Κώστας Ιορδανίδης

Η ιδιομορφία των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου είναι ότι στερούνται τυπικού διακυβεύματος – αυτό που κωδικώς αποκαλούμε διακριτά πολιτικά «προγράμματα».

Τ​​ο πλεονέκτημα της Νέας Δημοκρατίας έναντι του σπαρασσομένου ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η διάσπασή της έχει ήδη επιβεβαιωθεί σε τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2012. 

Επέρχεται ως φαίνεται η πλήρης αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Ενα «λεφούσι» διαφόρων τάσεων «μαρξιστικών» κατέρρευσε υπό την πίεση των προσαρμογών που επιβάλλει η άσκηση της εξουσίας. 

Μ​​έσα σε ένα επτάμηνο εκλήθησαν οι Ελληνες πολίτες τρεις φορές να αποφασίσουν με την ψήφο τους για την πορεία της χώρας.

Ενώπιον εκλογικού διλήμματος, εκ νέου, περίπου έξι μήνες αφ’ ότου έκλεισαν οι κάλπες. Είναι στον χαρακτήρα της φυλής –και ακριβέστερα των ηγετών της– η διαρκής κινητικότης επί ματαίω τις περισσότερες φορές· είναι μία απόπειρα φυγής από την πραγματικότητα, η οποία απαιτεί προσπάθεια και μεθοδικότητα για την εφαρμογή ενός προγράμματος –του νέου Μνημονίου– που οι πάντες κρίνουν απαραίτητο και όλοι το υπονομεύουν, καθένας με τον τρόπο του.

Εως πριν από λίγους μόνον μήνες το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και συγκεκριμένα της Ευρωζώνης, ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Αλέξης Τσίπρας, και ειδικότερα ο τότε υπουργός των Οικονομικών της χώρας μας, ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Συνομολόγησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ μία νέα συμφωνία με τους δανειστές της χώρας και αναμένεται να ψηφισθεί σήμερα από την ολομέλεια της Βουλής.

​​Τριάντα πέντε χρόνια διασπαθίσεως κολοσσιαίων κοινοτικών εισροών και δανείου χρήματος προσέδωσαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση μοναδική αξιοπιστία και αίγλη εκθαμβωτική στον μέσο Ελληνα πολίτη. 

Υστερα από περιπλάνηση πέντε ετών και πλέον, φαίνεται ότι φθάνουμε σταδιακώς στο τέλος των πάσης φύσεως ψευδαισθήσεων. Δεν πρόκειται απλώς για την κρατούσα αντίληψη ότι στη διάρκεια της εξαμήνου ασκήσεως της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε η ψευδαίσθηση ότι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» μπορούσε να αυτενεργήσει κινούμενη εκτός του ασφυκτικού πλαισίου των Μνημονίων.

Κ​​ατά συνθήκη, σε ένα κόμμα που κατακτά την εξουσία υπερκερώνται οι όποιες αντιθέσεις των διαφόρων τάσεων τυχαίνει να ενυπάρχουν σε αυτό, και τελικώς προκύπτει –για ικανό τουλάχιστον διάστημα– εικόνα συνοχής και ενότητος, έστω και εάν αυτή είναι συχνά επίπλαστη.

Σε μήνα «θαυμάτων» και ακραίας παραδοξότητος αναδεικνύεται ο Ιούλιος, σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Διεξήχθη δημοψήφισμα και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ερμήνευσε το ηχηρό ΟΧΙ, που προέκυψε από την κάλπη, ως εντολή παραμονής στην Ευρωζώνη.

Π​​ενήντα χρόνια πριν, κατά μήνα Ιούλιο, άρχιζε η αποσάθρωση του παλαιού καθεστώτος. Η Ενωσις Κέντρου, την οποία είχαν συγκροτήσει υπό την ηγεσία του Γεωργίου Παπανδρέου τα πλέον επίλεκτα στελέχη του τότε πολιτικού κόσμου, είχε αρχίσει να αποσυντίθεται.