Γεράσιμος Μοσχονάς

Το κενό εκπροσώπησης στην ευρεία Κεντροαριστερά είναι πρωτόγνωρο και αποτελεί ευκαιρία για τον πρώην πρωθυπουργό. Το timing μοιάζει τέλειο. Είναι όμως; Ή μήπως ήρθε πολύ νωρίς;

Εχει επικοινωνιακό «άστρο» και το χρησιμοποιεί για να πάρει στα χέρια του όλη την εξουσία. Θα μπορέσει όμως ο Τραμπ να διαχειριστεί τα γεωπολιτικά μέτωπα που ο ίδιος ανοίγει; Ή θα προσκρούσει στην πραγματικότητα;

Ο θρίαμβος των ηττημένων, που ακόμη διαρκεί, η χαμένη ευκαιρία των νικητών και η αδυναμία να μελετηθεί εκ των υστέρων ο βίαιος τρόπος διαχείρισης της ελληνικής υπόθεσης.

Γιατί τα παλαιά, μεγάλα κόμματα χάνουν σε αξιοπιστία και ψηφοφόρους; Τι ρόλο μπορεί να έχει παίξει η δομή της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε αυτή τη συρρίκνωση;

Το ευρωπαϊκό σύστημα είναι εγγενώς εχθρικό και προς τον δεξιό ριζοσπαστισμό και προς τον αριστερό και προς τον ριζοσπαστικό φεντεραλισμό.

Η καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ δεν οδήγησε σε σύγκλιση με την Ευρώπη. Το 2022, η αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού στην Ελλάδα αντιπροσώπευε μόλις το 56,9% του μέσου μισθού στην Ευρωζώνη των «20». Γιατί;

Η διπλή κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ δημιούργησε ιστορικό κενό εκπροσώπησης. Η Νέα Αριστερά, όμως, δεν κατάφερε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία. Αντί να καλύψει το κενό, έγινε τμήμα του. Γιατί;

Ενας ολόκληρος χρόνος αβεβαιότητας, συγκρούσεων και νοσηρότητας έχει απαξιώσει τον ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά, οργανωτικά και ηθικά. Δεν είναι πια ο κύριος των εξελίξεων στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς.

Κόμμα με μεγάλη έλλειψη συνοχής, αφενός μεταξύ της ρητορικής του και των εφαρμοζόμενων δημόσιων πολιτικών και, αφετέρου, μεταξύ των ίδιων των δημόσιων πολιτικών, το ΠΑΣΟΚ εκπροσώπησε μια εξόχως μη συνεκτική και, γι’ αυτό, επιφανειακή σοσιαλδημοκρατία. 

Η «στρατηγική προσωπικότητας» που είχε ως στόχο τη διεύρυνση του ακροατηρίου του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι θετικές και οι αρνητικές όψεις της «προσωπικότητας» φαίνεται ότι αλληλοεξουδετερώθηκαν.

Η Ελλάδα έφτασε σε οικονομικό αδιέξοδο όχι γιατί οι κυβερνήσεις έθεσαν σε εφαρμογή μια σοσιαλδημοκρατική ή φιλελεύθερη στρατηγική που απέτυχε, αλλά γιατί δεν σεβάστηκαν τους ελάχιστους καταναγκασμούς που συνεπάγεται κάθε ιδεολογική και πολιτική επιλογή. Εχουν σήμερα αρθεί οι αντιφάσεις;

Θα καταφέρει η Ν.Δ. να μετατρέψει τη θέση κυριαρχίας που σήμερα κατέχει σε πραγματική κυριαρχία, δηλαδή σε κυριαρχία με ικανότητα διάρκειας; Θα υπάρξουν διορθωτικοί μηχανισμοί, όπως μια μορφή συνεργασίας των αντιπολιτεύσεων; Τι μας δείχνουν οι διαχρονικές τάσεις του εκλογικού μας συστήματος.