Κώστας Λεονταρίδης

«Αισθάνομαι ότι συντελείται τις μέρες αυτές η οριστική ενότητα των παλαιοελλαδιτών, των νεοελλαδιτών και των προσφύγων. […] Από σήμερα αυτοί οι πληθυσμοί αποκτούν ένα μεγάλο κοινό παρελθόν.

Αυτοχειροτόνητος κήρυκας, πρώην χοιροτρόφος και κρεοπώλης, ο Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος έμεινε στην ιστορία ως Παπουλάκος.

Από τις πλέον ευπώλητες λέξεις, γραπτώς και προφορικώς, των τελευταίων χρόνων ο κήνσορας μαζί με το δίδυμο αδελφάκι του τιμητή, ανταγωνίστηκαν στα ίσα το διακύβευμα, με εναλλασσόμενους εκτιμητές ηθών και επικριτές προσώπων.

Γελά ο μωρός καν τι μη γελοίον η. Ο εκλεκτός σοφός Πιττακός ο Μυτιληναίος προφανώς δεν εννοούσε όσους ξεκαρδίζονται αντί υπόκλισης ενώπιον κάποιου ισχυρού αστειευόμενου ή από ευγενική συγκατάβαση στον χωρατατζή της πλάκας· ο Πιττακός αφόριζε, χωρίς να ανήκει σε ιερατείο, ευθέως τους ηλιθίους. 

«Κύριε, είστε ο μεγαλύτερος αθλητής του κόσμου», διαπίστωνε φωναχτά ο φειδωλός βασιλιάς της Σουηδίας Γουσταύος Ε΄. Στοκχόλμη 1912, πέμπτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Το απόγειο της μεταπολιτευτικής εθνικής μας περηφάνιας σημειώθηκε με πανελλήνιο ρεκόρ το σωτήριον 2004, με την εποποιία στο Euro και «καπάκι» την εκτυφλωτική διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ενα γνωστό-άγνωστο εκκωφαντικό εμφυλιοπολεμικό επεισόδιο συντάραξε  το νεοσύστατο ελληνικό κράτος σαν σήμερα πριν από 190 χρόνια, με νωπό τον αχό από τους δύο πολυαίμακτους αδελφοκτόνους γύρους των ξεσηκωμένων, στην καρδιά της Επανάστασης του ’21.

Ακονίζεται η φαντασία, διαστέλλονται οι ορίζοντες, από τις ανακαλύψεις ιχνών ζωής σε πλανήτες μακριά από το πληκτικό ηλιακό μας σύστημα.

Θεαματικό, απαιτητικό, μαζί ταιριαστό στην ιδιοσυγκρασία μας αγώνισμα. Ενα καραβόσχοινο στηριγμένο σε ιστό ύψους 14 μέτρων, όπου ο αθλητής σκαρφαλώνει, όσο πιο γρήγορα, μόνο με τα χέρια.

Περιγράφεται η Ωραία Ελένη; Oύτε μεταφράζεται σε λέξεις το δέος όταν ακούς ή ξαναδιαβάζεις το τροπάριο –ιδιόμελο αν προτιμάτε– της Κασσιανής, ενταγμένο στο κατανυκτικό τυπικό της Μ. Τρίτης.

«Γενιά μηχανορράφα, πανούργα κι ανήσυχη» χαρακτήρισε τους συγκαιρινούς του Ελληνες, κάνοντας κι αυτόν τον Μέτερνιχ ν’ απορήσει για το έλλειμμα στοιχειώδους τακτ.

O αριθμός 400 όταν χρονοζυγίζουμε το διάστημα σκλαβιάς στον Οθωμανό δυνάστη είναι, ως γνωστόν, κάτι σαν μέσος όρος.