Κώστας Ιορδανίδης

Ο αποκλεισμός της Ελλάδος από τη Διάσκεψη του Βερολίνου για την ειρήνευση της Λιβύης, παρά το αίτημα συμμετοχής που υπέβαλε η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, δημιούργησε ως ανεμένετο και νέα εντονότατη πολιτική διέγερση. 

Επειδή έχει βαρύνει πάρα πολύ η ατμόσφαιρα. Επειδή κάποιοι προεξοφλούν ή εν πάση περιπτώσει κατά την άποψή τους εκτιμούν ότι η κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ και Ιράν μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον και οι δηλώσεις στο Οβάλ Γραφείο, όπου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην κυριολεξία μονοπώλησε την παράσταση, δεν ήταν καταστροφική για την εικόνα της Ελλάδος και τα εθνικά συμφέροντα, όπως έσπευσε να αποφανθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και θρίαμβος, όπως ισχυρίστηκαν στελέχη της κυβερνήσεως και διάφοροι σχολιαστές.

Η συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού EastMed, που υπεγράφη στο Ζάππειο την Πέμπτη μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ, έχει αποκλειστικά πολιτική διάσταση. Ως εκ τούτου, η σημασία της είναι ευθέως ανάλογη του ειδικού βάρους των συγκεκριμένων κρατών, σε μία περίοδο που θεωρείται δεδομένη η ενεργειακή αναβάθμιση της Ανατολικής Μεσογείου.

Είχαμε δεν είχαμε και εν τέλει ενεπλάκημεν στις υποθέσεις της Εγγύς Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. Με το δυσβάστακτο αυτό φορτίο αρχίζουμε το νέο έτος και μετά κόπου θα το φέρουμε καθ’ όλη τη διάρκειά του.

Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ανεδείχθη πρωθυπουργός τον Ιανουάριο του 2015, η Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν ακόμη μία συγκροτημένη και στέρεη οντότητα, θωρακισμένη απόλυτα ώστε να εξουδετερώσει τις ερασιτεχνικές, επαναστατικές απόπειρες της νέας κυβερνήσεως, εξαναγκάζοντάς την σε οδυνηρή προσαρμογή στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα.

Πλησίστιοι και νομοτελειακά οδηγούμεθα σε όξυνση της κρίσεως με την Αγκυρα. Κάποιοι προειδοποιούν για το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου, απροσδιορίστου διαστάσεως, και στη συνέχεια διαπραγματεύσεις εφ’ όλης της ύλης. 

Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής έχουν και αυτά περίοδο ωριμάνσεως. Με άλλα λόγια, υπάρχει μια στιγμή που η ρύθμισή τους λαμβάνει τη μορφή του κατεπείγοντος, για διαφόρους λόγους, ενίοτε σχετιζόμενους με τις προτεραιότητες μιας ή και περισσοτέρων από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσεως.

Οι σημερινές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν αφορούν μόνον την Ε.Ε., όπως πιστεύουν κάποιοι. Ούτε αποκλειστικώς τις αφίξεις των Βρετανών τουριστών στη χώρα μας ούτε καν τους όρους φοιτήσεως των Ελλήνων στα πανεπιστήμια της Βρετανίας, μετά την πιθανή έξοδό της από την Ε.Ε. 

Η Ελλάς είναι η μόνη χώρα της Δύσεως που όφειλε να έχει την βαθυτέρα αντίληψη της φύσεως και του χαρακτήρος της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας, τουλάχιστον από την εποχή της κατισχύσεως του Μουσταφά Κεμάλ, στην ανάδειξη του οποίου σε «πατέρα των Τούρκων» συνέβαλε τα μέγιστα η χώρα μας διά της ατυχούς μικρασιατικής εκστρατείας.

Οι εορτασμοί των εβδομήντα χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, στο Λονδίνο, έμοιαζαν μάλλον με προανάκρουσμα ελεγείου μιας επικείμενης αποσυνθέσεως της μακροβιότερης και επιτυχέστερης στρατιωτικής συμμαχίας, τουλάχιστον στην ιστορία της Δύσεως.

Η αναντιστοιχία των προθέσεων ενός ηγέτη με το ανθρώπινο υλικό που έχει στη διάθεσή του για να περάσει από το «όραμα» στην εφαρμογή, δημιουργώντας νέα πραγματικότητα, είναι ένα πρόβλημα που ουδέποτε θα επιλυθεί.