναν καλλιτέχνη.

Ο κόσμος έφτανε μέχρι το πεζοδρόμιο της Καραγεώργη Σερβίας. Μέσα και έξω από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, επώνυμοι και ανώνυμοι αναγνώστες, φίλοι και μαθητές ήρθαν να αποχαιρετίσουν τον Χρήστο Γιανναρά στην εκκλησία που του άρεσε να διαβάζει τον Απόστολο τις Κυριακές.

Στην πολύ ιδιαίτερη εκδοτική σειρά «Μια πόλη στη λογοτεχνία», που κάποτε είχε εκδώσει το Μεταίχμιο, ο σκηνοθέτης, στιχουργός και συγγραφέας Θοδωρής Γκόνης ανέλαβε να ιστορήσει τη γενέτειρά του ανθολογώντας τα πιο εκλεκτά γραπτά για το Ναύπλιο.

Σε ένα ατελιέ, στη Rue de Sevres στο Παρίσι, στριμώχνονταν τη δεκαετία του ’60 δύο τεράστια καλλιτεχνικά ταλέντα μαζί με τον καρπό του έρωτά τους.

Το θυμάμαι σαν τώρα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, νεαρή συντάκτις της «Κ» περί των εικαστικών, έμπαινα στην οδό Βαλαωρίτου για να πάω στις Νέες Μορφές, όταν με προσπέρασε βιαστικός ο Παναγιώτης Τέτσης.

Ηταν από εκείνες τις εικόνες που θαρρείς σου ιαίνουν την ψυχή, επειδή σου δίνουν λόγο και νόημα να ζεις σε αυτήν τη χώρα. Παραμονές Δεκαπενταύγουστου στη Χάλκη, είχαμε ανεβεί το μονοπάτι που οδηγεί από τα ριζά του Παλιού Χωριού στο κάστρο που έχτισαν οι Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου τον 15ο αιώνα. Σουρούπωνε και ο ήλιος γλύκαινε το απόλυτα βραχώδες και σκληρό τοπίο.