Αριστείδης Χατζής

Αυτή τη στιγμή το κράτος του Ισραήλ διαπράττει φοβερά εγκλήματα πολέμου στη Γάζα. Αυτό πια το βλέπουν και το παραδέχονται εκατοντάδες προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, αριστεροί Εβραίοι διανοούμενοι. Δεν ξέρω αν αυτό που συμβαίνει μπορεί να χαρακτηριστεί εθνοκάθαρση ή γενοκτονία.

Κάθε συζήτηση για φυλακές δεν μπορεί παρά να είναι άχαρη και δυσάρεστη. Αναγνωρίζουμε ότι είναι απαραίτητες, καθώς καμία οργανωμένη κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες και μηχανισμό επιβολής κυρώσεων. Αλλά αντιλαμβανόμαστε ταυτόχρονα γιατί οι φυλακές αποτελούν τον σκοτεινό καθρέφτη μιας κοινωνίας.

Υπάρχει τρόπος να αποτρέψουμε στο μέλλον τόσο τερατώδεις μορφές πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς όπως το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Μπορούμε να απαλλαγούμε από το πελατειακό σύστημα που μας κοστίζει τόσο ακριβά;

Μόνο μία ένσταση: δεν πρέπει να αφεθεί στα κόμματα η ευθύνη της διανομής των νέων ψηφοδελτίων.

Ναι, πολλοί είναι. Οσο γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Το επιβεβαιώνουν πολλές έρευνες εδώ και δεκαετίες. Το επιβεβαιώνει η Ιστορία, το επιβεβαιώνει η στάση πολλών Ελλήνων σήμερα. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Πριν από μερικές εβδομάδες δύο τραμπούκοι εισέβαλαν στην Εθνική Πινακοθήκη για να κατεβάσουν πίνακες που θεώρησαν ότι «τους προσβάλλουν». Οι πράξεις τους καταδικάστηκαν σχεδόν καθολικά. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε δύο παρόμοια περιστατικά.

Η ευχαριστήρια επιστολή του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στον Τζορτζ Κάνινγκ τον Μάρτιο του 1825 και η προτροπή «γέφυρας» με τις ΗΠΑ.

Το πορτρέτο του θεμελιωτή του νέου ελληνικού κράτους, Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, από τη Λύντια Τρίχα.

Πώς οι Ελληνες επαναστάτες, το 1824, απέρριψαν με αγανάκτηση τη ρωσική πρόταση για τερματισμό των εχθροπραξιών με αντάλλαγμα μια αυτόνομη Ελλάδα υποτελή στον σουλτάνο και υπό την επιρροή της Ρωσίας.

Το σήμα κατατεθέν των θρησκόληπτων φανατικών δεν είναι ο δογματισμός, αλλά η αδυναμία τους να αποδεχθούν πως κάποιος άλλος έχει διαφορετικές προτιμήσεις και απόψεις από αυτούς. Τους δαιμονίζει η σκέψη πως υπάρχουν άτομα που δεν συμφωνούν μαζί τους και πως αυτά τα άτομα είναι ελεύθερα να κάνουν διαφορετικές επιλογές.

Η υπόθεση των Τεμπών είναι φοβερά επικίνδυνη διότι ανέδειξε την αποτυχία του ελληνικού κράτους σχεδόν σε ό,τι σχετίζεται με το δυστύχημα. Αυτή η αποτυχία δεν πλήττει απλώς την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος, στη Δικαιοσύνη, στην κυβέρνηση, αλλά στους θεσμούς συνολικά, στην ίδια τη Δημοκρατία μας.

Η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο ναδίρ. Επτά στους δέκα πολίτες (σύμφωνα με δημοσκόπηση της Alco) δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη για την έρευνα και την απόδοση ευθυνών για το δυστύχημα των Τεμπών. Συνδέουν την έλλειψη εμπιστοσύνης με κυβερνητικές παρεμβάσεις.