Αριστείδης Χατζής

Ας κάνουμε ένα νοητικό πείραμα. Ας υποθέσουμε ότι μπορούμε να φέρουμε πίσω στη ζωή τον Ιωάννη Καποδίστρια και να του ζητήσουμε να δει τη νέα ταινία που τον αφορά. Θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως ο Καποδίστριας, ένας άνθρωπος που ήταν ακέραιος και αυστηρός, θα εξοργιζόταν. Θα θεωρούσε ότι πρόκειται για παρωδία· κάτι χειρότερο, για ιεροσυλία. Δεν […]

«Μια χώρα όπου οι πολίτες οπλοφορούν ελεύθερα, είναι μια χώρα ελεύθερη. Το δικαίωμα οπλοφορίας αποδεικνύει ότι το Κράτος που το αναγνωρίζει είναι ένα φιλελεύθερο Κράτος. Οπως γράφει κι ένας Αγγλος συγγραφέας, εκεί όπου μόνο το Κράτος οπλοφορεί κι έχει στη διάθεσή του τακτικό στρατό, ενώ ο απλός πολίτης είναι άοπλος, η χώρα δεν είναι ελεύθερη.

Πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί γίνεται τόση φασαρία για τον τρόπο προστασίας του Μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι δεν πρέπει να σεβόμαστε τον χώρο και ότι αυτός δεν πρέπει να προστατεύεται με κάποιον τρόπο; Νομίζω κανείς – αν εξαιρέσουμε κάποιους πολιτικά περιθωριακούς.

Υπάρχει κάτι πιο φρικτό από αυτό που συνέβη στον Πάνο Ρούτσι, τον πατέρα ενός από τα θύματα του φοβερού ατυχήματος στα Τέμπη; Νομίζω πως όχι. Επομένως, πριν μπούμε καν στη συζήτηση για το αίτημά του, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να συλλάβουμε τον πόνο αυτού του ανθρώπου.

Πίσω από την πολιτική βία βρίσκεται η ρητορική μίσους. Αυτή η ρητορική δεν προέρχεται μόνο από τα δεξιά, αλλά και από τα αριστερά άκρα του πολιτικού φάσματος. Τα άκρα αποτελούν εκείνοι που απορρίπτουν τα κεκτημένα της φιλελεύθερης δημοκρατίας και έχουν απενοχοποιήσει τη βία, απανθρωποποιώντας τους αντιπάλους τους.

Η αλληλογραφία των Βρετανών διοικητών στα Ιόνια το 1825 καταγράφει τις συνθήκες υποδοχής των Ελλήνων που έφθαναν κυνηγημένοι από τη Στερεά στο νησί του Ιονίου.

Μπροστά από τον Αγνωστο Στρατιώτη, ένα γκράφιτι στο πεζοδρόμιο «φυλάσσεται» ως μνημείο για τα Τέμπη. Οι «φύλακες» συρρέουν κάθε βράδυ με τους τουρίστες. Πρόκειται για θεμιτή χρήση του δημόσιου χώρου; Πώς λειτουργεί η «συγκατοίκηση» με το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη;

Είναι απίστευτο το πόσο πάσχει ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης από αυτό που ονομάζεται από τους ψυχολόγους «προκατάληψη υπέρ του status quo», δηλαδή, η ανορθολογική προτίμηση για διατήρηση μιας υπάρχουσας ζημιογόνας κατάστασης αντί για την αλλαγή της.

Αυτή τη στιγμή το κράτος του Ισραήλ διαπράττει φοβερά εγκλήματα πολέμου στη Γάζα. Αυτό πια το βλέπουν και το παραδέχονται εκατοντάδες προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, αριστεροί Εβραίοι διανοούμενοι. Δεν ξέρω αν αυτό που συμβαίνει μπορεί να χαρακτηριστεί εθνοκάθαρση ή γενοκτονία.

Κάθε συζήτηση για φυλακές δεν μπορεί παρά να είναι άχαρη και δυσάρεστη. Αναγνωρίζουμε ότι είναι απαραίτητες, καθώς καμία οργανωμένη κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες και μηχανισμό επιβολής κυρώσεων. Αλλά αντιλαμβανόμαστε ταυτόχρονα γιατί οι φυλακές αποτελούν τον σκοτεινό καθρέφτη μιας κοινωνίας.

Υπάρχει τρόπος να αποτρέψουμε στο μέλλον τόσο τερατώδεις μορφές πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς όπως το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Μπορούμε να απαλλαγούμε από το πελατειακό σύστημα που μας κοστίζει τόσο ακριβά;

Μόνο μία ένσταση: δεν πρέπει να αφεθεί στα κόμματα η ευθύνη της διανομής των νέων ψηφοδελτίων.