Ελισάβετ Κοτζιά

Η λογοτεχνία, η φιλολογία, η Ιστορία και η χώρα μας χάνουν μια πολύτιμη μορφή της κοινότητάς μας, διότι ο εκλιπών έδωσε παντού και πάντα το «παρών».

Τα καλά κείμενα ουδέποτε παλιώνουν. Το αποδεικνύουν οι εκδόσεις Τόπος, που ξαναέφεραν στην επιφάνεια τον ξεχασμένο σήμερα μεσοπολεμικό συγγραφέα Κώστα Σούκα (1894-1981).

Πραγματοποιήθηκε χθες η απονομή των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας στην Εθνική Πινακοθήκη.

ΝΑΝΤΙΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ Ο διάλογος της ελληνικής πεζογραφίας με τον κινηματογράφο 1949-2009. Μέθοδος, παραδείγματα, εκτιμήσεις. προλ. Εύα Στεφανή εκδ. Γκόνη, 2023, σελ. 707 Το πάθος για την έρευνα, η πρωτότυπη προσέγγιση και η τεράστια βιβλιογραφική εποπτεία χαρακτηρίζουν τη μελέτη της Νάντιας Φραγκούλη. Πώς οι θεματικές, αφηγηματικές και υφολογικές κατακτήσεις της έβδομης τέχνης δείχνει να έχουν επηρεάσει […]

Τι καθιστά τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη έναν από τους σπουδαιότερους συγχρόνους Ελληνες διηγηματογράφους;

Τη διετία 1966 και 1967 έγκυρα αμερικανικά έντυπα, ανάμεσα στα οποία οι New York Times και η Washington Post, φέρνουν στο φως με αδιάσειστα τεκμήρια απίστευτες ειδήσεις·

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως κυκλοφορούν αρκετά ωραία ξένα μυθιστορήματα σε ενδιαφέρουσες μεταφράσεις. Κάποια ωστόσο, πολύ λιγότερα, είναι εκείνα που αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα μέσα μας – μας σφραγίζουν.

Αν, ο μη γένοιτο, η πατρίδα μας βρισκόταν σε κίνδυνο (στέναζε ας πούμε κάτω από την μπότα ενός δικτάτορα ή μιας ξένης δύναμης κατοχής), τότε όλη η Ελλάδα θα «ακουμπούσε στο φέρετρο» του Θανάση Βαλτινού. Ευτυχώς, τέτοιοι λόγοι δεν συντρέχουν.

Είναι ένας δεκαεξάχρονος έφηβος μαθητής γυμνασίου μακριά απ’ το σπίτι του σε μια μεθοριακή κωμόπολη της Ηπείρου.

Αναπλάθουν το έπος της καθημερινότητας της μέσης αστικής ζωής ταυτόχρονα προς τις κρίσιμες στιγμές στις οποίες η καθημερινότητα αυτή εκβάλλει στους δύσκολους καιρούς μας.

Μυθιστόρημα γεμάτο εξυπνάδα και φρεσκάδα, το «Τρότζαν» καταπιάνεται με το καυτό θέμα της πολιτικής ορθότητας. Πού οδηγεί την ανθρωπότητα η απολυτότητα των δικαιωματιστών; Ποιο μέλλον χαράσσουν οι κοινότητες που στο όνομα της υπεράσπισης των αδυνάμων αρνούνται να αποδεχθούν την εγγενή αντιφατικότητα της ζωής και την πολυσημία της γλώσσας;

Ικανή έκφραση και ανάληψη θεματικού ρίσκου, θα μπορούσαν να αποτελούν έναν απ’ τους ορισμούς της λογοτεχνίας. Και αυτά τα δύο διακριτικά αποτελούν χαρακτηριστικά στο μυθιστόρημα του τιμημένου με βραβείο Goncourt Γάλλου Ματίας Ενάρ (γ. 1972). Στο έργο που, σε αντίθεση προς τα ειωθότα, δεν είναι ογκώδες εναλλάσσονται δύο ιστορίες.