Κώστας Ιορδανίδης

Δεν έκρυψε τον «θαυμασμό» του ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προς τον Τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά επί της ουσίας δεν υπήρξε αξιόλογη προσέγγιση επί των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σε διμερές επίπεδο οι δύο χώρες.

Στη δεύτερη κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα και στην προσπάθεια επώδυνης προσαρμογής του στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα, ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε σταδιακώς την επαφή και την επιρροή στον χώρο της Αριστεράς, εκσυγχρονιστικής ή ακραίας. 

Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από το ΚΚΕ ή τα άλλα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, ούτε από τις «μαζικές» κινητοποιήσεις, μετά την απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά από το μεταναστευτικό, διότι αποξενώνει την ηγεσία από την παραδοσιακή βάση της Ν.Δ., από τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως και βουλευτές.

Θα ήταν άκομψο να αποδώσει ευθέως κάποιος στη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας την απόφαση της γαλλικής εταιρείας Total και της ιταλικής Εni να αναστείλουν προσωρινά τις έρευνες για την αξιοποίηση ενεργειακών κοιτασμάτων στο οικόπεδο 7 της κυπριακής ΑΟΖ.

Η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη την περασμένη Κυριακή αντιμετωπίσθηκε από ορισμένους –πολιτικούς, πολιτικολογούντες και αναλυτές– ως εκτενέστατος χρησμός, που θα έπρεπε να τύχει αποκρυπτογραφήσεως.

Οταν ο κ. Ζόραν Ζάεφ, πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, δήλωνε προ ολίγων ημερών ότι θα «πάγωνε» προσωρινώς τη συμφωνία των Πρεσπών, μετά το αδιέξοδο εις το οποίο οδηγήθηκε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λόγω αντιρρήσεων της Γαλλίας για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια και τα Τίρανα, εις την Ελλάδα ξέσπασε «εμφύλιος πόλεμος» μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ.

Σε τελική ανάλυση πρόκειται για κάτι πολύ βρετανικό ή ακριβέστερα τόσο αγγλικό και αρχέγονο, που καταλήγει να είναι ακατάληπτο στα έθνη και στην ηγεσία της ευρωπαϊκής ηπείρου. Ο λόγος, για την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. ή Brexit.

Οταν στις 6 Οκτωβρίου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ αιφνιδίως ανακοίνωσε την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία, προδίκαζε εκ των πραγμάτων επίσπευση των διαδικασιών για την επίλυση ενός μείζονος προβλήματος, οι επιπτώσεις του οποίου, πέρα από τις φρικτές ανθρώπινες απώλειες και υλικές ζημίες, λειτούργησε με τρόπο απορρυθμιστικό σε όλη την Ευρώπη, διά της ανεξέλεγκτης μεταναστεύσεως που προεκλήθη.

Δεσμεύθηκε κατά την προεκλογική περίοδο ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης για διεύρυνση του εκλογικού σώματος διά της παροχής επιστολικής ψήφου στους Ελληνες τους εγκατεσπαρμένους στην υφήλιο.

Προσεισμικές δονήσεις αναστατώνουν την περιοχή κατά μήκος των ακτών του Αιγαίου και εντάσεως μεγαλυτέρας ασφαλώς στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Για ακόμη μία φορά η Ευρώπη κατατρύχεται από τον εφιάλτη του μεταναστευτικού προβλήματος  –όχι ότι εξέλιπε ποτέ– και εκ παραλλήλου το όλο θέμα αναδεικνύεται σε μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της κυβερνήσεως του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι σαφές βεβαίως ότι η διαχείριση του μεταναστευτικού, από εμφανίσεώς του, προκάλεσε εντονότατη κομματική αντιπαράθεση – δίκαιη ή άδικη, κατά περίπτωση.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι ο μόνος ηγέτης στη σύγχρονη ιστορία –Ανατολής και Δύσεως– που εμφορείται αποκλειστικώς από «επιχειρηματική» αντίληψη διαχειρίσεως των προκλήσεων εσωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων.