ΘΕΑΤΡΟ
Το ελιξήριο της απόλυτης μοναξιάς
Πολιτικό μήνυμα μέσω του θεάτρου
Μονόλογοι με μοιρασμένους ρόλους
Ο σαρκασμός της ουτοπίας
Οι «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη σε μια αξιομνημόνευτη παράσταση.
Βάναυση υποτίμηση του κοινού
Τι βλέπει στις, ελάχιστες πλέον, θερινές σκηνές της Αθήνας κάποιος που (ή όταν) δεν παρακολουθεί ντε και καλά το Φεστιβάλ Αθηνών ή τις εκδηλώσεις των γύρω δήμων;
Λαϊκίστικη παρωδία του Σαίξπηρ
Ισοπεδωτικό το αποτέλεσμα της σκηνοθεσίας του «Ιουλίου Καίσαρα» από τον Γκραουζίνις.
Η επιθυμία δεν ήταν αρκετή
Πήγαινα στην παράσταση περιμένοντας με ενδιαφέρον να δω «στεγασμένη αρχαιολογική ανασκαφή» για σκηνικό (Ανδρέας Σκούρτης), σύμφωνα με συνέντευξη του σκηνοθέτη στην Καθημερινή.
Απελευθερωτικό πανδαιμόνιο
Αφήνοντας πίσω το μπλοκαρισμένο από τις συγκεντρώσεις του ΟΧΙ, του ΝΑΙ, του «άκυρου», της «αποχής», κέντρο της Αθήνας, προτίμησα μια διαφορετική «συγκέντρωση» στην Πειραιώς 260.
Μικρογραφία της Οικουμένης
Για το ελληνικό κοινό τουλάχιστον, το τάιμινγκ παρουσίασης των «Μικρών αλεπούδων» σε σκηνοθεσία Οστερμάιερ στο Φεστιβάλ Αθηνών ήταν παραπάνω από εύστοχο.
Χαμόγελο στη ζωή και στον θάνατο
Ενας σκηνοθέτης και μια παράσταση κοντά στην ουσία του τσεχοφικού κόσμου.
Περσών προσφύγων αναζήτηση
Δράματα και ελπίδες μέσα από προσωπικές ιστορίες που αποδίδονται επί σκηνής.
Η αναγέννηση δεν ήλθε τελικά
Ενα σπάνια παιζόμενο ελισαβετιανό αιματοβαμμένο θρίλερ ατύχησε στη σκηνοθεσία.
Οι πόρτες άνοιξαν διάπλατα
Ιδανικό κλείσιμο για το «Φεστιβάλ διαρκείας ελληνικού θεατρικού έργου».
Η εκδίκηση της διασκευής
Ενα εγχείρημα της Ρούλας Πατεράκη που θα του άξιζε μια γενναία αναθεώρηση.
Πολύ αίμα στο άσπρο χιόνι
Οι «Αδελφοί Καραμάζοφ» ήταν μια καθαρή, βατή, ατμοσφαιρική, έντιμη παράσταση.
