Γεράσιμος Μοσχονάς

Σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, λίγες ημέρες μετά τη θριαμβευτική εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη, όλα είναι νέα, διαφορετικά και περίεργα. ∆εν υπάρχει κλίμα μαζικού ενθουσιασμού ή πάντως ανακούφισης. Η ελπίδα και ικανοποίηση στις γραμμές των νικητών είναι ανάμεικτη με αβεβαιότητα και αμηχανία.

Η κυβερνητική αλλαγή στο Παρίσι σηματοδοτεί ένα μείζονος σημασίας ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό εγχείρημα.

Η απειλή νέας βύθισης, που θα ισοδυναμούσε με απώλεια του status του δεύτερου κόμματος που διεκδικεί την εξουσία, είναι η πρώτη πρόκληση που θα κληθεί να διαχειριστεί η νέα ηγεσία.

Οι αρνητικές κληρονομιές της διακυβέρνησης 2015-2019 και η καθήλωση στα στερεότυπα της αντιπολίτευσης. Ποια ελλείμματα του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν στην εκλογική του καθίζηση.

Πώς το εκλογικό σύστημα μπορεί να καθοδηγήσει το άλλοτε κραταιό κόμμα στον νέο ρόλο του, ως ρυθμιστή και δυνητικού κυβερνητικού εταίρου.

Το «δύσκολο έθνος» βρίσκεται εκ νέου αντιμέτωπο με τους παραδοσιακούς δαίμονές του – όπως κατέδειξε η υποβάθμιση των υποδομών που ανέδειξε η φρικτή τραγωδία στα Τέμπη.

Οι αρνητικές αξιολογήσεις της αντιπολιτευτικής τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τα χαμηλά ποσοστά του στην πρόθεση ψήφου παρά τις αποτυχίες της κυβέρνησης (με πιο βαριά –και δραματική– τη διαχείριση της πανδημίας και την εμφατική αδυναμία προώθησης ενός σχεδίου ανανέωσης του ΕΣΥ) και, βέβαια, το θετικό κλίμα για το ΚΙΝΑΛ έχουν φέρει εκ νέου στη συζήτηση το θέμα του αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύματος.