Κώστας Λεονταρίδης

Κάποτε σε μια χώρα 132.000 τ. χλμ., με πληθυσμό 10 εκατ. κατοίκων υπήρχαν πάνω από 5.000 δήμοι και κοινότητες.

Εάν, ως άσκηση στοχασμού, γυρίζαμε ακριβώς δέκα χρόνια πίσω… θα πέφταμε σε προεκλογική περίοδο. Το ΠΑΣΟΚ μετά 11 έτη αδιάλειπτης, φθοροποιού εξουσίας, ετοιμαζόταν, με νεόκοπο ηγέτη τον Γ. Παπανδρέου, να παραδώσει τα κλειδιά στη Ν.Δ. του Κ. Καραμανλή.

Πολύ ανθρώπινο. Οσο πιο αδύναμος και ανασφαλής νιώθεις, τόσο πιο ευάλωτος και φοβικός γίνεσαι στην κριτική.

Απείρως πιο ευφάνταστοι από εμάς οι (πολύ) μακρινοί πρόγονοί μας προνοούσαν για όλα. Στον αρχαιοελληνικό κατακλυσμό ας πούμε, η μυθολογία είχε έτοιμη λύση.

Ηταν ο σεισμός των Αλκυονίδων, 24η Φεβρουαρίου του 1981, που έμαθε στις νεότερες γενιές τι σημαίνει να τρέμει η γη και ότι οι χθόνιες δυνάμεις έχουν μερτικό στον ανθρώπινο φόβο.

Ελίτ υπήρχαν πάντα. Και στα καθεστώτα που ευαγγελίζονταν αταξική κοινωνία, οι εκλεκτοί και οι νομενκλατούρες ήταν πιο ίσοι από τους άλλους.

Πριν από αρκετά χρόνια, στην περιοχή της Ομόνοιας έβγαζε το ψωμί του ένας παπατζής του παλιού καλού καιρού. Δεν έχω δει άνθρωπο με τόσο κοφτερή ματιά σαν τη δική του.

Ο Δαμοκλής ήταν κόλακας, φθονερός και δειλός. Πολύ ανθρώπινος. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο πρεσβύτερος για να τον διασύρει, του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει ως ηγεμών για μία ημέρα.

Ενα υποβρύχιο που γέρνει δεν γίνεται αξιοθέατο. Ενας πύργος, όμως; Οι Ιταλοί που βγάζουν από τη μύγα ξίγκι εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρον τον κεκλιμένο Πύργο της Πίζας.

Πολλοί οι διερμηνείς σε αυτό που βαφτίστηκε «τέλος μεταπολίτευσης». Με διαφορετικές προσεγγίσεις.